Να κάνω το βήμα ή να κάνω την πάπια;

Σε μερικές μέρες έχω γενέθλια και αν σας πω τι με προβληματίζει, θα με μουτζώσετε.
(Το κάνετε-δεν το κάνετε, χαμπάρι δεν θα έχω, επομένως πράξτε ελεύθερα).

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν θα μου ευχηθεί εκείνη η κοπέλα, την οποία είχα στήσει σε βραδινή μας έξοδο, πριν ένα δίμηνο περίπου. Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε. Βλέπω πως κάνει like σε μερικά που ανεβάζει η αδελφή μου, αλλά σε εμένα δεν έχει εμφανιστεί. 
Μετά αναρωτιέμαι το επόμενο. Ας πούμε ότι μου εύχεται (μέσω μηνύματος). Να της προτείνω να πάμε για ένα ποτό/καφέ να την κεράσω ή να το αφήσω; Διότι, παρόλο που έχω όλη την καλή διάθεση να επαναφέρουμε τη φιλική μας γνωριμία, δεν έχω καμία μα καμία όρεξη να φάω πάλι πόρτα στα μούτρα. 

Διάβασα ένα άρθρο που αναφερόταν σε μία έρευνα, η οποία αποκάλυπτε πως οι έξυπνοι άνθρωποι είναι επιλεκτικοί στις παρέες τους. Δεν θα πω ότι είμαι κι εγώ έξυπνη, αλλά ότι προτιμώ κι εγώ την ποιότητα από την ποσότητα.. Άμα είναι να βγαίνεις έξω και να νιώθεις παράξενα με τον περίγυρο σου, κάθεσαι και σπίτι σου ή βολτάρεις παρέα με τον εαυτό σου. Περνάς καλύτερα έτσι.

Κατά τα άλλα, τα ίδια. Χτες στη δουλειά θριάμβευσε για άλλη μία φορά ο σεβασμός, μέχρι του σημείου ο προϊστάμενος να σκυλοβρίσει 2-3 άτομα, και το ένα από αυτό (άντρας 40 ετών) να φύγει κλαίγοντας. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει πως όταν υποτιμάς και βρίζεις τον άλλον, ουσιαστικά καθρεφτίζεις τον δικό σου εαυτό; Και ας πούμε, τι περιμένεις να πετύχεις με τα ουρλιαχτά και τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς; 
Θεωρώ πως τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα και η πορεία της εταιρείας σε πιο ευοίωνο δρόμο, αν τα στελέχη ήταν υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν και να γράψουν (ω ναι) εξετάσεις σε σεμινάριο (μεγάλης διάρκειας) σχετικά με την επαγγελματική ψυχολογία. Και να το επαναλαμβάνουν τουλάχιστον κάθε 2 με 3 χρόνια.
Αλλά ποια είμαι εγώ. Μία ανίδεη είμαι...

Αυτά.