Νομίζω επιτέλους εξηγήθηκε μέχρις ενός σημείου η αλλόκοτη συμπεριφορά του τυπά απέναντί μου.
Τις προάλλες έγραψα ότι εμφανίστηκε και μου χάλασε τη νιρβάνα που προσπαθούσα να βρω επί εβδομάδες.
Χτες το βράδυ, λοιπόν, αναπάντεχα, όχι μόνο μου την χάλασε περισσότερο, αλλά με στενοχώρησε πάρα, πάρα πολύ. Εκεί που μιλάμε μια χαρά όταν είμαστε οι δυο μας... μπροστά σε άλλους, ούτε να με φτύσει.
Χτες λοιπόν το διαπίστωσα για μία ακόμα φορά. Τα δύο όλα κι όλα βλέμματα που μου έριξε, έλεγαν συνοπτικά "και που σε κοίταξα, σου κάνω χάρη".
Μακάρι να ήταν κάποιος παρών στις συνομιλίες που είχαμε μόνοι μας πριν από λίγες μέρες, και να μας έβλεπε και χτες. Θα νόμιζε ότι τσακωθήκαμε στο ενδιάμεσο και ξεμαλλιαστήκαμε.
Πέρα από το "πονηρό" κομμάτι, η στάση του ήταν απαράδεκτη κυρίως ως ανθρώπου προς άνθρωπο.
Γιατί με μειώνεις έτσι και μάλιστα μπροστά στους φίλους μου; Το είχα παρατηρήσει εδώ και καιρό αλλά έλεγα οκ, απλώς θέλει να μαθαίνει νέα και από τα άλλα παιδιά, λογικό είναι, γι'αυτό δεν μου δίνει σημασία. Βάλτε και τις έξτρα παραξενιές του στο πακέτο και καταλαβαίνετε πως η εξήγηση σε αυτή την περίπτωση δεν ήταν εύκολη υπόθεση.
Στενοχωρήθηκα όμως πολύ. Έψαχνα να βρω τον ακριβή λόγο που αλλάζει έτσι η συμπεριφορά του όταν βρισκόμαστε έξω με κόσμο. Αποφάσισα λοιπόν να μιλήσω σε μία φίλη μου, την οποία θεωρώ ένα από τα πιο οξυδερκή άτομα που έχω γνωρίσει εως τώρα. Χωρίς να αναφέρω πρόσωπα, διότι είμαστε μικρή κοινωνία και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κυκλοφορήσει και πού.
Η κοπέλα, λοιπόν, νομίζω πως μου βρήκε την πιο εύστοχη εξήγηση. Κατά λέξη τα λόγια της ήταν ότι, ο τυπάς συμπεριφέρεται με στυλ "μας κάνεις, αλλά μη με δει και κανείς μαζί σου".
Αυτό! Δεν ξέρω ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα του, αλλά η φράση περιγράφει την κατάσταση με κάθε λεπτομέρεια. Μία φράση, χίλιες λέξεις!
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί δεν θέλει να φαίνεται προς τα έξω ότι έχουμε επικοινωνία και τα βρίσκουμε μεταξύ μας. Κουλή ή στραβή ή εκδιδόμενη δεν είμαι. Ούτε καλλονή είμαι. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο σε κανέναν.
Βρήκα λοιπόν την ησυχία μου. Η απόφαση μου να μην επιδιώξω άλλη επικοινωνία μαζί του, σφραγίστηκε με αυτή την απάντηση. Ωστόσο δεν μπορώ να τον αποφεύγω συνέχεια και δεδομένου πως οι αναπάντεχες ή τελευταίας στιγμής συναντήσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα (οξύμωρο), απλώς δεν θα του προσφέρω το πολύτιμο δώρο που έχει να προσφέρει κάθε άνθρωπος: τη φιλία και την προσοχή μου. Ας με αγνοεί όσο επιδεικτικότερα μπορεί. Αυτή του η αδιαφορία θα πέφτει στο κενό.
Δεν μου αξίζει αυτή η συμπεριφορά. Να διάλεγε ποιο από τα δύο θα έκανε. Ή θα με είχε κοντά του (πρώτα ως φίλη) ή καθόλου. Όχι μέσα ζέστη και έξω κρύο. Αφήστε που με έχει εκθέσει άπειρες φορές στον περίγυρο μας. Τα παιδιά τη μία μέρα λένε ότι αυτός και εγώ είμαστε "κολλητάρια" και την άλλη μας βλέπουν διάσπαρτους στη δύση και την ανατολή.
Θα μπει τέλος σε αυτή την κατάσταση.
