Το μπαρμανάκι κι ένας άλλος

Εν συντομία:

-Προχτές πήγα στο μαγαζί. Είχα να πατήσω πόδι πάνω από 2 εβδομάδες (όχι εσκεμμένα, απλώς δεν έτυχε). Λοιπόν, ούτε να το φτύσω το μπαρμανάκι. Ακόμα χειρότερα, όταν αργότερα δεν άνοιγε ένα μπουκαλάκι και γύρισα προς το μπαρ (είχα καθίσει σε τραπεζάκι, με την πλάτη μάλιστα), βρισκόταν εκείνος εκεί, του το έδωσα.... και το ύφος του ήταν, ορίστε, βρήκες δικαιολογία να με πλησιάσεις. Δεν ήξερα καν ποιος βρισκόταν πίσω μου και η άλλη μου επιλογή ήταν ή να έσπαγα το μπουκάλι ή να το άφηνα κλειστό. Αφού λοιπόν είδα και το υφάκι αυτό, είπα, αααα, εσύ θα φας τρελή πόρτα σε λίγο.... Δεν ξαναγύρισα λοιπόν προς τα εκεί, ούτε όταν φεύγαμε. 

-Σήμερα είδα σε μια κοινωνική εκδήλωση έναν τύπο, εντυπωσιακό! Ψηλός, γυμνασμένος, μελαχρινός, περιποιημένος, γύρω στα 35. Έψαξα λίγο και βρήκα πως ασχολείται με τον αθλητισμό, είναι ελεύθερος, από επιφανή οικογένεια της περιοχής. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, το εξής: Πώς είναι δυνατόν τέτοιος άντρας να είναι ελεύθερος σε αυτή την ηλικία; Επιπλέον, αναλογίστηκα το άλλο: Υπάρχουν τέτοιοι άντρες και στην επαρχία! (Κάνει πολλά ταξίδια, βέβαια, αλλά η βάση του είναι εδώ). Από τη μία ενθουσιάστηκα, από την άλλη προβληματίστηκα. Τι κουσούρι έχει, άραγε;
Διότι τέτοιος τύπος και μόνος.... όχι, όχι, δεν γίνεται. Σε επαρχία κιόλας; No way, my friends, no way. Τι τρέχει, λοιπόν;