Τα αλαφροΐσκιωτα

Another one bites the dust.
Το email της απόρριψης ήρθε χτες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά με ενημέρωσαν ότι δεν προσλαμβάνομαι, δεν σφύριξαν αδιάφορα δηλαδή όπως όολοι σχεδόν οι υπόλοιποι, και η αγωνία τελείωσε νωρίς. Περίμενα να απογοητευτώ περισσότερο αλλά μετά από χ αριθμό ίδιων αποτελεσμάτων, συνήθισα. Δυστυχώς/ ευτυχώς.
Πρέπει να σας έχει τύχει στο παρελθόν, καθώς περιμένατε μια απάντηση ή ζούσατε σε μία κατάσταση, όπου ξαφνικά είπατε "μα αυτό θα γίνει". Σαν στιγμιαία κλεφτή ματιά προς το μέλλον. Σε εμένα πάντως ναι, και μία από αυτές τις στιγμές ήταν σχετικά με τη δουλειά αυτή. Πριν λίγες μέρες το μυαλό μου έτρεχε σε δεκάδες πράγματα, όπως το συνηθίζει, και αστραπιαία μου ήρθε η σκέψη/ συνειδητοποίηση "όχι, δε θα την πάρω". Δεν ήταν μία απλή αρνητική σκέψη ή αφορισμός τύπου "πολύ καλό για να είναι αληθινό". Ήταν μία χαραμάδα αλήθειας. Δεν ξέρω και πώς αλλιώς να το πω, χωρίς να φανώ αλαφροίσκιωτη (όχι ότι έχει και σημασία στην τελική, στα μπλογκς μας γράφουμε ο,τι θέλουμε ;) ).
Αναφέρω το περιστατικό, γιατί πριν λίγες μέρες μου συνέβη πάλι το ίδιο. Μόλις είχαμε παρκάρει με την Αθάνατη έξω από τα επείγοντα του νοσοκομείου, όπου είχε μεταφερθεί εσπευσμένα ένας συγγενής. Καθώς έβγαινα από το αυτοκίνητο, με κατέκλυσε μία ησυχία, μία γαλήνη, και σκέφτηκα "έφυγε". Χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου να μπει σε κατάσταση "τι να γίνεται". Όταν φτάσαμε έξω από τα ιατρεία, η νοσοκόμα μας ενημέρωσε ότι ο ασθενής κατέληξε. (Μεγάλος σε ηλικία, να σημειώσω).
Ανέκαθεν ήμουν ευαίσθητη σε ερεθίσματα αλλά το απέδιδα στην παρατηρητικότητα μου. Τον τελευταίο καιρό όμως ψάχνω λίγο παραπάνω τη σχετική βιβλιογραφία (έχουμε και μπόλικο χρόνο ελλείψει δουλειάς γαρ) και συμπεραίνω ότι απλά είμαι ευαίσθητη σε ερεθίσματα -τέλος. Όλοι μας το έχουμε βιώσει, άλλοι συχνά και άλλοι σπάνια.  Κάθε φορά όμως μου κάνει εντύπωση.
Τι σου είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος..!