Μη σου τύχει.
Είδα απόψε σε μία βιτρίνα, ένα ζευγάρι όμορφες παντόφλες (για πρωινή-μεσημεριανή χαλαρή βόλτα) και τα σάλια έφευγαν σαν γάργαρο νερό. Έλα όμως που ήταν στις 10 τη νύχτα και σιγά μην ήταν ανοιχτά. Αποφάσισα λοιπόν να στείλω την αδελφή μου να μου τις πάρει.
Ναι, εκεί φτάσαμε. Να στέλνουμε άλλους να κάνουν τα ψώνια μας, όχι τα απλά, σούπερ μάρκετ πχ, αλλά τα άλλα, τα πιο σημαντικά.
Ας περιορίζονταν βέβαια εκεί τα προβλήματα μας. Από την άλλη βέβαια, είμαστε και αχάριστοι ώρες-ώρες. Γκρινιάζω που δεν έχω ώρες να ψωνίσω. Ξεχνάω ότι, πριν μερικούς μήνες, η σκέψη και μόνο ήταν πολυτέλεια.
Από την άλλη, άνθρωποι είμαστε, ας ρίξουμε και λίγη γκρίνια εκεί να μας βρίσκεται. Έχω, που λέτε, να πάω γυμναστήριο σχεδόν ένα τρίμηνο τώρα. Άστε τα. Νιώθω ότι ξεχείλωσα, ότι ασχήμυνα, ότι χάλασα ρε παιδί μου. Ευελπιστώ ότι θα ξεκινήσω πάλι όσο πιο σύντομα γίνεται.... και ότι δεν θα χρειαστεί να το ξανα-αφήσω (εκτός απροόπτου, φυσικά).
Αυτά που λέτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου