Τα λεφτά δεν τα έχω πάρει ακόμα και ο τύπος κρύβεται επιμελώς. (Αν είναι δυνατόν τόση ξεφτίλα για 20 ευρώ σε σοκολατάκια...).
Το θέμα μας ωστόσο είναι αλλού.
Η σκατομούρα στο γραφείο, εμφάνισε ξανά το πρόσωπο της. Σε εμένα δηλαδή., γιατί πίσω από την πλάτη μου τα σκατά στη μούρη της πάνε κι έρχονται.
Δεν ξέρω ποιες αμαρτίες μου πληρώνω με το να έχω ένα βόδι, που δεν ξέρει καλά-καλά να γράψει το όνομα της, ένα κατιναριό, να με διατάζει και να με.. επιβλέπει. Τέλος πάντων, ξέρω πως πολύς κόσμος περνάει τα ίδια, αλλά σε όσες δουλειές υπήρξα μέχρι τώρα, τέτοιο κατιναρίστικο, αμόρφωτο και αλαζονικό χαλι δεν ξαναματαείδα.
Ανοίγω χτες την αλληλογραφία. Η σκατομούρα είχε ρεπό και απολάμβανα μία πρωινή βάρδια. Βλέπω πως ήταν οι προσωπικές επιστολές με τη μισθοδοσία μας, μαζί με κάποιες άλλες οικονομικές καταστάσεις. Κατιναριό προσωπικά δεν είμαι και έβαλα τα χαρτιά μέσα στον φάκελο, χωρίς να ρίξω δεύτερο βλέμμα. Πήρα μόνο τη δική μου επιστολή (σφραγισμένες όλες) και έδωσα στο παιδί στο διπλανό γραφείο τη δική του. Σήμερα, μου λέει το παιδί "το πρωί παραλίγο να με φάει" και έδειξε αυτήν (πειράζονται μεταξύ τους τα χρυσά μου). Ρωτάω, γιατί; "Τίποτα καλέ..." απάντησε αυτή. Το αφήνω, αν και κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο.
Μετά από κάποια ώρα και πάνω σε κουβέντα για διάφορα, ξαναλέει το παιδί "το πρωί παραλίγο να με απολύσει η δικιά σου" -πάλι μπροστά της. Αυτή ξανά χαμογελάει ψεύτικα. Περιμένω να φύγουν όλοι και όταν μείναμε οι δύο μας, την ρωτάω στα ίσια τι έγινε και αν ήταν για το συγκεκριμένο, εγώ του έδωσα την επιστολή, όπως πήρα κι εγώ τη δική μου, χωρίς να ελέγξω κάτι άλλο. "Όχι καλέ, δεν έγινε τίποτα...", επαναλαμβάνει. Δεν θα το άφηνα έτσι όμως. Όταν επέστρεψε το παιδί στη θέση του, του είπα αστειευόμενη "να βρε, τα παραλες, αφού δεν σου είπε τίποτα" και απαγγέλλει το παιδί αυτολεξεί αυτά που του είχε σύρει. "Εγώ τα είπα αυτά;..." μου έκανε την έκπληκτη. Τους είπα "τέλος πάντων, κανονίστε τις ιστορίες σας, να λέτε τις ίδιες" και συνέχισα τη δουλειά μου. Ως αμόρφωτη βέβαια, ήθελε να το συνεχίσει και σχολίασε πως δεν έπρεπε καν να ανοίξουμε τον φάκελο, διότι είχε το όνομα του δντη επάνω. Πετάγεται το άλλο παιδί και την ρωτάει, κι εσύ γιατί τα ανοίγεις; Να σημειώσω εδώ πως στο παρελθόν μου είχαν κάνει παρατήρηση επειδή δεν άνοιγα την αλληλογραφία (το φίδι είχε υπονοήσει πως μόνο αυτή τα ανοίγει), επειδή μπορεί να περιέχονται έγγραφα που χρειάζονται άμεση επεξεργασία. (βρείτε άκρη). Και της σχολίασα κι εγώ... "αφού είναι σημαντικά έγγραφα, εσύ γιατί τα έχεις αραδιάσει στον πάγκο, σε κοινή θέα;" (αυτό είχε κάνει, περιμένοντας να περάσουν οι υπάλληλοι να πάρουν καθένας τα δικά του, ενώ στο κτήριο μπαινόβγαναν ένα σωρό άσχετοι). Η αμήχανη απάντηση ήταν πως βρισκόταν η ίδια εκεί και τα πρόσεχε (όχι, δεν πηγαινοερχόταν, όχι, όχι).
Εύχομαι και να φύγω από εκεί γρήγορα, για μία καλύτερη θέση, αλλά και εκείνη να ξυπνήσει ένα πρωί με κατσαρίδες στα μαλλιά της.
Το επόμενο είναι το θέμα των κοριών στο γραφείο. Πλέον είμαι 100% σίγουρη ότι υφίστανται και ο φίλτατος διευθυντής μας ακούει. Το κακό για εκείνον είναι πως μερικές φορές δεν συγκρατείται και σχολιάζει πράγματα στα οποία δεν ήταν μπροστά όταν συνέβησαν. Το καλό για εμάς (εμένα) είναι πως τον πήρα χαμπάρι και προσέχω τα λόγια μου. Οι υπόλοιποι απλώς δεν φαντάζονται πως μπορεί να τρέχει πραγματικά κάτι τέτοιο και όσες φορές το είπαν, ήταν απλώς για να διασκεδάσουν τη στιγμή. Παράδειγμα: Ένα βράδυ ήρθε ένας υπάλληλος και χτύπησε την πόρτα της εισόδου και του άνοιξα χωρίς να ρωτήσω (επειδή περίμενα άλλον υπάλληλο) και με ρώτησε τι θα έκανα αν ήταν κάποιος με πιστόλι (λολ...). Κάναμε πλάκα λοιπόν για το περιστατικό, και η σκατόμουτρη είπε πως εκείνη δεν ξέρει πώς θα έβγαζε τη βάρδια μόνη της στο άδειο κτήριο και βράδυ. Εγώ της είπα πως δεν έχω θέμα, ίσως επειδή μένω πολύ κοντά και θεωρώ την περιοχή οικεία μου, αλλά στην τελική αν είχα να αντιμετωπίσω κάποιον εισβολέα, θα του έλεγα να φορτώσει ο,τι έβρισκε και να με άφηνε ήσυχη.
Fast forward στην επόμενη μέρα, όπου έρχεται σε άσχετη φάση ο διευθυντής και με ρωτάει "δεν πιστεύω να φοβάσαι τα βράδια, ε;" και να σκάει στα γέλια....
Τυχαίο. Εντελώς.
Τι τραβάμε... Να'ναι καλά τα blogs και τα μαρτυράμε.
Το θέμα μας ωστόσο είναι αλλού.
Η σκατομούρα στο γραφείο, εμφάνισε ξανά το πρόσωπο της. Σε εμένα δηλαδή., γιατί πίσω από την πλάτη μου τα σκατά στη μούρη της πάνε κι έρχονται.
Δεν ξέρω ποιες αμαρτίες μου πληρώνω με το να έχω ένα βόδι, που δεν ξέρει καλά-καλά να γράψει το όνομα της, ένα κατιναριό, να με διατάζει και να με.. επιβλέπει. Τέλος πάντων, ξέρω πως πολύς κόσμος περνάει τα ίδια, αλλά σε όσες δουλειές υπήρξα μέχρι τώρα, τέτοιο κατιναρίστικο, αμόρφωτο και αλαζονικό χαλι δεν ξαναματαείδα.
Ανοίγω χτες την αλληλογραφία. Η σκατομούρα είχε ρεπό και απολάμβανα μία πρωινή βάρδια. Βλέπω πως ήταν οι προσωπικές επιστολές με τη μισθοδοσία μας, μαζί με κάποιες άλλες οικονομικές καταστάσεις. Κατιναριό προσωπικά δεν είμαι και έβαλα τα χαρτιά μέσα στον φάκελο, χωρίς να ρίξω δεύτερο βλέμμα. Πήρα μόνο τη δική μου επιστολή (σφραγισμένες όλες) και έδωσα στο παιδί στο διπλανό γραφείο τη δική του. Σήμερα, μου λέει το παιδί "το πρωί παραλίγο να με φάει" και έδειξε αυτήν (πειράζονται μεταξύ τους τα χρυσά μου). Ρωτάω, γιατί; "Τίποτα καλέ..." απάντησε αυτή. Το αφήνω, αν και κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο.
Μετά από κάποια ώρα και πάνω σε κουβέντα για διάφορα, ξαναλέει το παιδί "το πρωί παραλίγο να με απολύσει η δικιά σου" -πάλι μπροστά της. Αυτή ξανά χαμογελάει ψεύτικα. Περιμένω να φύγουν όλοι και όταν μείναμε οι δύο μας, την ρωτάω στα ίσια τι έγινε και αν ήταν για το συγκεκριμένο, εγώ του έδωσα την επιστολή, όπως πήρα κι εγώ τη δική μου, χωρίς να ελέγξω κάτι άλλο. "Όχι καλέ, δεν έγινε τίποτα...", επαναλαμβάνει. Δεν θα το άφηνα έτσι όμως. Όταν επέστρεψε το παιδί στη θέση του, του είπα αστειευόμενη "να βρε, τα παραλες, αφού δεν σου είπε τίποτα" και απαγγέλλει το παιδί αυτολεξεί αυτά που του είχε σύρει. "Εγώ τα είπα αυτά;..." μου έκανε την έκπληκτη. Τους είπα "τέλος πάντων, κανονίστε τις ιστορίες σας, να λέτε τις ίδιες" και συνέχισα τη δουλειά μου. Ως αμόρφωτη βέβαια, ήθελε να το συνεχίσει και σχολίασε πως δεν έπρεπε καν να ανοίξουμε τον φάκελο, διότι είχε το όνομα του δντη επάνω. Πετάγεται το άλλο παιδί και την ρωτάει, κι εσύ γιατί τα ανοίγεις; Να σημειώσω εδώ πως στο παρελθόν μου είχαν κάνει παρατήρηση επειδή δεν άνοιγα την αλληλογραφία (το φίδι είχε υπονοήσει πως μόνο αυτή τα ανοίγει), επειδή μπορεί να περιέχονται έγγραφα που χρειάζονται άμεση επεξεργασία. (βρείτε άκρη). Και της σχολίασα κι εγώ... "αφού είναι σημαντικά έγγραφα, εσύ γιατί τα έχεις αραδιάσει στον πάγκο, σε κοινή θέα;" (αυτό είχε κάνει, περιμένοντας να περάσουν οι υπάλληλοι να πάρουν καθένας τα δικά του, ενώ στο κτήριο μπαινόβγαναν ένα σωρό άσχετοι). Η αμήχανη απάντηση ήταν πως βρισκόταν η ίδια εκεί και τα πρόσεχε (όχι, δεν πηγαινοερχόταν, όχι, όχι).
Εύχομαι και να φύγω από εκεί γρήγορα, για μία καλύτερη θέση, αλλά και εκείνη να ξυπνήσει ένα πρωί με κατσαρίδες στα μαλλιά της.
Το επόμενο είναι το θέμα των κοριών στο γραφείο. Πλέον είμαι 100% σίγουρη ότι υφίστανται και ο φίλτατος διευθυντής μας ακούει. Το κακό για εκείνον είναι πως μερικές φορές δεν συγκρατείται και σχολιάζει πράγματα στα οποία δεν ήταν μπροστά όταν συνέβησαν. Το καλό για εμάς (εμένα) είναι πως τον πήρα χαμπάρι και προσέχω τα λόγια μου. Οι υπόλοιποι απλώς δεν φαντάζονται πως μπορεί να τρέχει πραγματικά κάτι τέτοιο και όσες φορές το είπαν, ήταν απλώς για να διασκεδάσουν τη στιγμή. Παράδειγμα: Ένα βράδυ ήρθε ένας υπάλληλος και χτύπησε την πόρτα της εισόδου και του άνοιξα χωρίς να ρωτήσω (επειδή περίμενα άλλον υπάλληλο) και με ρώτησε τι θα έκανα αν ήταν κάποιος με πιστόλι (λολ...). Κάναμε πλάκα λοιπόν για το περιστατικό, και η σκατόμουτρη είπε πως εκείνη δεν ξέρει πώς θα έβγαζε τη βάρδια μόνη της στο άδειο κτήριο και βράδυ. Εγώ της είπα πως δεν έχω θέμα, ίσως επειδή μένω πολύ κοντά και θεωρώ την περιοχή οικεία μου, αλλά στην τελική αν είχα να αντιμετωπίσω κάποιον εισβολέα, θα του έλεγα να φορτώσει ο,τι έβρισκε και να με άφηνε ήσυχη.
Fast forward στην επόμενη μέρα, όπου έρχεται σε άσχετη φάση ο διευθυντής και με ρωτάει "δεν πιστεύω να φοβάσαι τα βράδια, ε;" και να σκάει στα γέλια....
Τυχαίο. Εντελώς.
Τι τραβάμε... Να'ναι καλά τα blogs και τα μαρτυράμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου