Το φέσωμα;

Μου είχε ζητήσει από καιρό ένας γνωστός να τον εξυπηρετήσω σε κάτι που ήθελε. 
Με αφορμή γιορτή και γενέθλια του (που έπεφταν κοντά), μιλήσαμε και μου υπενθύμισε αυτή τη μικρή χάρη. 
Συγκεκριμένα, να του βρω μια συγκεκριμένη μάρκα σοκολατακίων, τα οποία σταμάτησαν να κυκλοφορούν στο εμπόριο και τα βρίσκεις πλέον σε συγκεκριμένα μέρη (σε ένα από τα οποία έχω πρόσβαση). Προσφέρθηκα φυσικά να του τα πάρω. Τσιμπημένη η τιμή τους, σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρείας κυκλοφορίας, αλλά αναμενόμενο. Όταν τον ενημέρωσα προχτές πως ο δρόμος μου θα με έβγαζε κατά κει, αναφώνησε "τώρα βρήκες, που δεν έχω μία; Άντε, παρτα και θα τα βρούμε... και να σου υπενθυμίσω πως είχα γιορτή και γενέθλια και θα ταίριαζε ένα δώρο". Γέλασα με το αστείο και του είπα πως δεν πειράζει, θα μου δώσει τα λεφτά όταν ξαναπληρωθεί (δημόσιος υπάλληλος γαρ). Αφού τελείωσα τις δουλειές μου και του πήρα τα σοκολατάκια, του τηλεφώνησα για να του το πω. "Πολύ ωραία, σε ευχαριστώ πολύ! Θα σου δώσω τα λεφτά μόλις πληρωθώ ή αν μου δανείσει ένας φίλος. Αλλά, ξαναλέω γιατί πριν δεν άκουσα σχόλιο, ότι είχα γενέθλια και γιορτή μαζί και θα μπορούσαν να είναι δώρο". Α, είπα, αυτός σοβαρολογεί τώρα. "Είμαστε άνθρωποι μεροκαματιάρηδες, βρε μάτια μου, και δεν μας παίρνει για τέτοια", του απάντησα, χαριτολογώντας κι εγώ. "'Άντε βρε, για πλάκα το είπα! Είσαι σοβαρή;", ανταπάντησε, σε σοβαρό ας πούμε τόνο.
Τα λεφτά θα τα έδινε στην αδελφή μου την επόμενη μέρα, που θα βρίσκονταν σε μία κοινωνική εκδήλωση. Την ενημέρωσα για να ξέρει. 
Όσο τα είδατε εσείς, τα είδαμε κι εμείς.
Το πρωί μετά την εκδήλωση, μου λέει πως τον είδε τον συγκεκριμένο αλλά μόνο από μακριά και δεν μίλησαν. 
Αχα.

Στο μόνο που ελπίζω είναι, να μην έχει σκοπό αυτός να εξαπατήσει εμένα, για χάρη της κοιλιάς του.
Αυτό μόνο. Αν και προσωπικά νομίζω πως θα τα πάρω, έστω και λίγο αργοπορημένα. Πόσο γαϊδούρι να είναι πια;