Έλα τα καλά τα κόμπλεξ!

Συνέβη προχτές και μου θύμισε άλλον έναν προβληματισμό που έχω.
Τρώγαμε σε ένα εστιατόριο και μου είπε η αδελφή μου πως μόλις είδε τον διευθυντή μου να φεύγει από το ίδιο μέρος. Καθόμασταν δίπλα στην πόρτα και πέρασαν από δίπλα μας. Δεν τον πρόσεξα, μιας και είχα προσηλωθεί στον κατάλογο - λογικό, ε;. Αναλογίστηκα λοιπόν, αν μας είδε, και αν ναι, γιατί δεν είπε ένα γεια. Βέβαια, σε γενικότερες γραμμές, προτιμάει να δείχνει πως δεν βλέπει κάποιον, για να έρθει ο άλλος να του μιλήσει πρώτος. Το έχει σχολιάσει αρκετές φορές μπροστά μου.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν: Για ποιον λόγο να υποκριθείς πως δεν έχεις δει κάποιον φίλο - συνεργάτη - πολύ οικείο σου και να περιμένεις να κάνει εκείνος το πρώτο βήμα; Τι θα σου κοστίσει έστω ένα νεύμα, ένα σήκωμα του χεριού ως ένας συνετός χαιρετισμός;
Όλοι μας το έχουμε κάνει, το κάνουμε και θα το κάνουμε στο μέλλον. Δεν λέω να κυνηγάμε με το ζόρι να μιλήσουμε όλους όσους γνωρίζουμε και παίρνει το μάτι μας, ειδικά αν βρίσκονται σε απόσταση από εμάς και δεν είμαστε κάτι παραπάνω από γνωστοί. Αλλά, το να χαιρετίσεις έναν άνθρωπο με τον οποίο περνάς τόσες ώρες κάθε μέρα στον ίδιο χώρο, πόση ζημιά ας πούμε θα μπορούσε να προκαλέσει στον εγωισμό σου; 
Για μένα δείχνει έλλειψη παιδείας. Δεν έχεις την στοιχειώδη καλλιέργεια. Στερείσαι βασικών κοινωνικών δεξιότητων. Με άλλα λόγια: Είσαι ένα γαϊδούρι. Ένα κομπλεξικό γαϊδούρι.
Θεωρώ πως κάποιος θα πήγαινε πιο ψηλά, αν δεν είχε αυτό το κόμπλεξ. Νομίζω πως το ύφος του δυσκοίλιου σε φέρνει μόνο μέχρι ενός σημείου. Μετά, είναι ο συνδυασμός διπλωματίας και γνώσεων. Το στραβομουτσούνιασμα στέλνει αρνητικά vibes... Δίκιο δεν έχω;

Πάλι στη μάπα θα τον φάμε αυτό το καλοκαίρι. Σταμάτησα πια να ελπίζω πως θα βρω κάτι άλλο. Τουλάχιστον το πήρα απόφαση.