Θνητοί είμαστε όλοι.
Είδα απόψε το βράδυ τον τύπο, ας τον πω Β, που τον θεωρώ πια έναν από τους ομορφότερους και πιο αρρενωπούς άντρες που έχω δει στη ζωή μου. Τον πρωτοείδα πριν κάποιους μήνες σε μία κοινωνική εκδήλωση και μάλιστα είχα γράψει για αυτόν εδώ και εδώ.
Στο καφέ ήταν ο Β, ένας άλλος άντρας και μία γυναίκα. Η γυναίκα ήταν η σύζυγος του Β και το ξέρω επειδή η κοινωνικοδικτυακή κατασκοπεία αποδίδει. Χαριτωμένη κοπέλα. Κάθονταν μακριά ο ένας από τον άλλον. Δεν ήταν στα κέφια τους τόσο πολύ και ιδιαίτερα η κοπέλα, η οποία ασχολιόταν αρκετά με το κινητό της. Κάποια στιγμή του είπε κάτι, εκείνος δυσανασχέτησε και η χειρονομία που έκανε σήμαινε "δεν μπορώ να κάνω γι'αυτό - εγώ τι να σου κάνω". Ξαναείπε κάτι η κοπέλα με παράπονο κι εκείνος της έδειξε την κενή θέση δίπλα του. Εκείνη σηκώθηκε, κάθισε δίπλα του, εκείνος πέρασε το χέρι του για λίγο από τη μέση της, την χάιδεψε, και όταν τελείωσε η φάση επέστρεψαν στις ασχολίες τους. Η κοπέλα μού πέρασε την ανασφάλεια μίας γυναίκας όταν νιώθει πως κάτι δεν τραβάει με τον άνθρωπο της. Εκείνος έδειχνε ενοχλημένος και άκεφος.
Εγώ μέχρι πριν να δω αυτή τη σκηνή, έλεγα μέσα μου πως αυτοί πρέπει να περνάνε υπέροχα μαζί: Όμορφοι και οι δύο, ευκατάστατοι και οι δύο, καλλιεργημένοι, πολυταξιδεμένοι και μορφωμένοι και οι δύο.
Δυστυχώς διαψεύστηκα. Μακάρι ο,τι τους ενόχλησε να ήταν περαστικό και η υπόλοιπη τους βραδιά να πέρασε όμορφα. Μακάρι αυτό να μην είχε γίνει σε δημόσιο μέρος, δίνοντας λαβή στα αδιάκριτα βλέμματα ( το δικό μου, π.χ.) για σχόλια. Αλλά τελικά, ναι. Θνητοί είμαστε όλοι...
Είδα απόψε το βράδυ τον τύπο, ας τον πω Β, που τον θεωρώ πια έναν από τους ομορφότερους και πιο αρρενωπούς άντρες που έχω δει στη ζωή μου. Τον πρωτοείδα πριν κάποιους μήνες σε μία κοινωνική εκδήλωση και μάλιστα είχα γράψει για αυτόν εδώ και εδώ.
Στο καφέ ήταν ο Β, ένας άλλος άντρας και μία γυναίκα. Η γυναίκα ήταν η σύζυγος του Β και το ξέρω επειδή η κοινωνικοδικτυακή κατασκοπεία αποδίδει. Χαριτωμένη κοπέλα. Κάθονταν μακριά ο ένας από τον άλλον. Δεν ήταν στα κέφια τους τόσο πολύ και ιδιαίτερα η κοπέλα, η οποία ασχολιόταν αρκετά με το κινητό της. Κάποια στιγμή του είπε κάτι, εκείνος δυσανασχέτησε και η χειρονομία που έκανε σήμαινε "δεν μπορώ να κάνω γι'αυτό - εγώ τι να σου κάνω". Ξαναείπε κάτι η κοπέλα με παράπονο κι εκείνος της έδειξε την κενή θέση δίπλα του. Εκείνη σηκώθηκε, κάθισε δίπλα του, εκείνος πέρασε το χέρι του για λίγο από τη μέση της, την χάιδεψε, και όταν τελείωσε η φάση επέστρεψαν στις ασχολίες τους. Η κοπέλα μού πέρασε την ανασφάλεια μίας γυναίκας όταν νιώθει πως κάτι δεν τραβάει με τον άνθρωπο της. Εκείνος έδειχνε ενοχλημένος και άκεφος.
Εγώ μέχρι πριν να δω αυτή τη σκηνή, έλεγα μέσα μου πως αυτοί πρέπει να περνάνε υπέροχα μαζί: Όμορφοι και οι δύο, ευκατάστατοι και οι δύο, καλλιεργημένοι, πολυταξιδεμένοι και μορφωμένοι και οι δύο.
Δυστυχώς διαψεύστηκα. Μακάρι ο,τι τους ενόχλησε να ήταν περαστικό και η υπόλοιπη τους βραδιά να πέρασε όμορφα. Μακάρι αυτό να μην είχε γίνει σε δημόσιο μέρος, δίνοντας λαβή στα αδιάκριτα βλέμματα ( το δικό μου, π.χ.) για σχόλια. Αλλά τελικά, ναι. Θνητοί είμαστε όλοι...
2 σχόλια:
ασχημο αυτο οταν συμβαινει σε δημοσιο χωρο ...και αυτο που γινεται με τα κινητα ακομα πιο ασχημο!Πλεον δεν βγαινω γιατι όλοι ειναι συνεχεια με το κινητο στο χερι !
Ο συμμαθητης μου οντως θελει γυναικα ( πέθανε η δικη του πριν 2 χρονια και εχει κι αυτος διδυμα...τωρα τα εμαθα )αλλα εγω δεν δινω ερεθισματα και δεν με ενοχλει....γενικα αφηνω εναν χρονο σε ατομα που μου ζητανε να γινουμε φιλοι κι αν δεν ανταλλαξουμε κουβεντα τους διαγραφω με συνοπτικες διαδικασιες!
Σπιτι μου ειμαι ,σε διαβαζω παντα να ξερεις αλλα περναω φαση βαριεμαρας να πληκτρολογω -μόνο βλέπω -γι αυτο απεχω απο σχόλια χαχαχα
καλη συνεχεια!
Ακολουθεί σχόλιο - σεντόνι, Νάσια!
Δεν θα σου κρύψω ότι δυσανασχετώ όταν βλέπω πως μπλογκς που παρακολουθώ, από τη μία μέρα στην άλλη σβήνονται/ διαγράφονται και δεν ξέρεις αν άνοιξαν κάπου αλλού με άλλους αναγνώστες ή απλά βαρέθηκαν οι γράφοντες και έτσι απλά τα έκλεισαν χωρίς πρότερη ενημέρωση. Αναγνώστες δεν είναι μόνο όσοι κάνουν σχόλια. Και το λέω αυτό, διότι έχω σταματήσει να παρακολουθώ τα πολλά μπλογκς που παρακολουθούσα παλιά, επειδή φοβάμαι αυτή την, ας την πω, "χυλόπιτα". Επομένως, το ότι δεν μου αφήνεις σχόλια, δεν με πειράζει καθόλου!
Χαίρομαι πάααρα πολύ που υπάρχουν άτομα που ασχολούνται με το μπλογκάκι μου και με αυτά που γράφω και από τη μεριά μου απλώς κάνω αυτό που θα έκανα όποιος σέβεται τον εαυτό του (πρώτα) και τους αναγνώστες του: Είμαι εδώ, ακόμα και με μεγάλες παύσεις, χωρίς φανφάρες, χωρίς δημόσιες σχέσεις, αλλά κυρίως, χωρίς να σκοπεύω να εξαφανιστώ σε μία νύχτα, χωρίς μία ενημερωτική αράδα προηγουμένως.
Κι εγώ σε διαβάζω, όχι συχνά, αλλά όταν μπω θα ξεσηκώσω όσες αναρτήσεις δεν είχα ξαναδιαβάσει! Επομένως... chiilllll, διαδικτυακή φιλενάδα... Εδώ είμαστε!
Δημοσίευση σχολίου