Έχω συγκλονιστεί!

 Είναι υπόθεση άλλων, αλλά από χτες που το ανακάλυψα (τυχαία), έχω συγκλονιστεί.

Σε αυτή την καραντίνα βρεθήκαμε με τον Αδιάφορο, κατόπιν μάλιστα δικής του πρωτοβουλίας, περισσότερες φορές από πριν, στις "φυσιολογικές" ημέρες. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, μάλιστα, περάσαμε μαζί σχεδόν 1μιση ώρα, ευχάριστα και χαλαρά. 

Κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό μου είχε πει ότι δεν ήταν στα καλά του, αλλά όχι προσωπικά ο ίδιος - κάτι έτρεχε στο περιβάλλον του. Δεν ήθελε να μου πει τι, και δεν με έκοφτε κιόλας να τον πιέσω. Αλλά. Η τεχνολογία είχε άλλα σχέδια. Πετάχτηκε στα social media μου κάτι, που με άφησε με το σαγόνι ορθάνοιχτο. ΔΕΝ το περίμενα. Σκέφτηκα, λοιπόν: Άμα συγκλονίστηκα εγώ, εκείνος τι περνάει; Άραγε, όταν επεδίωκε να βρεθούμε, έστω για λίγα λεπτά, ήταν για να νιώσει καλύτερα; Ήταν η καλοσύνη πριν το ξέσπασμα; Γιατί τώρα έχει εξαφανιστεί ουσιαστικά και στις γιορτές κατάλαβα ότι ευχήθηκε με το ζόρι.

Να υπογραμμίσω για άλλη μία φορά ότι, παραμένει Αδιάφορος ως προς το ερωτικό. Τώρα πλέον είναι φίλος. Όντως, είναι φίλος, και μάλιστα τον θεωρώ από τους καλούς, διότι παρόλο που κάποιες φορές μπορεί να μιλάμε πολύ αραιά, ωστόσο "δένουμε" και ευχαριστιέμαι κουβέντα μαζί του. 

Αυτή τη φορά, όμως, δεν μπορώ να βοηθήσω, και κυρίως, δεν μπορώ να του πω ότι κάτι είδα, από τύχη. Για να μη θέλει (ακόμα) να μου πει τι έχει γίνει, και δεδομένης της φύσης του "συμβάντος" αυτού, υπάρχει και τεράστια οργή, και ντροπή εκ μέρους του. Ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία;;; Ότι αυτός το είχε ψυλλιαστεί εδώ και χρόνια! Ποιος τον άκουγε, όμως; Κανείς! 

Αποφάσισα λοιπόν να καθίσω στα αβγά μου. Όποτε νιώσει εκείνος έτοιμος να με ξαναπλησιάσει, εδώ είμαι. 

Κρίμα! 

Χαμόγελα παντού!

Ξεσκίστηκα να βλέπω κλιπάκια στο Tik Tok από παιδιά που κατέγραψαν την αντίδραση τους όταν άνοιξαν την απάντηση από την αίτηση τους στο Χάρβαρντ και είχαν περάσει. Ρε σεις, πολύ συγκινήθηκα με κάθε ένα ξεχωριστά από αυτά. Οι γονείς! Η χαρά των γονιών! Φοβερό πράγμα! 

Μην πείτε, γιατί ειδικά του Χάρβαρντ και όχι και άλλων Πανεπιστημίων. Έτυχε να εμφανιστεί στην πρώτη σελίδα για αυτό και πάτησα το # να δω αν υπήρχαν κι άλλα κλιπάκια. 

Περισσότερο συγκινήθηκα όταν ένα παιδί το αγκάλιασε ο πατέρας του, αφού του είπε εκείνο στα ισπανικά για την επιτυχία του. Μετανάστες δηλαδή, ο πατέρας κατά πάσα πιθανότητα άνθρωπος του μεροκάματου. Μπράβο. 

Ίδια χαρά (και κλάμα) ένιωσα όταν είδα ότι είχα περάσει στην πρώτη μου επιλογή εδώ στις Πανελλήνιες, πριν χρόνια. Μοναδικό συναίσθημα... Να σας πω  και κάτι άλλο; Τη χαρά αυτή την βίωσα ξανά πριν λίγο καιρό, όταν μπήκα σε ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα, που ήταν όνειρο ζωής και δεν περίμενα ότι θα έβρισκα τις δυνάμεις να το πετύχω. Μόνο που αυτή τη φορά έκλαψα χωρίς να με βλέπει κανείς, γιατί ξέρετε, είμαστε πιο ώριμοι πια (...). 

Ξέρετε τι παρατήρησα από τότε που ανακοίνωσα στον περίγυρο μου το νέο μου ξεκίνημα; Ότι έκλεισαν στόματα. Ξέρετε όμως και κάτι άλλο; Δεν ήξερα ότι υπήρχαν τόσα ανοιχτά στόματα που ασχολούνταν μαζί μου. Ήταν γνωστό σε όλους πως φέτος ήμουν ανάμεσα στα άτομα που δεν δούλεψαν εξαιτίας της πανδημίας. Πού να μου περάσει από το μυαλό ότι το στόμα τους έλεγε ότι καθόμουν με σταυρωμένα χέρια και ξυνόμουν όλη μέρα; Πότε είχα δώσει τέτοια εντύπωση; Όποιος μένει σπίτι δηλαδή, ξύνεται; Μα τι λογική είναι αυτή; Σας άρεσε τώρα που διαψευστήκατε και ντρέπεστε να μου μιλήσετε; Που σταματήσατε να με ρωτάτε αν δουλεύω και αν κάθομαι; Ε;

Πέτυχα (σε απόσταση) μία γνωστή μου τις προάλλες. Ξεκίνησε την κουβέντα λέγοντας "κι εγώ έχω πολλή δουλειά". Είπα εγώ ότι έχω πολλή δουλειά; Γενικά, ανέφερα κάτι για δουλειές; Ξέρετε, είναι αυτές οι λεπτομέρειες που σου προκαλούν απορία επιτόπου, αλλά δεν προλαβαίνεις να τις επεξεργαστείς παρά μόνο μετά. 

Να είμαστε όλοι καλά και συνεχίζουμε!

Ελάτε να σας πω μία ιστορία

Σε μία συζήτηση που είχα σήμερα σχετικά με συναδέλφους σε δουλειές, και συγκεκριμένα πως, όπου και να πας, θα βρεις τον παράξενο μπροστά σου, είπα το εξής: Σε κάθε παρτίδα ανθρώπων, ένα κομμάτι πάντα θα βγαίνει σάπιο. 

Θα ευλογήσω τα γένια μου και θα χαρακτηρίσω εύστοχη συμβολικά αυτή την έκφραση. 

Ναι παιδιά, δεν είμαστε όλοι καλοί, ούτε έστω στο πολύ βάθος. Όχι. Υπάρχουν και "εκείνοι", οι "ψευδάνθρωποι", που μέσα τους υπάρχει μόνο το σκοτάδι. Το διαπίστωσα πριν χρόνια, όταν άκουσα έναν θείο μου να λέει με περηφάνεια και πονηριά ότι προκάλεσε επίτηδες ένα τροχαίο, επειδή ήθελε να αλλάξει αυτοκίνητο αλλά η ασφάλεια δεν του κάλυπτε αυτό που ήθελε. Δηλαδή: Προκαλείς ένα τροχαίο, του οποίου το αποτέλεσμα φυσικά δεν γνωρίζεις (ήταν σε πολυσύχναστο, κεντρικότατο δρόμο της πόλης μας, ακόμα χειρότερα!), ρισκάρεις δηλαδή να σκοτώσεις άνθρωπο (!!!), μόνο και μόνο για να ...σου πληρώσει η ασφάλεια καινούριο αυτοκίνητο; 

Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει, λοιπόν, στο βασίλειο ανθρώπινων ψυχών. Το σάπιο που επιδιώκει το κακό των άλλων και χαίρεται με αυτό. Δυστυχώς, αργότερα, επιβεβαιωνόμουν πανηγυρικά επί 5 χρόνια, όταν δούλευα με εκείνους τους επαίσχυντους "συναδέλφους".

Όταν, λοιπόν, μου ζητήθηκε από μία ομάδα, στην οποία προσφέρω εθελοντικά τις υπηρεσίες μου όποτε χρειαστούν, χωρίς να επωφελούμαι οτιδήποτε - σε αντίθεση με τα ενεργά μέλη που αποσκοπούν και λαμβάνουν- να ξεκινήσω να πληρώνω συνδρομή, προβληματίστηκα. Όχι όμως για πολύ, διότι κατάλαβα πως είχε βάλει τον δάχτυλο της μία από μέσα, γνωστό φαρμακερό άτομο, κακοπροαίρετη, κουτσομπόλα και παραδόπιστη. Ήταν παρούσα όταν μου ζητούσαν να πληρώσω, υποδυόμενη την απασχολημένη, με το πρόσωπο κατεβασμένο, αναβοσβήνοντας ενοχή. Εξάλλου, πολλές φορές πετούσε σπόντες, όχι μόνο για εμένα, αλλά και άλλα άτομα που εμφανιζόμασταν απλώς για να βοηθήσουμε, μόνο και μόνο για να μας φέρει σε δύσκολη θέση και να μας απομακρύνει από την ομάδα (διότι αυτός ήταν ο κανονικός σκοπός της). 

Με το άτομο αυτό, και εδώ είναι που γελάμε, κάναμε "καλή παρέα" και μέχρι και ταξίδι κάναμε μαζί. Στο ταξίδι τότε όμως, και περνώντας 6 γεμάτα 24ωρα μαζί, ανακάλυψα πόσο κακοπροαίρετο και αστοιχείωτο άτομο είναι. Αφού επιστρέψαμε, υπήρξε μία διαμάχη μεταξύ μας, κόψαμε τα πολλά-πολλά, με δική της πρωτοβουλία όμως ξεκινήσαμε πάλι να "κάνουμε παρέα". Ήξερα όμως πια ότι σκοπός της ήταν να μαζεύει πληροφορίες ώστε να τις αλλοιώσει και μεταδώσει με τον δικό της τρόπο, και όχι η πραγματική, ανιδιοτελής, με τα φυσιολογικά πάνω και κάτω της φυσικά, φιλία. 

Ένα παράδειγμα της κακοψυχίας της; Όχι, θα δώσω δύο. Ή μάλλον, τρία. Το πρώτο ήταν η ικανοποίηση στο πρόσωπο της όταν, στην αίθουσα αναμονής πια σε εκείνο το ταξίδι, αντιλήφθηκα ότι είχα ξεχάσει στο ψυγειάκι του δωματίου στο ξενοδοχείο κάποια τυπικά ντόπια φαγώσιμα που είχα πάρει. Το δεύτερο, όταν μου έστειλε τη φωτογραφία ενός τρακαρισμένου αυτοκινήτου, λέγοντας μου ότι έγινε σοβαρό τροχαίο σε έναν δρόμο εδώ κοντά και ότι το αυτοκίνητο έμοιαζε με της αδελφής μου, επιμένοντας ότι πρέπει να είναι αυτό! Το τρίτο, όταν, έτυχε την ημέρα που μου ζήτησαν τη συνδρομή, να χρειαστεί να φύγω νωρίτερα από το προβλεπόμενο για κάτι έκτακτο, πίσω από την πλάτη μου διέδωσε ότι... είχα στενοχωρηθεί και γι'αυτό έφυγα! (Ο καιρός όμως έχει γυρίσματα, και στο τρίτο την διέψευσα πανηγυρικά και ακράδαντα μερικές εβδομάδες μετά, όταν υλοποιήθηκε το επαγγελματικό για το οποίο έπρεπε να φύγω και το εξήγησα μπροστά σε όλους - και ξέρετε τι έκανε από τότε; Ε-ξα-φα-νί-στη-κε! Δάγκωσε τη γλώσσα της; Πείτε το όπως θέλετε! Ιιιιχ, ικανοποίηση τεράστια).

 

Πού καταλήγουμε, λοιπόν: Προσέχετε τα νώτα σας. Μην ανοίγεστε σε κανέναν. Μην εμπιστεύεστε κανέναν. Να είστε σωστοί με τον εαυτό σας και το περιβάλλον σας.  Αργά ή γρήγορα, karma is a bitch.

-----

Είχα γράψει τα παραπάνω, άφησα ανοιχτό το κείμενο θέλοντας να προσθέσω  κι άλλα, τώρα όμως άλλαξαν κάποια πράγματα, επομένως κλείνω εδώ και συνεχίζω με καινούρια ανάρτηση. 

Αμήν!

Το να πας στο ΣΕΠΕ είναι η ακραία λύση και δεν το έχω κάνει ακόμα. Ο βασικός λόγος είναι ότι ο πρώην εργοδότης, εθισμένος και άγων ζωής μόνο με ψέματα, θα αραδιάσει ο,τι του κατέβει στον περίγυρο, για να αμαυρώσει εμένα. Δυστυχώς, εργασία και σπίτι είναι πολύ κοντά σε θέμα απόστασης, το μέρος που ζω είναι μικρό... και είναι μερικά καθάρματα, ρε γμτ, που έχουν τον τρόπο να γίνονται πιστευτοί! Έστω για όσο κρατήσει το ψέμα τους! Επομένως, όταν κάνω την κίνηση, σκέφτομαι ότι θα ακούσω τα εξ αμάξης... Μέχρι τώρα, λοιπόν, προσπαθώ να ακολουθώ τον δρόμο της διπλωματίας, ο οποίος ευτυχώς με έχει βγάλει σε κάτι ψιλοφωτεινά σοκάκια, και κάνω υπομονή μέχρι το μεγάλο ξέφωτο. Ας φωτιστεί ο ευλογημένος, να τελειώσει η ταλαιπωρία και των δύο μας για 3 και 60 (που όμως είναι θησαυρός αυτή την εποχή της ανεργίας!). 

Συμμετείχα σε ένα ενδιαφέρον project αυτό το διάστημα και κύλησε ευχάριστα και δημιουργικά η περασμένη εβδομάδα. Συν ότι έμαθα να δουλεύω καινούριο software, που μπορεί να φανεί χρήσιμο ξανά και ξανά. Τώρα... Περιμένω το μεγάλο μπαμ. Μακάρι να γίνει! Προετοιμάζομαι εντατικά και περιμένω τις προθεσμίες. Αμήν.

Αυτά. 

Dilemm-ing

 Προβληματίζομαι.

Είναι θέμα για το οποίο δεν έχω μιλήσει στον περίγυρο μου και ούτε σκοπεύω. Μόνο η οικογένεια το γνωρίζει. Δεν είναι κάτι σοβαρό, αλλά είναι σημαντικό. 

Ακόμα μου χρωστάνε λεφτά από την προηγούμενη δουλειά. Φέτος δεν δουλεύω. ΘΑ ξεκινούσα σε καινούρια εταιρεία, η χαριτωμένη πανδημία όμως μας έκοψε την πορεία. Επομένως, τα χρεωστούμενα τα χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ. Το πρόβλημα είναι πως ο πρώην εργοδότης μου είναι η προσωποποίηση, η επιτομή της αφερεγγυότητας. Τι θες από έναν άνθρωπο; Ειλικρίνεια. Αυτός εδώ έχει τσακωθεί με την έννοια. Το χειρότερο που μου έχει κάνει είναι, να μου πει πως μου έβαλε λεφτά, αλλά επειδή τα έστειλε από άλλη τράπεζα, θα έκαναν 1-2 μέρες να έρθουν. Την τρίτη μέρα που δεν είχαν μπει, μου είπε πως όπου να'ναι θα τα δω. Την επόμενη μέρα με ρώτησε αν μπήκαν - όχι. Αφού έκλεισε μία εβδομάδα και πρώτα με ρώτησε αν μπήκαν, καπάκι μου είπε "ναι, δεν θα έρθουν, γιατί δεν τα έστειλα".

Αντιληφθήκατε το ψιλό γαζί στο οποίο με είχε, ε; 

Στα δέκα τηλεφωνήματα μου, θα απαντήσει στα δύο, με τον ίδιο τρόπο: "Ναι, μαζεύω λεφτά, θα σου βάλω ένα ποσό, ξέρω ξέρω ότι είναι δύσκολα". Και βαρέθηκα. Βαρέθηκα να νομίζει πως, μιλώντας ήπια και "συμφωνώντας" μαζί μου, θα κερδίσει 15 χρόνια και στο τέλος "θα ξεχάσω" το χρέος του. Δυστυχώς, μόνο από σοβαρή αγριάδα θα δω φως, και γι'αυτό σκέφτομαι σοβαρά να απευθυνθώ στο ΣΕΠΕ της περιοχής μου. Κρατιέμαι πίσω για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή η Αθάνατη τον λυπάται (....) και δεν θέλει να τον μπλέξω σε φασαρίες, και δεύτερον, διότι εκεί μέσα γίνεται της παρατυπίας το παρατράγουδο, και δεν αποκλείεται να τον πάρουν σηκωτό. Τα λεφτά μου όμως εγώ, πώς θα τα πάρω;

Έκανα μία τελευταία προσπάθεια σήμερα. Ήταν η μία από τις δύο φορές που σήκωσε το τηλέφωνο, είπε το παραμυθάκι, και αφού περίμενα να τελειώσει, του είπα πως είναι η τελευταία φορά που τον έπαιρνα εγώ τηλέφωνο, και πως από εδώ και πέρα θα τον πάρουν "άλλοι", χωρίς να ξέρω ποιοι ακριβώς.

Ξέρετε, σαν τις κάμερες ασφαλείας, που είναι ψεύτικες, αλλά με την παρουσία τους αποτρέπουν οιονεί κακοποιούς. Αφήνεις το μυαλό του άλλου να πλανιέται στο "ποιος", "πού", "πότε", "τι". 

Ουφ. Και δεν είναι πολλά τα λεφτά. Αφήστε που είδα σε άλλο παράρτημα να έχει κάνει εργασίες ανακαίνισης... Εκεί είχε λεφτά, ε;

Προβληματίζομαι.

Αφεθήκαμε

 Όλοι ξέρουμε πως το αίμα, νερό δεν γίνεται.

Είναι οι άνθρωποι σου και όταν κάποια φορά ξεφεύγεις εσύ ή εκείνοι, τότε είτε αμέσως είτε αργότερα, σίγουρα όμως κάποια στιγμή, συγχωρείς και συγχωρείσαι. 

Στο διάστημα της καραντίνας, μία από τις πολλές έγνοιες στο σπίτι μας ήταν να φροντίσουμε συγγενείς μεγάλης ηλικίας. Να τους νοιαστούμε τηλεφωνικά, να μας δώσουν τη λίστα με τα ψώνια που χρειάζονταν, να τους τα πάμε και να τα αφήσουμε στο κατώφλι τους με μεγάλη προσοχή. Όταν έληξε η αυστηρή καραντίνα, λαμβάνοντας όλα τα μέτρα, να τους πάμε στον γιατρό, στο φαρμακείο, στο σούπερ μάρκετ, στο μανάβικο, στην τράπεζα. Είναι οι άνθρωποι μας, το αίμα μας. 

Φτάνει το καλοκαίρι, χαλαρώνουν ακόμα περισσότερο τα μέτρα. Έρχονται για τις καθιερωμένες διακοπές τους συγγενείς από το εξωτερικό. Βρισκόμαστε μία φορά, με δική μας πρωτοβουλία. "Περάσαμε από το σπίτι σας και έλειπε το αυτοκίνητο σας, ήταν και όλα κλειστά, γι'αυτό δεν σταματήσαμε". Είναι το καθιερωμένο ψεματάκι που μας λένε, το ετήσιο. Δεν πειράζει, πήγαμε εμείς, μία φορά τον χρόνο βρισκόμαστε, τι ψυχή έχει άλλη μία επίσκεψη στο χωριό. Οι συγγενείς που εξυπηρετούσαμε στη διάρκεια της καραντίνας (φυσικά και πριν, αλλά ας πάρουμε ως χρονικό σταθμό αυτή την περίοδο), μας αγνοούν. Μαζεύονται όλοι στο χωριό, μιλάνε, γελάνε, τρώνε, πίνουν, κάνουν βόλτες... εμάς δεν μας λέει τίποτα κανείς. Χρειάστηκαν κάποιες φορές να τους βοηθήσουμε σε κάτι. Εκεί μας είπαν. Και τηλέφωνα μας πήραν και οδηγίες μας έδωσαν. Τα κάναμε, οι μεν μεγάλοι σε ηλικία, οι δε σε διακοπές, εμείς εδώ με τα άγχη μας, αλλά, γιατί να σκάμε τις καρδιές μας; 

Ώσπου, μετά από 3 εβδομάδες σχεδόν, ήρθε η ώρα της αναχώρησης για τους ετήσιους επισκέπτες. Και πώς έγινε, θεία φώτιση, τελευταία μέρα πριν την αναχώρηση, να συζητήσουν γλυκά και μελιστάλαχτα με μία από τις ηλικιωμένες συγγενείς, το ζήτημα ενός παλιού αυτοκινήτου, που ανήκε στον πατέρα τους τον συγχωρεμένο, και το οποίο δεν άξιζε πλέον να το έχουν στην κατοχή τους. Αλλά... Κοίτα να δεις μία ατυχής συγκυρία; Την επόμενη μέρα έφευγαν! Και τώρα; Ποιος θα αναλάμβανε να τους κάνει αυτή τη μικρή-μικρή δουλίτσα; Μα, η ηλικιωμένη, γλυκούλα, και πάντα εκεί για αυτούς, συγγενής. Που δεν ξέρει να ξεχωρίζει το ποδήλατο από το κάρο, το αυτοκίνητο από το τρακτέρ. Και για πείτε τώρα, με τον νου σας, σε ποιούς θα απευθυνόταν η γλυκούλα αυτή συγγενής, να τρέξουν εκείνοι "που ξέρουν" από αυτά; 

Δόξα τω Θεώ. Μας σκέφτηκαν για άλλη μία φορά. Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει η Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα. Με πολύ άγχος, η γλυκούλα την διατάζει να μας βρει και να επικοινωνήσουμε εμείς με τον μηχανικό, και να του πούμε...να πάει να πάρει το αυτοκίνητο από το χωριό. Να, να ξεβιδώσουμε τις πινακίδες και να τις καταθέσουμε μωρέ. Να μην πληρώνουν οι άνθρωποι στην ξενιτιά, κερατιάτικα. Η άτυχη που πήρε πίσω ήμουν εγώ. "Γιατί έβαλαν εσένα, θεία, να ασχοληθείς με κάτι τέτοιο; Αφού εσύ δεν έχεις σχέση με αυτά" "Πάρε τον μηχανικό και πες του να έρθει" "Σημείωσε τον αριθμό του, να πάρουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι, να συνεννοηθούν μαζί του" "Και τι ξέρουν εκείνοι από αυτά; Εκείνοι δεν ξέρουν τίποτα" ".... Μα εμείς δεν μπορούμε να μπούμε στη μέση, αυτά τα θέματα είναι περίπλοκα. Χρειάζεται το κληρονομητήριο, υπάρχουν η διεύθυνση συγκοινωνιών, η εφορία, η μονάδα ανακύκλωσης... Πρέπει να βρουν τα χαρτιά του αυτοκινήτου, την άδεια κυκλοφορίας..." "Μα δεν έχουν πληρώσει την ασφάλεια!" (ντόινγκ...άφησα πίσω την άσχημη πληροφορία περί έλλειψης ασφάλισης) "Άλλο η άδεια κυκλοφορίας, άλλο το σήμα, άλλο η ασφάλεια, θεία" "Αυτοί δεν έχουν τίποτα, ένα παλιό αμάξι είναι, να πάνε να παραδώσουν τις πινακίδες!" "...Μα πρέπει να πάνε οι ίδιοι να πάνε να τις παραδώσουν, οι συνδικαιούχοι όλοι! Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι!" 

Η συζήτηση του παραλόγου συνεχίστηκε για 5 λεπτά, μέχρις ότου η γλυκούλα θεία, είπε, μεταξύ άλλων... "Εσείς δεν ενδιαφέρεστε για κανέναν, μόνο για τον εαυτό σας ενδιαφέρεστε" "Εσείς ζείτε ζωή χαρισάμενη, δεν νοιάζεστε για κανέναν άλλον" "Εσείς κοιτάτε τον εαυτό σας μόνο" "Εγώ είμαι αυτή που τα έχω όλα βάρος πάνω μου" .......

Δεν την έβρισα, δεν ύψωσα τη φωνή μου. Της είπα "Μπράβο, ευχαριστούμε πολύ, για όλες τις φορές που σας βοηθήσαμε, που όποτε μας το ζητήσατε ήμασταν δίπλα σας, που τρέχουμε συνέχεια να σας εξυπηρετήσουμε, που εμάς παίρνετε τηλέφωνο όποτε χρειάζεστε κάτι". 

Η έννοια της "συγγένειας" δεν σημαίνει "ο μεγαλύτερος έχει δικαίωμα να καταπατεί τον μικρότερο, και ο μικρότερος έχει την αιώνια υποχρέωση και να υπομένει και να δέχεται την αχαριστία και την ταπείνωση". Η συγγένεια σημαίνει "είμαι δίπλα σου όποτε με θες, είμαι από πίσω σου να σε στηρίξω όποτε με χρειαστείς, θα σου μιλήσω "άσχημα" επειδή σε αγαπάω και θέλω το καλό σου, το αίμα που μοιραζόμαστε που δίνει το δικαίωμα αυτό". Δεν σημαίνει τίποτα άλλο. Έτυχε να γεννηθούμε στο ίδιο σόι. Δεν σε επέλεξα, δεν με επέλεξες.

Στην Ελλάδα, όμως, έχουμε πέσει θύματα της εκμετάλλευσης της έννοιας αυτής. Ο ηλικιωμένος μπορεί να μας βρίζει και να μας προσβάλλει όσο θέλει, διότι τα χρόνια του πρόσθεσαν σοφία (........), και θα μας κλωτσάει και όσο θέλει. Γιατί; Σε ποια εποχή ζούμε; 

Στην προσωπική μου περίπτωση, τέτοια λόγια και παρόμοια έχω ακούσει πάμπολλες φορές από τη συγκεκριμένη γυναίκα. Εδώ και χρόνια είμαι ψυχρή απέναντι της. Δεν την θεωρώ "αίμα" μου. Οι υπόλοιποι συγγενείς μου την επέβαλλαν ως "ηθική υποχρέωση". Αυτά όμως που άκουσα από το στόμα της, ενώ δύο μέρες πριν είχαμε πάει να την βρούμε να δούμε ότι είναι καλά, ήταν τα τελευταία της προς εμένα. Δεν το ξέρει, θα το καταλαβαίνει όσο περνάνε οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, και δεν θα με βλέπει (εκτός από μαζικές συνάξεις ή κατά τύχη), ούτε θα με ακούει. 

Όσο για τους άλλους συγγενείς, που πέταξαν σε μία ανίδεη ηλικιωμένη τις δικές τους υποχρεώσεις, ένα θα πω. Karma is a bitch. 

Αυτά.

Στην ελπίδα

 Θα υποκριθώ ότι δεν πέρασαν 3 μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα, και θα μπω κατευθείαν στο θέμα.

Το κεφάλαιο "Αδιάφορος" έχει κλείσει και επίσημα. Η ειρωνεία είναι πως το έκλεισε μόνος του. Προφανώς περνάει μυριοστή φάση παλαβομάρας και του ήρθε να σβήσει σχεδόν όλους τους φίλους που είχε στο facebook, με την αιτιολογία "θα το κρατήσω μόνο για συγκεκριμένα πράγματα". Αυτό μου το είπε ώρα 2 παρά τη νύχτα, καθώς έβλεπα μία χαριτωμένη rom-com στον υπολογιστή μου, και μπορώ να πω πως με έπιασε μία φαγούρα, άλλο να σας λέω. Του είπα κατάμουτρα ότι δεν το πιστεύω και ότι είτε είχε ήδη φτιάξει καινούριο προφίλ ή θα έφτιαχνε, του ευχήθηκα καληνύχτα και τον έκλεισα. (Θα είμαι ειλικρινής - εγώ έστειλα πρώτη, σκοπεύοντας να τον πειράξω για κάτι). Τον φαντάστηκα, λοιπόν, να μένει αποσβολωμένος, όταν του είπα "άντε, μάλλον σε αποχαιρετώ πια", αντί για κάτι πιο ψύχραιμο, τύπου "Μην το κάνεις, γύρνα πίσω, θα φαρμακωθώ". 

Ε, σε πιάνει μία αηδία πια.

Κι εκεί που φοβήθηκα ότι ο ντιπ ηλίθιος εαυτός μου θα στενοχωριόταν που δεν θα έβλεπε την εικόνα του προφίλ του από εδώ κι από εκεί.... Διαπίστωσα πως, όχι μόνο δεν έχω στενοχωρηθεί, αλλά είμαι ανακουφισμένη κι από πάνω. Ανακουφισμένη που δεν έχω κάποιον να κριτικάρει αυτά που ανεβάζω, που δεν διπλοσκέφτομαι προτού γράψω κάτι μήπως ξενερώσω (α χα χα, πώς τα λέω) τον Έναν και μοναδικό Αδιάφορο, ανακουφισμένη που έφυγε ένα βάρος από πάνω μου! Που δεν ήξερα ότι είχα κιόλας! Και... εκτός από ανακούφιση, το καλικαντζαράκι που επίσης εδρεύει σε μία γωνίτσα του πολύχρωμου εγκεφάλου μου, χαίρεται και τρίβει τα χέρια του με ικανοποίηση όταν σκέφτεται πως, ο Αδιάφορος, αυτός που θέλει να τα ξέρει ΟΛΑ, τώρα, με δική του, ολόδικη του, καταδική του πρωτοβουλία, δεν μπορεί να βλέπει τίποτα από όσα ανεβάζω. Ούτε φωτογραφίες, ούτε σχόλια, ούτε stories (φρόντισα να επιβεβαιώσω από τις ρυθμίσεις ότι είναι ορατά μόνο στους φίλους), τίποτα, τί-πο-τα. 

Τι τον ώθησε να προβεί σε αυτή την πράξη; Δύο τινα μου έρχονται στο μυαλό. Πρώτο, πως έκανε κάποια σοβαρή ατασθαλία και κρύβεται. Δεύτερο, πως απέκτησε κοπέλα και για χ λόγους, αποφάσισε να διακόψει τα πολλά πάρε-δώσε μέσω αυτής της πλατφόρμας. Όποιο κι αν είναι, ώρα του καλή, ώρα του ευλογημένη, και ώρα του πολυ-θυμιατισμένη. Αν και θεωρώ πως, κάποια στιγμή στο εγγύς-λίγο πιο κατακεί μέλλον, θα κάνει επανεμφάνιση. 

Ναι, αλλά τώρα πια ξέρω πως επίσημα, έκλεισες, αγαπητέ.

Πάω γυρεύοντας, ωστόσο. Αυτή τη φορά, επειδή έχω "βάλει στο μάτι" έναν άλλον τυπά, εξίσου ευφυή και εκκεντρικό. Ανήκει στον ευρύτερο φιλικό κύκλο, έχουμε βρεθεί κατά τύχη κάποιες φορές, έχουμε πιάσει κουβέντα μία φορά, κατάλαβα ότι με είχε προσέξει - και από τον τρόπο που μου μιλούσε, αλλά και από το γεγονός ότι... μου μιλούσε (δεν είναι ο τύπος που θα πιάσει ψιλή κουβέντα, με την καμία όμως). Επίσης, σε μία κοινωνική εκδήλωση που βρεθήκαμε, ευρισκόμενη εγώ σε φάση χαιρετούρας κάποιων ανθρώπων κοντά του, όταν πήγα να του υπενθυμίσω ποια είμαι, με πονηρό τρόπο και χαμόγελο είχε απαντήσει "ξέερω, ξέερω". Βέβαια, δεν έκανε και καμία προσπάθεια να γνωριστούμε καλύτερα... Κακό σημάδι, διότι, είπαμε.. Όταν θέλει ο άλλος, θα το κάνει. Δεν έχουμε βρεθεί όμως σχεδόν καθόλου, πέρα από εκείνη την ημίωρη συζήτηση, και δεν το θεωρώ κόκκινο καμπανάκι. Θα το θεωρήσω πορτοκαλί. 

Νομίζω πως στις Πανελλήνιες είχε γράψει 19 στην Έκθεση. Αυτή η πληροφορία από μόνη της, blew my mind. Τελείωσε μία από τις κορυφαίες και πιο δύσκολες σχολές, άλλο ένα γεγονός που με ιντριγκάρει. Ίσως είναι και απρόβλεπτος.... Τέλος πάντων. Επειδή έχω αρκετό καιρό να μάθω νέα του και στο facebook δεν ανεβάζει πολλές προσωπικές πληροφορίες, ακόμα δεν ξέρω αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Ναι, εγώ πήρα την πρωτοβουλία να του στείλω αίτημα, και ευτυχώς το δέχτηκε γρήγορα. 

Ελπίζουμε.

Ώρα μας καλή

Διαβάζω συχνά ιστορίες στο fb, ή ερωτήσεις/ παράπονα/ απορίες στο twitter, από άτομα που αναρωτιούνται αν τους γουστάρει ο άλλος, αναλύουν διάφορα περιστατικά, και προσπαθούν να καταλήξουν στη "σωστή απάντηση" - κατά προτίμηση, σε αυτή που γλυκαίνει την καρδιά και δεν την μαχαιρώνει.
Λοιπόν, η σωστή απάντηση είναι "δεν σε γουστάρει τόσο πολύ", επομένως, συνέχισε τον δρόμο σου και μη σπαταλάς ούτε τον δικό σου, ούτε τον δικό του χρόνο. Εμείς, όταν γουστάρουμε πραγματικά, δεν πέφτουμε με τα μούτρα; Ε, έτσι κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι. Όταν λοιπόν δεν πέφτει με τα μούτρα, τότε, το σεβόμαστε. Δεν πιέζουμε και ούτε στενοχωριόμαστε. Μήπως σε εμάς αρέσουν όλοι; Όχι. Τότε; 
Μακάρι αυτά να τα είχα εμπεδώσει τουλάχιστον μία δεκαετία τώρα. Θα είχα γλιτώσει από πάρα, πάρα πολλές στενοχώριες, και δεν θα με εξέθετα με περίεργη συμπεριφορά στους γύρω μου (π.χ. να μου στέλνει κάτι τυχαίο ο Αδιάφορος και ξαφνικά από ήσυχη, να πετάω στους ουρανούς, ή να μην απαντάει, και να είμαι έτοιμη για τα πατώματα). 
Αφού δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο, λέω, τουλάχιστον ας.. ενημερώνω όσους/ ες εκδηλώνουν αυτές τις απορίες. Όχι ότι θα ακουστώ, διότι κι εμένα κάποιες φορές μου τα έλεγαν, αλλά για να μην μένω και άπραγη. Ποτέ δεν ξέρεις.

Το άλλο: Με την πανδημία, σχεδόν όλοι οι μισθωτοί έχουμε πληγεί. Δεν μπορεί κανείς να έρθει να σου κλαφτεί, διότι ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα περνάς κι εσύ τα ίδια. Προσωπικά δεν μπορώ να κλαφτώ, διότι και αισιόδοξη είμαι, και δεν μου αρέσει η μιζέρια. Υπάρχει, λοιπόν, μία γνωστή, που θεωρεί πως έχει πληγεί περισσότερο από όλους, και στις αρχές της πανδημίας προσπαθούσε να μου το περάσει κι εμένα. Είναι από τα άτομα που θεωρούν τη μελαγχολία ελκυστική, ακόμα και αν χρειαστεί να την υποκριθούν. 
Εγώ πλέον από τέτοια δεν μασάω.
Ενδεικτικά, μία φορά μου είπε πως, πέρα από το άγχος για τη δουλειά της, εκείνες τις ημέρες ένιωθε και βάρος στην καρδιά, επειδή μία φίλη της είχε προβλήματα και της μεταβίβαζε την πίεση. Χρόνια και σε αυτό το κουρμπέτι η έξυπνη εγώ, που ήθελα παλιότερα να το παίξω και ψυχολόγος, της είπα πως καλύτερα να μην επέτρεπε στην άλλη κοπέλα να της μεταφέρει αρνητικά συναισθήματα και στην ανάγκη να έβρισκε κάποια τηλεφωνική γραμμή δωρεάν βοήθειας. Εκεί η δικιά μας έγραψε ένα κατεβατό, λέγοντας μου συνοπτικά πως "όποιος ζητάει τη βοήθεια της είναι εκεί για να τον ακούσει και πως έχει δουλέψει πάρα πολύ με τον εαυτό της, ούτως ώστε να μπορεί να βοηθήσει όποιον της το ζητάει". 
Και της λέω εγώ "Ναι, αλλά όχι να υποφέρεις εσύ μετά". Διότι η ίδια μου είπε από την αρχή για το παραπάνω βάρος που ένιωθε εξαιτίας αυτού! 
Έπεσε στη δικιά της λακούβα, άλλαξε το θέμα, και δεν μου ανέφερε ποτέ μέχρι τώρα κάτι παρόμοιο.
Πρόσφατα όμως, με ρώτησε για τα έκτακτα επιδόματα και αν είχα πάρει εγώ. Της είπα ναι, και με το που είδε την απάντηση, το σχόλιο της ήταν, πώς ήταν δυνατό να πήραμε όλοι μας και εκείνη τίποτα; Το ότι εκείνη, ας πούμε, π.χ., για παράδειγμα, πληρωνόταν μέχρι πρόσφατα, δεν της πέρασε από το μυαλό, όχι, ούτε ότι εγώ είχα να εισπράξω οτιδήποτε από τον Ιανουάριο. Αυτά ήταν λεπτές γραμμές για εκείνη. Εμείς που εισπράξαμε είμαστε οι εκλεκτοί και διαπλεκόμενοι, εκείνη είναι η άτυχη χωριάτισσα που την έκλεψαν μωρό από την πριγκιπική κούνια. Επιπλέον, ενώ μου λέει το τελευταίο διάστημα ότι βρίσκεται με διάφορες γνωστές και φίλες της για βόλτα κλπ, σε εμένα δύο φορές που πρότεινα, έχει αρνηθεί. 
Φταίω, κύριε πρόεδρε; Δεν φταίω.
Οπότε, όποτε θέλει ας εμφανιστεί, και άμα δεν θέλει, ώρα της καλή.

Δεν είμαι ειδικός για να προσπαθήσω να τους σώσω όλους. Εδώ τον εαυτό μου και δεν ξέρω να κουμαντάρω!

Ο ξεγραμμένος

Τώρα θα μπω. Σε λίγο θα ανοίξω τη σελίδα να δω πού έμεινα και και συνεχίσω από εκεί (ως προς το περιεχόμενο της προηγούμενης ανάρτησης). Ακόμα είμαστε στα μέσα Μαρτίου, έχω μέρες για να ανεβάσω μέσα στον μήνα. Πώς θα γράψω σε σειρά αυτά που θέλω; Μισό να τελειώσω αυτό που βλέπω/ κάνω και ξεκινάω.

Όλα αυτά περνούσαν από το μυαλό μου εδώ και δύο μήνες σχεδόν, και παραλίγο να πιάσουμε ανήμερα το Πάσχα για να το κάνω πράξη. Έλεος πια, να πεις ότι δεν έχεις και τι να γράψεις; 

Λοιπόν, το κυριότερο για μένα θέμα είναι ο οριστικός εκμηδενισμός ενδιαφέροντος που είχα για τον Αδιάφορο. Είναι αλήθεια. Τα κατάφερα, αλλά τα κατάφερα αφού συνειδητοποίησα πως κατάφερα για ν-ιοστή φορά να ξεθάψω και να κολλήσω με κάποιον που κρύβει τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Το πρόβλημα είναι και με εμένα. Που από τη δεύτερη κιόλας φορά που τον είδα, μου μπήκαν οι υποψίες, αλλά τις αψηφούσα. Αλλά. Ενώ μέχρι πρόσφατα έλεγα πως εγώ έφταιγα που ασχολιόμουν μαζί του τόσα χρόνια, χωρίς να μου έχει δώσει λαβή εκείνος για να κολλήσω μαζί του, τελικά φταίει κι εκείνος, διότι ναι, έδινε τη λαβή.Απλώς δεν την άφηνε να βγει πολύ και όταν γινόταν, οπισθοχωρούσε. 

Μερικές φορές στο τηλέφωνο ξεχνιόταν και του έβγαινε τραγουδιστή, ψιλή φωνή με νάζι. Το βλέμμα του παρέμενε "νεκρό" όταν περνούσαν από μπροστά του πανέμορφες κοπέλες. Κρυψίνους - φοβερά κρυψίνους. Δύο τουλάχιστον κινητά, τα οποία άλλαζε πολύ συχνά. Πολλές προσπάθειες να δείξει ενδιαφέρον για μία κοπέλα αλλά το ενδιαφέρον του ξεφούσκωνε πολύ γρήγορα. Ψυχολογικά προβλήματα που επεκτείνονταν σε ψυχοσωματικά. Αφορισμοί του τύπου, όλες οι γυναίκες είναι σκάρτες, δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους. "Όταν είμαστε 45 ετών και δεν έχουμε παντρευτεί, τότε να παντρευτούμε μεταξύ μας" - αυτό μου το είχε πει και ένας συμφοιτητής μου, ο οποίος, μαντέψτε, ήταν ομοφυλόφιλος και μάλιστα επίσης κρυφός τότε. (Γιατί να περιμένεις να πας χ ετών για να είσαι με κάποιον; Τι περιμένεις μέχρι τότε; Να έρθει κάποιος καλύτερος; Είναι λογική αυτή;). Εμφανές ενδιαφέρον και κόλλημα σε αγόρια της παρέας, ακόμα και όταν εκείνα τον έφτυναν και δεν ήθελαν να έχουν πολλά-πολλά μαζί του (τηλέφωνα, επισκέψεις στους χώρους εργασίας τους με αφορμές), δείχνοντας την αδυναμία του σε εκείνα. Πλησίαζε εμένα όταν ήθελε να κρατηθεί κοντά στην "παρέα" και να μάθει νέα τους. Μία φορά, θυμάμαι χαρακτηριστικά, που βρεθήκαμε κατά τύχη και με πήρε γύρα σε γνωστούς του, χωρίς να με συστήσει, ίσα-ίσα για να δουν ότι υπάρχει κοπέλα. Μία φορά στο τηλέφωνο, επίσης, θυμάμαι είχε αρχίσει να φωνάζει και να λέει ασυναρτησίες (ότι τον σκάω; ότι τον έκανα έξαλλο εγώ η γυναίκα; τέτοιου περιεχομένου) στα καλά καθούμενα, δίνοντας σόου για όποιον άκουγε (ήταν σπίτι του) ότι "μία κοπέλα τον έκανε να βγει από τα ρούχα του" (μιλάμε είχα μείνει άφωνη από την ξαφνική έκρηξη του και από τα άκυρα που έλεγε, είχα μεν καταλάβει ότι μοίραζε εντυπώσεις, όχι όμως για ποιον ακριβώς λόγο). Δεν είχε ποτέ κοπέλα (το αναφέρω ως συνδυαστικό στοιχείο και όχι ως μεμονωμένο αποδεικτικό). 

Αφού λοιπόν, πραγματικά και με ειλικρίνεια προς τον εαυτό μου, κατάλαβα/ κατέληξα τι τρέχει, ξενέρωσα. Όλα τα ανεξήγητα που έκανε αυτά τα χρόνια, με αυτόν τον παρανομαστή, εξηγούνται στην πληρότητα τους. 
Είναι πολύ δύσκολο, ακόμα και τώρα που θέλουμε να θεωρούμαστε πολιτισμένη και εκσυγχρονισμένη χώρα, να φανερώσει κάποιος την ομοφυλοφιλία του. Θα χάσει μέρος από τους συγγενείς, από τους φίλους, και θα αυξηθούν οι ψίθυροι και οι χυδαιότητες πίσω από την πλάτη του. Αλλά. Κάθεσαι στα αβγά σου, δεν παίζεις και δεν δίνεις καμία, ΚΑΜΙΑ, ψευδή ελπίδα, ούτε τόση δα, σε κοπέλα, και σε ΚΑΜΙΑ, πάλι, περίπτωση δεν μιλάς άσχημα για κάποια κοπέλα στην οποία έχεις δώσει ελπίδες-μικρές έστω, στους φίλους της, υπονοώντας ή αποκαλώντας την ευθέως "ενοχλητική" και "κολλητσίδα". Αντιθέτως, ΣΕΒΕΣΑΙ. Διότι είσαι άνθρωπος και συγχρωτίζεσαι με ανθρώπους.
Τώρα πια περνάνε μέρες χωρίς να τον σκεφτώ και ούτε με ενδιαφέρει να πάρω πρωτοβουλία επικοινωνίας. Διότι ξέρω ότι κάποια στιγμή, ή τώρα ή αργότερα, θα χρησιμοποιήσει αυτή την πρωτοβουλία σε ένα από τα παιχνίδια του (το παιχνίδι του "ρίχνω στάχτη"). Αφήστε με στην ησυχία μου. 
Ξέρετε πόσες κοπέλες έχω δει να ρίχνουν αυτή την κλεφτή, ελπιδοφόρα ματιά προς τα σημεία που συχνάζει; Έχει παίξει με πολλές. Οι δυνατές, δεν έμειναν. Τα χάπατα (καλή ώρα), έμειναν και ρίζωσαν. 
Άντε γεια.

Να σε είχα πρώτα!

Έχεις κι εσύ τα στραβά σου, όχι μόνο οι άλλοι.
Καμία φωλιά δεν είναι καθαρή.
Αλλά. Άλλων είναι λιγότερο βρώμικη, ενώ άλλων είναι σύσκατη (εντάξει, με το συμπάθιο).

Με πήραν τηλέφωνο σήμερα Παρασκευή, όχι χτες Πέμπτη που έλεγαν αλλά δεν πειράζει, από την εταιρεία με τους 3 συνεντευκτές, να με ενημερώσουν ότι επέλεξαν άλλον υποψήφιο. Το ήξερα, το περίμενα, και με το τηλεφώνημα μου έδωσαν το οριστικό κλείσιμο που χρειαζόμουν. Έτσι πρέπει να γίνεται. Όπως εγώ σας αφιέρωσα χρόνο, διένυσα μία απόσταση να έρθω και προετοιμάστηκα, έτσι ο υποψήφιος εργοδότης οφείλει να με τιμά, ακόμα κι αν δεν με προσλάβει. Να αφιερώσει 1 λεπτό να με ενημερώσει.
Έχοντας κλείσει με την άλλη εταιρεία, νιώθω καλά, είμαι εντάξει, και περιμένω να με ειδοποιήσουν για τα επόμενα βήματα (εκπαίδευση, τεστ αξιολόγησης). Στη συνέντευξη με ενημέρωσαν πως πρέπει να πιάσω 80% στο τεστ ώστε να προσληφθώ, κάτι που μου είπαν πως θα το πετύχω σίγουρα.
Δεν λέω, έχω ξαναπεράσει ανάλογα τεστ στην άλλη τρισκατάρατη δουλειά και γνωρίζω πάνω-κάτω για τι πρόκειται, αλλά εκεί σε μία γωνίτσα του μυαλού μου κάθεται μία δόση αγωνίας και άγχους.
Έφτασα στο σημείο να υπολογίσω, λοιπόν, τα μόρια μου για προκηρύξεις και είναι αρκετά για να μπω σε μία θέση, αρκεί να μαζέψω και άλλη προϋπηρεσία.
Όταν σπούδαζα, δεν μου περνούσε καν από το μυαλό η σκέψη "μία θέση στο δημόσιο" και έβλεπα με μισό μάτι, σχεδόν ως ανίκανους, όσους τις κυνηγούσαν.
Τώρα όμως... Τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που τελείωσα, που έχω υποφέρει να κυλάω από τυχαία δουλειά σε άλλη τυχαία, που μετράω τα λεφτά μου κάθε μέρα και δεν μου βγαίνουν, τώρα πλέον κατάλαβα τι σημαίνει να έχεις έναν σταθερό μισθό χειμώνα-καλοκαίρι. Ακόμα και με τον βασικό θα ήμουν ευχαριστημένη. Τα όνειρα μας πάντα τα κυνηγάμε εξυπακούεται, αλλά χρειάζεσαι ένα μαξιλαράκι να ακουμπάς.

Παρόλο που οι σπουδές μου είναι ο,τι καλύτερο μου ταιριάζει στον χαρακτήρα μου, τώρα θα προτιμούσα αρχικά να σπουδάσω κάτι πρακτικότερο, και θα κυνηγούσα ως χόμπι τα υπόλοιπα.
Α ρε, στερνή γνώση! 

Mori!

Γιατί ρε παιδιά είμαστε τόσο μοχθηρές οι γυναίκες;

Πρόπερσι, Νοέμβριο του 2018, είχα πάει σε συνέντευξη για μία θέση εργασίας που μου ταίριαζε, είχα όλα τα προσόντα ΚΑΙ η υπεύθυνη του τμήματος με είχε συμπαθήσει πάρα πολύ. Τόσο, που μου είχε πει στο τέλος ότι σίγουρα θα ήμουν πολύ καλή στη δουλειά αυτή και ακόμα πιο σίγουρα θα με έβλεπε στην επόμενη "φάση". Και όσο την ξαναείδατε εσείς, άλλο τόσο την ξαναείδα εγώ. Τη "δουλειά" δεν την έκανε εκείνη η γυναίκα, αλλά η 2η συνεντεύκτρια, η οποία με έβλεπε εξαρχής με μισό μάτι. Δεν μου έφερε καμία αντίρρηση σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, ήταν ολιγομίλητη, αλλά το στραβό της βλέμμα δούλευε υπερωρίες πάνω μου. Αυτή έκανε τη "δουλειά". 

Τις προάλλες, λοιπόν, με πήραν για συνέντευξη από μία εταιρεία, από την οποία πραγματικά δεν περίμενα καν να με φωνάξουν. Ήταν τρία άτομα, δύο άντρες, και μία κοπέλα. Μαντέψτε, ρε γαμώτο, τι έγινε κι εδώ! Ξεκινάνε να με ρωτάνε, και απαντούσα με ειλικρίνεια. Ναι, το γνωρίζω αυτό, όχι, δεν το γνωρίζω το άλλο. (Θα σε ρωτήσουν αν ξέρεις κινέζικα πχ, και θα πεις ΝΑΙ, ενώ ούτε απέξω από αίθουσα διδασκαλίας δεν έχεις περάσει; Είπαμε, να λουστράρουμε τις γνώσεις μας, όχι να πουλήσουμε δράκους). Οι "ελλείψεις" μου δεν ήταν πολλές και μπορούσα να τις καλύψω, δεν επρόκειτο δηλαδή για εξειδικευμένες γνώσεις, αλλά για ευρύτερου περιεχομένου, που αποκτάς κυρίως εμπειρικά. Ο συνεντευκτής 1, σχολίαζε ως εξής: "Δεν μας πειράζει που δεν γνωρίζετε αυτό, εξάλλου διαθέτετε το άλλο, που είναι πιο σημαντικό". Συνεντεύκτρια 2: Μορφασμός! 

Ο 3ος συνεντευκτής έλειψε για 2 λεπτά, και όταν επέστρεψε, ρώτησε τους άλλους δύο πώς είχε προχωρήσει η κουβέντα μας. Εκεί, η τύπισσα χώθηκε λέγοντας για μένα "δεν ξέρει από αυτό", για να χωθεί περισσότερο ο 1ος και να πει "Ναι, αλλά δείχνει πρόθυμη να μάθει". 

Φεύγοντας, η συνεντεύκτρια φρόντισε να ξανατονίσει ότι υπήρχε αυτό π.χ. που δεν γνώριζα, όπου πάλι μπήκε στη μέση ο 1ος και σχολίασε πως "η κυρία όμως έχει ένα βασικό προσόν, είναι επικοινωνιακή!". 

Το καλό είναι πως μου τόνισαν πως θα απαντήσουν εντός εβδομάδας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, άρα δεν θα περιμένουμε στο κενό, το κακό είναι πως γνωρίζω ήδη το αποτέλεσμα. Παρόλο που ήταν τρεις και κατάφωρα αρνητική ήταν μόνο η γυναίκα, ξέρουμε όλοι ποιανής η άποψη θα επικρατήσει. 

Λίγη ώρα μετά, όμως, με πήραν τηλέφωνο από την εταιρεία που είχα επίσης επιτυχημένη συνέντευξη, και μου ανακοίνωσαν επίσημα πως ξεκινάμε συνεργασία. Άρα, suck this, μωρή!!

Αυτά. Υγιαίνετε.

Τάπα;

Θέλω να διηγηθώ κάτι που έγινε και χρειάζομαι να το βγάλω από μέσα μου.

Πρώτα, να πω ότι η συνέντευξη που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση μου πήγε πολύ καλά και υπάρχουν πολλές πιθανότητες να συνεργαστούμε με εκείνη την εταιρεία. Δεν με ρώτησαν λεπτομέρειες για την προηγούμενη δουλειά, επομένως δεν χρειάστηκε να πω κάποιο λευκό ψέμα.

Λοιπόν, εδώ στην περιοχή ανοίγει καινούριο γραφείο με παροχή κάποιων συγκεκριμένων υπηρεσιών και εννοείται πως άδραξα την ευκαιρία να κάνω αίτηση. Η ιδιοκτήτρια είναι κατά κάποιον τρόπο συγχωριανή, απλώς δεν είχαμε ποτέ πάρε-δώσε. Πριν κάποιες μέρες βρεθήκαμε κατά τύχη, την ρώτησα πότε θα ξεκινήσει τις συνεντεύξεις, και μου είπε ότι πρώτα θέλει να ξεκαθαρίσω τα πράγματα με το νυν αφεντικό μου, επειδή της έχει δημιουργήσει κάποια προβλήματα και μου τα παρέθεσε (είναι πολύ κοντά οι δύο εργασιακοί χώροι). Της είπα τότε πως δεν υπάρχει λόγος να ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα, πως σε γενικές γραμμές κι εγώ είμαι δυσαρεστημένη μαζί του και πως θα μιλήσουμε στη συνέντευξη. Μου είπε πως αυτό θα γίνει κατά τον Μάρτιο, εκτός αν της την "δώσει" και το πάρει νωρίτερα.
Λαμβάνω λοιπόν τηλεφώνημα της πριν λίγες μέρες για συνέντευξη.
Πάω.
Η πρώτη της ερώτηση ήταν, αν μίλησα με το "νυν" αφεντικό μου. Της είπα πως δεν πρόκειται να ξαναπάω σε εκείνη τη δουλειά, και της εξήγησα τους λόγους.
Και μου είπε... ότι εκείνη ψάχνει άτομα με εχεμύθεια, κάτι το οποίο εγώ δεν φαινόταν να έχω, επειδή μίλησα για ορισμένες καταστάσεις σε εκείνον τον επαγγελματικό μου χώρο. Και πήρε έναν αέρα κάπως "υπεροχής", επειδή "με τάπωσε".
Λοιπόν, εκείνη τη στιγμή ένιωσα πολύ άσχημα και όντως ντράπηκα. Διατήρησα όμως την ψυχραιμία μου, την άφησα να μου παραθέσει λεπτομέρειες για τη θέση (παρόλο που ήταν εμφανές πως δεν θα την έδινε σε μία ...μη εχέμυθη όπως εγώ) και, ευτυχώς, με το που ανέφερε ξανά το θέμα της εχεμύθειας, ανασυγκροτήθηκα και της είπα τα εξής:

- Ότι εκείνη με ρώτησε τον λόγο που φεύγω από εκείνη τη δουλειά και όφειλα να απαντήσω,
- Ότι οι συγκεκριμένες καταστάσεις που της ανέφερα είχαν αντίκτυπο στην επαγγελματική μου εικόνα και πως υπήρχε μεγάλο ενδεχόμενο να φτάσει στα αυτιά της κάτι για μένα, το οποίο δεν ίσχυε (εννοώντας φυσικά το "νυν" αφεντικό και την αφερεγγυότητα του, μην ξεχνάμε πως είναι γείτονες),
- (Επειδή μου έκανε κήρυγμα για το πόσο σωστή εργοδότρια είναι και πόσο τυπική και ότι υπάρχει οικογενειακή ατμόσφαιρα) Πως όπως κάποιος, όπως εκείνη πχ, έχει υψηλές απαιτήσεις από τον υπάλληλο της, έτσι και ο υπάλληλος έχει υψηλές απαιτήσεις από τον εργοδότη του! (Την ξάφνιασα εκεί και με κοίταξε παγωμένη),
- Ότι μπορεί να ρωτήσει άλλους επαγγελματίες δίπλα ακριβώς, που γνωριζόμαστε, για το τι έχω πει για το "νυν" αφεντικό μου και θα της πουν ότι μιλάω με τα καλύτερα λόγια (ισχύει) και ότι εκείνη ήταν ιδιαίτερη περίπτωση και όφειλα, ξαναλέω, να της πω κάποια πράγματα - το οποίο και έγινε μεταξύ μας, χωρίς άλλους μπροστά (πέρα από τη γραμματέα της). 

Ξέρω πως η εχεμύθεια είναι πολύ σημαντική και ότι η γυναίκα θεώρησε πως έπρεπε να το θίξει, θεωρώ όμως ότι έπρεπε να δουλέψει περισσότερο την προσέγγιση της και να μιλούσε μόνο αφότου είχε σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης.  Μου έθιξε την προσωπικότητα και όχι κάτι στιγμιαίο. Όταν σε χαρακτηρίζουν "μη εχέμυθο", σου λένε ότι δεν μπορεί να σε εμπιστευτεί κανείς, ποτέ. Με έκρινε χωρίς να σκεφτεί ότι της έδωσα τεκμηριωμένη απάντηση και ότι δεν είμαι άτομο που πηγαίνει όπου το πάρει ο άνεμος.

Τελικά η θέση δεν με ενδιέφερε και της το είπα, ούτως ώστε να μη βγάλει από τη διαδικασία επεξεργασίας - τον τενεκέ δηλαδή- και να προχωρήσει στον επόμενο υποψήφιο. Πράγματι δεν με ενδιέφερε, δεν το είπα από πείσμα.

Εντωμεταξύ, τα δεδομένα της συγκεκριμένης θέσης δεν ήταν όλα σύννομα. Άραγε, δεν το κατάλαβε, την ώρα που μου έκανε κήρυγμα; Δεν έφτασα στο σημείο να τα σχολιάσω, διότι εκεί πια θα ανέβαιναν οι τόνοι, και θα έχανα τον κόπο μου. Και ξέρετε κάτι τελευταίο; Μέσα στο κήρυγμα έλεγε πως "είναι πάρα πολύ αυστηρή, πως δεν δέχεται κανένα λάθος, πως λάθη κάνει μόνο αυτή, και πως με το παραμικρό που δεν της αρέσει, δίνει απόλυση", κλείνοντας με τη φράση "και σε όποιον δεν αρέσει, να το χέσω".
Επίπεδο, ναι;