Νουτέλα, Matrix, και ο director της κακιάς ώρας

Άλλαξε η συνταγή της Νουτέλας.
Όταν πρωτοδιάβασα τον τίτλο, σκέφτηκα "Ωχ, πάει κι αυτή". Αλλά τώρα που άνοιξα ένα βαζάκι και δοκίμασα, μη σας πω ότι μου αρέσει περισσότερο. Βγαίνει πράγματι φουντούκι στη γεύση, το οποίο είναι πολύ καλό -φορ μι, ατ λιστ.
                                                       *****
Πολλές ταινίες, φίλοι μου, έχουν περάσει αυτές τις εβδομάδες μπροστά από τα μάτια μου, αλλά πολύ λίγες τσίγκλισαν το μυαλό μου. Μαζί με σειρές και βιβλία (2 βιβλία μέχρι τώρα, εντάξει, πόσα να προλάβω μέσα σε 16 ώρες της ημέρας!). Σε μία από αυτές πρωταγωνιστούσε ο ζάχαρη-για-τα-μάτια μας Κιάνου Ριβς, τον οποίο έφαγα οπτικώς από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο. Μου άνοιξε την όρεξη ωστόσο και έψαξα να βρω άλλες ταινίες του. Θυμήθηκα την τριλογία των Matrix, αλλά εκεί η αναζήτηση της ικανοποίησης πήρε άλλη στροφή, έτσι, από το πουθενά σχεδόν. Δεν θυμάμαι/ ξέρω για ποιον λόγο, αλλά έκανα κλικ στα ονόματα των σκηνοθετών της τριλογίας. Μου ήρθε μία θολή ανάμνηση ψιλομακρινή, ψιλοκοντινή, ότι είχα ακούσει για κάποιον του Χόλιγουντ που άλλαξε φύλο κλπ, αλλά δεν είχα συγκρατήσει ποιος. Ήταν λοιπόν ο ένας από τους δύο δημιουργούς αυτών των ταινιών. Και διαβάζοντας τη βιογραφία τους, θυμήθηκα πως ακούστηκε κάτι επίσης για τον 2ο δημιουργό (και αδελφό του 1ου). Από The Wachowski brothers, έγιναν η Λάνα και η Λίλυ. Εκείνη τη στιγμή άναψε η περιέργεια μου να τις ακούσω και άρχισα να βλέπω βίντεο με συνεντεύξεις-δημόσιες δηλώσεις τους. 
Λοιπόν, φίλοι μου, μέσα σε μερικά λεπτά βρέθηκα με ανοιχτό το στόμα μπροστά στην ευφυία τους. Αυτό. Τελεία και παύλα. Ειδικά της πρώτης, της Λάνα, η οποία είναι και ομιλητικότατη -ευτυχώς για εμένα. Άλλο επίπεδο σκέψης, συγκρότησης εικόνων και υλοποίησης τους, αντίληψης της πραγματικότητας αλλά και απλοϊκότητας μαζί. 
Εκεί λοιπόν που ξεκίνησα για να δω στο youtube άλλη μία τους συνέντευξη, βλέπω τον συνεντευκτή και μου χαλάει η διάθεση. Όχι, δεν τον είχα ξαναδεί τον άνθρωπο, δεν τον είχα ξαναματακούσει στη ζωή μου. Αλλά η φάτσα του με ενοχλούσε. Αφάνταστα. Το βλέμμα του αρχικά. 'Εβλεπες μικρές ακτίνες ζήλειας να εκτοξεύονται από τις κόρες των ματιών του και να χτυπάνε κατευθείαν τα αδέλφια. "Director" μίας σχολής Cinema & Interactive media. "Σκ*** director" σκέφτηκα.... με μάλωσα όμως και είπα πως δεν είναι δυνατόν να παρασυρθώ από το πρώτο λεπτό και να αρχίσω το λούσιμο στον άνθρωπο, έτσι, επειδή δεν έκοψα καλά τη φάτσα του. 
Έκανα λοιπόν υπομονή και συνέχισα την συνέντευξη.... και όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο περισσότερο εκνευριζόμουν μαζί του, αλλά και επιβεβαιωνόμουν συνάμα. 

Στοιχείο 1ο. Δεν ξέρει να μιλάει. Κομπλάρει, κάνει παύσεις, επαναλαμβάνει τις ίδιες λέξεις συνέχεια και συνέχεια.

Στοιχείο 2ο. Πετάει άχρηστες και ασύνδετες με το περιεχόμενο πληροφορίες για τη δική του ζωή. Πχ, μένει στο ίδιο κτήριο με τον τάδε, γράφει εδώ και πολλάαα χρόνια με έναν ξάδελφο του τον τάδε. Προσπαθεί να πείσει ότι είναι κάποιος που κάνει κάτι.
Στοιχείο 3ο. Ο director ξέρει 5 λέξεις όλες κι όλες. Κομπιάζει, κάνει τις παύσεις, παίζει με τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια του, χωρίς να λέει κάτι ενδιαφέρον, κάτι καινούριο, ή έστω, χωρίς να συντάσσει μία πρόταση αδιάσπαστη, πλήρη περιεχομένου. ΑΛΛΑ επιμένει να φλυαρεί (οξύμωρο, το ξέρω) και να κρατάει τον λόγο όσο περισσότερο μπορεί. Οι Wachowski παρατηρώ βαριούνται/ δυσανασχετούν/ τον κοιτούν με δυσπιστία.
Στοιχείο 4ο. Στο βίντεο που ανέβηκε στο youtube, ανα τακτά διαστήματα την ώρα που μιλάει (άλλο οξύμωρο) ο τύπος, πέφτει η λεζάντα με το όνομα και την ιδιότητα του. Συνέχεια σε εκείνον. Στους καλεσμένους του μόνο στη χάση και στη φέξη.

Αυτή τη στιγμή έχω κάνει παύση στο βίντεο για πολλοστή φορά, για να χαλαρώσουν τα νεύρα μου που τσιτώθηκαν ξανά, βλέποντας και ακούγοντας αυτόν τον κομπλεξικό. Είμαι στο 45ο λεπτό, η συνέντευξη κρατάει κάτι περισσότερο από μιάμιση ώρα, και όπως το βλέπω το πράγμα, θα την ολοκληρώσω σε 2-3 μέρες, ύστερα από 105 παύσεις. 
Και αναρωτιέμαι. Πώς γίνεται ρε παιδί μου αυτός ο τύπος να είναι διευθυντής μίας σχολής; και ειδικά κινηματογράφου, όπου υποτίθεται πρέπει να κατέχεις μία ευφράδεια λόγου, μία άνεση στην εκφορά, να έχεις ανοιχτό μυαλό και να μην είσαι μικροπρεπής;
Γίνονται και εκτός Ελλάδας αυτά, δηλαδή; Να ανακουφιστούμε (προσωρινά);