Με το κούτελο καθαρό

Καλή σας Χρονιά! Να είστε όλοι πάντα καλά!

Αυτή η Πρωτοχρονιά  μου άρεσε περισσότερο από τις προηγούμενες. Έτσι όπως την φέρνω στο μυαλό μου, θα την χαρακτήριζα ως "ικανοποιητική". Να διευκρινίσω πως ως Πρωτοχρονιά σε αυτό το κείμενο εννοώ τη νύχτα της αλλαγής του χρόνου, που περιέκλειε έξοδο με ποτά με την παρέα στο καθιερωμένο πια, "trashy", στέκι. 

Όσοι βαρεθήκατε να διαβάζετε για τον Διακαή, σταματήστε εδώ. 

Όσο δεν υπάρχει άλλο ενδιαφέρον, με αυτό θα ασχολούμαστε - τι να κάνουμε.

Τήρησα την "υπόσχεση" στον εαυτό μου και δεν έκανα εμφανή την παρουσία μου όλον αυτόν τον καιρό, εκτός από εκείνο το αθόρυβο like (όλα έχουν τη σημασία τους, πιστέψτε με), και περίμενα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Μιλήσαμε, λοιπόν, και με ρώτησε αν ίσχυε η καθιερωμένη ετήσια έξοδος στο στέκι εκείνο και του απάντησα πως ναι. Μου ζήτησε να τον ειδοποιήσω μόλις ξεκινούσαμε. Εννοείται πως δεν περίμενα να απαντήσει στο κινητό του τότε και όντως έτσι έγινε. Λυτρωτικό να έχεις πάρει απόφαση ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, επομένως την αναπάντητη μου κλήση την πήρα σχεδόν αψήφιστα. Δεν περίμενα να μου στείλει μήνυμα λίγο αργότερα εξηγώντας τους λόγους που δεν μπορούσε να έρθει, αλλά θα θεώρησε πλέον πως το είχε παρα-παρακάνει με την κατάσταση με τις εξαφανίσεις και έκανε μία εξαίρεση. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξη όλων μας, όταν ήρθε. Στάθηκε στην απέναντι πλευρά της σειράς (στεκόμασταν οι περισσότεροι), κοντά σε κάτι κοπελίτσες του παρελθόντος που του τρίβονταν. Πήγα στο μέρος του για να τον ρωτήσω πώς και ήρθε, απάντησε, και μετά... επέστρεψα στη θέση μου. Αφήστε που είχε το ύφος, α εσένα θα σε έχω κολλημένη πάνω μου τώρα, και φυσικά μου την έδωσε. Εγώ φταίω, δεν λέω, αλλά κι αυτός δεν είναι αθώος. 

Τέλος πάντων.

Γύρισα, που λέτε, στη θέση μου και άκουγα τη μουσικούλα, λικνιζόμουν, δεν ασχολιόμουν καθόλου με εκείνη την πλευρά και μιλούσαμε με τα παιδιά γύρω μου. Δεν άντεξε όμως. Σιγά μην άντεχε. (Σας είπα, φταίω, αλλά δεν είναι αθώος κι αυτός). Τσουπ, τσουπ, τσουπ, τα κατάφερε και ήρθε δίπλα μου, όπου και κόλλησε μέχρι να φύγει. Να με χαϊδεύει, να με αγκαλιάζει, να μου πιάνει κουβεντούλα... Και με τις τσουπρίτσες δίπλα. 
Ικανοποιητική η κατάσταση. Αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Είναι 35 ετών γαϊδούρι. Τι να τα κάνω αυτά; Εξάλλου, γνωρίζω τη συνέχεια. Θα εξαφανιστεί, αν του μιλήσω είμαστε 50/50 να απαντήσει, μετά θα τον πιάσει καμια κρίση πάλι κ.ο.κ. Ε, βαρέθηκα.

Στη βραδιά αυτή ευχαριστήθηκα που για 2η φορά έδειξε μπροστά σε άλλους ότι κάτι έχει κι αυτός μαζί μου και ότι δεν είμαι η τρελή του χωριού. Ξέρω ότι αυτά τα περί likes και μου μίλησε, δεν του μίλησα κλπ είναι παιδιάστικα, γι'αυτό και τα παλεύω και τα ξεπερνάω ένα-ένα. Όχι όμως να αμαυρώνεται η εικόνα μου. Η κατάσταση χρειαζόταν αποκατάσταση και -ευτυχώς!- κάτι φτιάχτηκε.

Αυτάααα