Απ'όσα έχω ζήσει, ζητάω πιο πολλάααα

Παίζει να είναι το αγαπημένο μου (ελληνικό-αν και επανεκτέλεση) τραγούδι.
Ρίξε κόκκινο στη νύχτα/ ρίξε λάδι στη φωτιάαα
Απ'όσα έχω ζήσει/ ζητάω πιο πολλάαα

Φιλίες, που λέτε. Γνωρίζεις στο σχολείο συμμαθητές-τριες, δένεστε, και λες, με αυτά τα παιδιά θα περάσω τη ζωή μου, με τους φίλους μου, που περνάμε τόσα μαζί και πόσα άλλα, αμέτρητα και άπειρα, μας περιμένουν στην πορεία μας.
Οι τυχεροί από εμάς, ζήσαμε από νωρίς μικρές προδοσίες από εκείνους που "ξέραμε" βαθιά μέσα μας ότι ήταν τα καλύτερα φιλαράκια μας, κι έτσι καταφέραμε να προετοιμαστούμε κάπως καλύτερα για όσα έρχονται -παρόλο που η έννοια "προετοιμασία" είναι λίγη... και αστεία, εφόσον μιλάμε για τη ζωή. Κανείς δεν μπορεί- και ούτε πρέπει- να είναι σίγουρος για τίποτα, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Το αναφέρω συχνά εδώ, ότι από παιδί ήμουν το καλοπροαίρετο και αγαθό του συνόλου. Κάθε σύνολο χρειάζεται έναν τέτοιο χαρακτήρα και εκπλήρωνα τα καθήκοντα μου άριστα, άλλοτε εκούσια και άλλοτε ακούσια. Πόσες φορές επέτρεψα να με πιάσουν κορόιδο και επιπλέον να νομίζουν ότι δεν το καταλάβαινα. Για το καλό, πάντα. Με αυτά μεγάλωσα και πορεύτηκα.
Εντάξει, κακώς χρησιμοποίησα αόριστο. Πορεύομαι. Όσο και να θέλω να αποτινάξω τη λέρα του καλού παιδιού, νομίζω δεν το΄χω μέσα μου. Έτσι γεννήθηκα και έτσι θα φύγω για το ταξίδι χωρίς επιστροφή (ελπίζω σε καμια 100στή χρόνια από τώρα!). Αλλά, ευτυχώς, βλέπω ότι υψώνονται προστατευτικά τείχη γύρω μου. Πάλι καλά. Άργησαν αρκετά χρόνια αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Βλέπω εκείνη την παλιά γειτόνισσα στο δρόμο και δεν κουνάω βλέφαρο. Μία άλλη γνωστή, μετά από μία φάση αγένειας που μας σάρωσε στα καλά καθούμενα, προσπαθεί μήνες τώρα να ξαναχτίσει τις γέφυρες. Κάθισε όμως βρε μάτια μου... Πώς ζητάς από τον άλλον να σε ξαναεμπιστευτεί, όταν συμπεριφέρθηκες γαϊδουρινά και χωρίς λόγο προς τον αποδέκτη; Κι εμείς περάσαμε πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις αλλά ο σεβασμός προς τον άλλον, τον ανυποψίαστο, είναι αλώβητος. Αν θες να ξεσπάσεις, κάνε τα λαμπόγυαλο σε αυτόν που σε έφερε σε αυτή τη θέση ή ξεκίνα να βαράς μπουνιές σε τοίχους. Όταν συμπεριφέρεσαι γαϊδουρινά όμως σε εκείνον που ήταν πάντοτε άψογος απέναντι σου, δείχνεις μία γωνία του χαρακτήρα σου, του εγώ σου, και όχι κάτι περαστικό. Το΄χεις, δεν το νοίκιασες.
Δεν το συζητώ. Στο παρελθόν θα υποδεχόμουν την άπιστη με ορθάνοιχτες αγκαλιές και θα της έδινα τέτοια συγχώρεση, που μόνο ο Ϋψιστος δίνει. Τώρα... τώρα πάει να ξαναχτίσει τις γέφυρες και η απέναντι πλευρά δε δέχεται τα υλικά. Το χτίσιμο δε θα ολοκληρωθεί. Ας πούμε ότι υπάρχει μόνο μία στενή, λεπτή, γέφυρα, φτιαγμένη από σχοινί, όπου το παραμικρό αεράκι την ταράζει πέρα-δώθε.
Τελευταία έχει πάρει είδηση ότι το πράγμα δε φαίνεται ροδαλό και ας πούμε ότι κρατάει μούτρα. Αμα σας πω ότι δε μου καίγεται καρφί... (Ωραίο πράγμα να μη σου καίγεται καρφί!)
Από την άλλη, βλέπεις ότι οι φίλοι δεν γίνονται μόνο από το σχολείο. Γίνονται και στην πορεία. Ανα πάσα στιγμή μπορεί να κάνεις μία φιλία, εκεί που δεν το περιμένεις. Ξέρεις βέβαια ότι ολοκληρωτικά δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, αλλά η ψυχαγωγία δεν απαιτεί εμπιστοσύνη, παρά καλή καρδιά και κέφι!
Αχ, τελικά είτε είμαι πολύ ευαίσθητη είτε... δεν ξέρω. Δε λέω και να σηκώσω κεφάλι με όσα μου έρχονται. Το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από εμένα, η άσκηση και η διατροφή, πηγαίνει αρκετά καλά. Τα υπόλοιπα, όλα, άστε τα. Δεν ξέρω πού πατάω, πού βρίσκομαι και πού ήμουν.
Δεν περίμενα, μετά από τις δόξες του Πανεπιστημίου, το πτυχίο, το μεταπτυχιακό, τις παρουσίες σε συνέδρια, μετά από μία πολύ καλή πορεία ζωής μέχρις ενός σημείου, και αξιοζήλευτης, ότι θα είμαι τώρα εδώ, έτσι.
Τι να πω. Ρόδα είναι και γυρίζει και η ελπίδα δε χάνεται ποτέ ;)