Τελικά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί.

Το τελευταίο διάστημα έζησα εμπειρίες, οι οποίες δε μου άρεσαν καθόλου και με έφεραν σε δύσκολη θέση. Κοινώς, να μου έλειπαν. Από την άλλη, όμως, ήταν άκρως διδακτικές. Όταν λέω σε δύσκολη θέση, δεν εννοώ ότι ντροπιάστηκα ή εκτέθηκα δημόσια ή οτιδήποτε σχετικό. Η ίδια ένιωσα άσχημα για πράγματα που επιδίωξα, χωρίς όμως να γνωρίζω σε ποια κατάσταση περιερχόμουν, έχοντας άγνοια κινδύνου εν μέρει, αλλά και υπερβολική εμπιστοσύνη στις (ψυχικές) μου δυνάμεις.
Δεν έχει τόση σημασία τι ακριβώς συνέβη, διότι δεν ήταν ένα μόνο περιστατικό, αλλά έμαθα ότι δεν πρέπει να υπερεκτιμάμε τις δυνάμεις μας. Εννοείται πως τις περισσότερες φορές, όταν συντρέχουν περίεργες συνθήκες, εμφανιζόμαστε δυνατότεροι από όσο νομίζαμε ότι είχαμε μέσα μας... αλλά καμια φορά... έρχεται στο φως και η ανθρώπινη ευαισθησία... Οπότε καλό να προφυλαγόμαστε πού και πού και να μην εκθέτουμε το μυαλό και την ψυχή μας σε πράγματα διφορούμενα, ανεξήγητα ή που το ένστικτό μας μάς λέει να κρατάμε απόσταση.
Το ένστικτο... μεγάλη υπόθεση. Και δύσκολη υπόθεση, επίσης. Μέσα στη ζάλη μας να το ακούσουμε, το μπερδεύουμε με τους διακαείς μας πόθους και στο τέλος δεν ξέρουμε αν νιώθουμε αυτό που μας "λέει το σύμπαν" ή αν αυτό που εμείς θέλουμε.

Οι άλλες εμπειρίες έχουν να κάνουν με ανθρώπους που επί χρόνια έβλεπα ότι έρχονταν φέρνοντας και προκαλώντας μόνο αρνητικά συναισθήματα, κακά λόγια, ανακατωσούρες και πισώπλατα.. αλλά έκανα-κάναμε υπομονή. Τις τελευταίες εβδομάδες, όμως, πάνε και η υπομονή και η ευγένεια και το αίσθημα αλτρουϊσμού/ αλληλεγγύης για τους συγκεκριμένους. Καλύτερα, συγκεκριμέν-ες. Η μία να σε παίρνει τηλέφωνο σπίτι Παρασκευή-Σάββατο βράδυ και αν σε πετύχει, να σε ρωτάει με σοβαρό-ψευτο-ενδιαφέρομαι ύφος "Τι έεεχεις και είσαι μέεσααα;;". Όταν της έλεγες, θέλω να κάτσω σπιτάκι μου, ερχόταν ο άλλος υπαινιγμός "Τιιι έεγινεεε; Είσαι καλάαα;". Με σένα που μιλάω, όχι. Κι όταν την ρωτούσες "Εσύ γιατί είσαι μέσα;", η απάντηση θα ήταν λόγω προβλήματος υγείας δικού της ή συγγενούς της, που σε καμία περίπτωση δεν της επέτρεπαν να βγει να ξεσκάσει τέτοια μέρα, όπως έκαναν όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι (στους οποίους δεν ανήκεις εσύ, κατά την άποψη και τους υπαινιγμούς της).
Άλλη περίπτωση με το ίδιο άτομο, να διηγείται περιστατικό με ένα κοινό μας γνωστό, να γκρινιάζει για το σφάλμα που έπραξε εκείνος, μέσα στη συζήτηση φυσικό να παρασυρθείς και να πεις κάτι αρνητικό κι εσύ (μη μου το παίξει κανείς από εσάς Άγιος...)... και προτού ανοιγοκλείσεις τα μάτια, το σχόλιο σου έχει γίνει ολόκληρη διακήρυξη προς γνωστούς, αγνώστους αλλά κυρίως σε εκείνον. Που μιλάμε για ένα αθώο σχόλιο, σε αντίθεση με τα χίλια γεμάτα χολή από εκείνη. Και δυστυχώς, οι αποκαλύψεις αυτές γινόντουσαν μετά από πολύ καιρό, όπου η εν λόγω τύπισσα ξεκινούσε πολλές τέτοιες συζητήσεις, μεταξύ πολλών ανθρώπων που γνωρίζονταν μεταξύ τους. Έχει τύχει να μας κάνει άνω κάτω με κοινή γνωστή για ένα.. κούρεμα, π.χ.
Η δεύτερη περίπτωση είναι με γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας, με πολλά προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, με ιδιότροπο, εκκεντρικό, κακότροπο χαρακτήρα, που της ανοίγεις την πόρτα επειδή την λυπάσαι και ξέρεις ότι δεν την ανέχεται κανείς άλλος. Θα μου πείτε, εσείς δηλαδή το παίζετε καλοί Σαμαρείτες; Όχι, χαζοί ήμασταν, που νομίζαμε ότι, επειδή την ανεχόμαστε, εμάς δε μας αγγίζει. Αμ δε... Μιλάμε για άνθρωπο που αν βρει ξεκλείδωτη είσοδο, χώνεται στο σπίτι σου και κόβει βόλτες πάνω κάτω, ανοίγει πόρτες κλειστές για να ελέγξει και όταν σε βρει ημίγυμνο στο ίδιο σου το δωμάτιο, θα πει "Σιγά". Προσπάθησα πολλές φορές να την συνετίσω είτε με το καλό είτε με την αδιαφορία, αλλά ο κακοπροαίρετος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει. Να κάθεσαι το πρωί στο καθιστικό με τον υπολογιστή και να σου εμφανίζεται εκεί σαν φάντασμα... κατηγορώντας σε μάλιστα ότι ...δεν την υποδέχτηκες και δεν έχεις τρόπους. (Όσο τα σκέφτομαι, απορώ που δεν της έφερα βάζα και τασάκια στο κεφάλι τόσα χρόνια). Τη μία λυπάσαι, τη δεύτερη χασκογελάς, την τρίτη κοιτάς με απορία... ώσπου μετά ανοίγεις την πόρτα και της δείχνεις τον δρόμο μια και καλή.
Γενικά μου είναι δύσκολο να ψυχρανθώ με άνθρωπο, γιατί πάντα θεωρώ ότι όλοι μας έχουμε καλο βαθιά μέσα μας. Ή μάλλον, θεωρούσα. Τώρα πάει. Τώρα βλέπω ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έχουν το κακό, είναι κακοπροαίρετοι και επιδιώκουν να προκαλέσουν ζημιά στον άλλον, ειδικά αν ο άλλος είναι ένας απλός άνθρωπος. Λες και το ήσυχο τους προκαλεί να το χτυπήσουν. Τι να πω, δεν ξέρω...
Εν κατακλείδι, να είμαστε καλά, να περνάμε καλά... και να αφήνουμε τον άλλον στην ησυχία του..!
Και μακριά από παράξενα πειράματα, χαχαχα

Το πέσιμο από τα σύννεφα (από εκεί που δεν το περιμένεις)

Πώς μία τυχαία ερώτηση, σε παίρνει σε άλλες τυχαίες ερωτήσεις και φθάνεις σε μία αποκάλυψη που αναποδογυρίζει πολλά πράγματα από το παρελθόν σου.... Κι εξηγεί κάποια άλλα, ανεξήγητα ή εξηγημένα αλλά με παρατραβηγμένα σενάρια... Έχω μείνει άναυδη, πραγματικά, για όσα έμαθα σήμερα, σχετικά με την εποχή που ήμουν φοιτήτρια, την παρέα μου και την εικόνα που είχαμε δώσει στα υπόλοιπα παιδιά. Πώς δεν είχα ξεστραβωθεί τόσα χρόνια; Ή από την άλλη, εγώ, που σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω, πώς έμεινα στραβωμένη με όσα γινόντουσαν -επί χρόνια!!!- μπροστά μου;! Μιλάμε, αν είχα έστω μυριστεί ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχα γυρίσει το σύμπαν ανάποδα για να χαράξω την πορεία μου, όπως πραγματικά έπρεπε. Αλλά ελάτε που, ενώ ήξερα ότι κάτι τρέχει και εντάξει μωρέ, είμαστε ξεχωριστά παιδιά από τα υπόλοιπα, επιμελείς, τι το θες τώρα, λογικό να μιλάνε και να λένε διάφορα.. όπως κάνει κάθε παρέα για την άλλη και συνεχίζεται η ιστορία... τώρα μου άνοιξαν μια και καλή τα μάτια και δε μου αρέσουν καθόλου αυτά που είδα; Πολλές φορές ένιωθα να πνίγομαι, ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι πήγαινε στραβά και έπρεπε να το διορθώσω, αλλά ποτέ δεν πήγε ο νους μου σε μία ολόκληρη ομάδα ανθρώπων και το πώς φαινόταν στους έξω. Είναι από τα πράγματα που ούτε σε ταινίες δε βρίσκεις, διότι είναι πολύ, πολύ συγκεχυμένα και απροσδιόριστα.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Βρήκα τις εξηγήσεις -που δεν ήξερα ότι έψαχνα...- και κάπως ήρθαν και κάθισαν καλύτερα στη θέση τους μερικά κομμάτια. Τουλάχιστον, δεν το έπαιξα ποτέ έξυπνη ή αετομάτα, και ο,τι γίνεται με την παρατήρηση μου, το λένε άλλοι, όταν επιβεβαιώνομαι. Ισχύει η παροιμία, το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, αλλά εδώ πρόκειται για κατάσταση που διαρκούσε χρόνια και όχι για μεμονωμένο γεγονός.
Και όσο κι αν δεν το θέλω, από εκείνη την ώρα το μυαλό μου τρέχει και αναρωτιέται... Αν είχα καταλάβει κάτι τότε, πώς θα ήταν τα πράγματα; Θα ήταν πράγματι καλύτερα;
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια όμως. Τέλος πάντων, από εκείνα έμαθα τώρα και θα προσπαθήσω να είμαι πιο ανοιχτόμυαλη, κρίνοντας επίσης πιο αυστηρά εμένα την ίδια.