Γειααα σας

Μου ήρθε μια μέρα, πριν κάνα μήνα, κι έγραψα ένα κατεβατό... αλλά δεν αποφάσιζα να το ανεβάσω. Είχα τη σελίδα ανοιχτή και το κοιτούσα. Έλεγα πολλά, γεγονότα και δικές μου σκέψεις, αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε και μου έλεγε, όχι τώρα, για περίμενε λίγο ακόμα προτού πατήσεις το Δημοσίευση. Ε, μέχρι που είδε και αποείδε το Μπλόγκερ και μου την έσβησε μια και καλή και ηρεμήσαμε. 

Αν δεν σκουντήσεις τα πράγματα καμια φορά, δουλειά δεν γίνεται. Ναι, με ευχαριστείτε για τη σοφία που μόλις πέταξα και κανείις σας δεν ήξερε... αλλά, άλλο να το ακούς και άλλο να το βιώνεις. 

Τι καμια φορά, για να έχεις το κεφαλάκι σου ήσυχο, πρέπει να σκουντάς από το πρωί μέχρι το βράδυ και για κάθε τι που σε ενδιαφέρει. Προσωπικό, επαγγελματικό, φιλικό και πάει λέγοντας. 

Και είναι, ρε παιδί μου, λυτρωτικό το να προσπαθείς για κάτι που θες, ακόμα κι αν δεν το καταφέρεις. Διότι, προσπάθησες, Το κυνήγησες. Γιατί να το αφήσεις στην τύχη του, αφού το θες; Το παίρνεις από πίσω και το βαράς αλύπητα. Είτε θα σου κάτσει είτε θα φύγει μια και καλή. Εσύ προσπάθησες! Ξέρετε πόσο καλύτερα νιώθω, τώρα που πήρα αυτή τη στροφή; Ας φάω τη χυλόπιτα. Μια ώρα και νωρίτερα, στην τελική. Πού να βασανίζεσαι, κι αν δεν γίνει, κι αν γίνει, κι αν γίνει το παράλλο και το παραυτό. Βρε, κάνε εσύ τις κινήσεις σου, σκούντα την τύχη σου, κάνε τα καλά σου και θα δεις! Ηρεμία ρε παιδί μου, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Οκ, θα στενοχωρηθείς αν δεν το πετύχεις, αλλά σταματάει να σε τρώει το σαράκι της απορίας και της αγωνίας. Εξάλλου, ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι είμαστε που τρώμε όχι. Να τους κάτσει βέβαια σε αυτούς που το είπαν (και ειδικά υποψήφιους εργοδότες), να μην ξεχνιόμαστε. Ορίστε μας. 

Και είναι, βρε παιδί μου μερικοί άνθρωποι, που παρόλο που ξέρουν και οι ίδιοι ότι πετάνε μούφες φουσκωτές, συνεχίζουν να μιλάνε και να εκτίθενται. Φταίω εγώ να πάω να τα πω μες στη μούρη τους καμια ώρα, να βρω κι από εκεί την ησυχία μου; Κι ας με πουν και κακιά. Δεν θα με χαλάσει. Όλο καλή, καλή, μπαφιάσαμε!