Τα έχωσα όμορφα και ωραία για τη μετάφραση των κειμένων που έγραψα την προηγούμενη φορά.
Εννοείται πως τα φόρτωσαν σε εμένα και εννοείται πάλι πως έκανε την ντρίπλα της η φιδομούρα.
Της είπα ότι το περίμενα, διότι αυτή ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ. Ίσια και σταράτα εγώ, εκείνη έκανε την πάπια και το βούλωσε. Φυσικά το κράτησε για άλλη μέρα, όπου μάζεψε διάφορες μικροδικαιολογίες και μου έκανε σκηνή για άσχετη περίπτωση.
Δεν βαριέσαι. Μην τσακώνεσαι με ηλίθιους, διότι οι ηλίθιοι πάντα κερδίζουν!
Α ναι, κάνει τα γλυκά μάτια στον καινούριο (παντρεμένη, μην το ξεχνάμε), ο οποίος είναι ευγενικός με όλους. Της μιλάει, της απαντάει, και την κόβει εκεί. Μετά μπορεί το παιδάκι να έρθει σε μένα, είτε να με ρωτήσει κάτι είτε να μου δώσει, κι εκεί κατεβάζει τα μούτρα της αυτή, επειδή δεν είχε την αποκλειστικότητα του.
Τι να πεις. Αμα ανοίξεις τους πνεύμονες της, θα βρεις σκουλήκια και όχι σωθικά.
Άλλο θέμα τώρα.
Βρήκα μία αγγελία για θέσεις εργασίας πολύ ενδιαφέρουσες. Έστειλα βιογραφικό και, συνηθισμένη πλέον, το ξέχασα. Με πήραν τηλέφωνο μετά από 2 μέρες για συνέντευξη. Τότε έκανα το μεγαλύτερο λάθος: Εκείνη τη μέρα και ώρα θα ήμουν στην άλλη (παλιο)δουλειά (!), τους είπα πως δεν μπορούσα τότε, και τους πρότεινα άλλες μέρες και ώρες. Η κυρία στο τηλέφωνο απάντησε πως θα το έλεγε στον γενικό διευθυντή και θα με ενημέρωναν. Αυτό ήταν, δεν ξαναπήραν ποτέ. Ήμουν να σκάσω (και ακόμα είμαι, αλλά μου περνάει σιγά-σιγά). Κάποιοι φίλοι μου είπαν πως, μία σοβαρή εταιρεία θα σεβαστεί τις δεσμεύσεις που έχει ένας υποψήφιος και θα του μεταφέρει για άλλη μέρα/ ώρα το ραντεβού. Εγώ σκέφτομαι πως, στα δύσκολα χρόνια που περνάμε, ο εργοδότης δεν θα καθίσει να παρακαλέσει κάποιον να πάει να τον δει. Με το πρώτο εμπόδιο θα τον προσπεράσει.
Φαντάζεστε πόσο πιο πολύ με έκανε η κατάσταση να μισήσω την παρούσα (παλιο)δουλειά μου. (Φυσικά το ανέφερα πως εργάζομαι, δεν τους έφερα προ εκπλήξεως).
Αυτά. Ελπίζω την επόμενη φορά να έχω πιο ευχάριστα.
Εννοείται πως τα φόρτωσαν σε εμένα και εννοείται πάλι πως έκανε την ντρίπλα της η φιδομούρα.
Της είπα ότι το περίμενα, διότι αυτή ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ. Ίσια και σταράτα εγώ, εκείνη έκανε την πάπια και το βούλωσε. Φυσικά το κράτησε για άλλη μέρα, όπου μάζεψε διάφορες μικροδικαιολογίες και μου έκανε σκηνή για άσχετη περίπτωση.
Δεν βαριέσαι. Μην τσακώνεσαι με ηλίθιους, διότι οι ηλίθιοι πάντα κερδίζουν!
Α ναι, κάνει τα γλυκά μάτια στον καινούριο (παντρεμένη, μην το ξεχνάμε), ο οποίος είναι ευγενικός με όλους. Της μιλάει, της απαντάει, και την κόβει εκεί. Μετά μπορεί το παιδάκι να έρθει σε μένα, είτε να με ρωτήσει κάτι είτε να μου δώσει, κι εκεί κατεβάζει τα μούτρα της αυτή, επειδή δεν είχε την αποκλειστικότητα του.
Τι να πεις. Αμα ανοίξεις τους πνεύμονες της, θα βρεις σκουλήκια και όχι σωθικά.
Άλλο θέμα τώρα.
Βρήκα μία αγγελία για θέσεις εργασίας πολύ ενδιαφέρουσες. Έστειλα βιογραφικό και, συνηθισμένη πλέον, το ξέχασα. Με πήραν τηλέφωνο μετά από 2 μέρες για συνέντευξη. Τότε έκανα το μεγαλύτερο λάθος: Εκείνη τη μέρα και ώρα θα ήμουν στην άλλη (παλιο)δουλειά (!), τους είπα πως δεν μπορούσα τότε, και τους πρότεινα άλλες μέρες και ώρες. Η κυρία στο τηλέφωνο απάντησε πως θα το έλεγε στον γενικό διευθυντή και θα με ενημέρωναν. Αυτό ήταν, δεν ξαναπήραν ποτέ. Ήμουν να σκάσω (και ακόμα είμαι, αλλά μου περνάει σιγά-σιγά). Κάποιοι φίλοι μου είπαν πως, μία σοβαρή εταιρεία θα σεβαστεί τις δεσμεύσεις που έχει ένας υποψήφιος και θα του μεταφέρει για άλλη μέρα/ ώρα το ραντεβού. Εγώ σκέφτομαι πως, στα δύσκολα χρόνια που περνάμε, ο εργοδότης δεν θα καθίσει να παρακαλέσει κάποιον να πάει να τον δει. Με το πρώτο εμπόδιο θα τον προσπεράσει.
Φαντάζεστε πόσο πιο πολύ με έκανε η κατάσταση να μισήσω την παρούσα (παλιο)δουλειά μου. (Φυσικά το ανέφερα πως εργάζομαι, δεν τους έφερα προ εκπλήξεως).
Αυτά. Ελπίζω την επόμενη φορά να έχω πιο ευχάριστα.
