Μπήκα στο προφίλ του παιδιού με τις 2 χαμένες ευκαιρίες και βρήκα ότι τον περνάω σχεδόν 6 χρόνια. Σαφώς ήξερα πως εγώ ήμουν μεγαλύτερη και όχι αυτός, αλλά προσδιόριζα τη διαφορά σε 2, το πολύ 3 χρόνια. Έξι, είναι πολλά. Κι εκεί που σκόπευα στο τέλος της πλοήγησης μου στο προφίλ του να πατήσω το κουμπάκι με το αίτημα, τελικά δεν το έκανα, και ούτε πρόκειται. Ήδη υπήρχε το θέμα της απόστασης, το οποίο σιγά-σιγά χώνευα. Να υπάρχει και θέμα ηλικίας; Είπαμε, έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Ήδη ρίσκαρα το "καθαρό" μου κούτελο με το να κάνω αυτή την κινησούλα - που δεν δικαιολογείται εύκολα, αφού έχουν περάσει μήνες από τη δεύτερη συνάντηση, στην οποία μάλιστα δεν είχαμε ανταλλάξει λέξη. Το κερασάκι θα ήταν να πιάναμε κουβέντα και να με ρωτούσε (φυσιολογική διαδρομή μιας συζήτησης) του πότε είμαι. Δεν τραβάει. Πολλή έκθεση!
2 σχόλια:
συμφωνω μεχρι και το τελευταίο γραμματάκι με το σχόλιό σου στην προηγούμενη ανάρτησή σου ...
με τη διαφορά ηλικίας είχα κι εγω πάντα πρόβλημα ,αλλά μήπως να το ξανακοιτάξουμε ; Ο Τότσικας με τη Ρέβη μια χαρά τα πάνε και πόσους άλλους να θυμηθώ τωρα; Είναι ένα ταμπού που ακολουθεί εμας τις γυναικες.Εμενα ή πολύ μικροί ή πολύ μεγάλοι με πλησίαζαν και οι μικρότεροι ήταν πιο επίμονοι και μάλλον το προσπαθουσαν πολύ για να αποδείξουν πως δεν ειναι ανωριμοι όπως τους βλέπουμε εμεις ....αχ ωραία χρόνια χαχαχαχα
Καλέ ναι, τα μικρά επιμένουν περισσότερο (μικρά >18 ετών, μην παρεξηγούμαστε).
Ας το απολαύσουμε! (Εσύ από μακριά, εγώ από κοντά ούσα ελεύθερη!)
.... Βρε λες;
Δημοσίευση σχολίου