Μα δεν συμφέρει, σας λέω...

Φτάνεις κάποια στιγμή σε σημείο, που αναθεωρείς κάποιες από τις απόψεις σου. Ή/και τις στάσεις ζωής σου. Μέχρι τώρα, κυριευόμουν εύκολα από άγχος, κάθε φορά που προέκυπτε κάποια υποχρέωση, κοινωνική κυρίως, για το αν θα μπορέσω να προλάβω/να ανταπεξέλθω. Μέχρι πρόσφατα, αποφάσιζα περισσότερο βάσει συναισθηματισμού και λιγότερο βάσει λογικής. Τώρα όμως, μιας και η χρονιά μπήκε με μαζικές εκκαθαρίσεις, έχω πάρει φόρα και δίνω περισσότερο χώρο στον ορθολογισμό. 

Για παράδειγμα. Στο εγγύς και στο μακρύ μέλλον, μας περιμένουν δύο υποχρεώσεις (αυτές που ξέρουμε δηλαδή). Κοινωνικής-συγγενικής φύσης. Ειδικά για τη δεύτερη, μακρινή χρονικά περίπτωση κιόλας, το άγχος άρχισε να με καταλαμβάνει μη σας πω εδώ και μήνες. Μετρούσα και ξαναμετρούσα στο μυαλό μου, να δω πώς θα τα φέρω βόλτα και ποιες προσωπικές μου ανάγκες θα θυσίαζα για χάρη αυτής της υποχρέωσης. Και τελικά κατέληξα στην απάντηση: ΚΑΜΙΑ. Αρκετά με τα παραγκωνίσματα των δικών μου αναγκών. Αποφάσισα να μην λάβω μέρος στο γεγονός, γιατί πολύ απλά, δεν μου αξίζουν άλλες στερήσεις. Τέτοιες ευκαιρίες, καλά να είμαστε, θα δοθούν αρκετές αργότερα. Και σας πληροφορώ ότι, από τη στιγμή που αποφάσισα ότι δεν, ηρέμησε το κεφάλι μου. Χαλάρωσα. Είδα ότι όχι, δεν χάλασε ο κόσμος, και όχι, δεν είμαι παράλογη. Καθόλου μάλιστα. Ίσα-ίσα, πολύ λογική με βρήκα. Δεν γίνεται να βουτάς στον ωκεανό, όταν ξέρεις ότι δεν είσαι καλός στο κολύμπι. Είναι τρέλα! Και φυσικά, πας γυρεύοντας!

Η δεύτερη υποχρέωση προέκυψε πολύ πιο πρόσφατα και, ευτυχώς, επιλύθηκε σύντομα. Βρισκόμασταν σε... διαβουλεύσεις, σε οικογενειακό επίπεδο, για το τι θα κάνουμε. Κι άντε πάλι, άλλο άγχος από εκεί. Μέχρις ότου ήρθε η Αθάνατη, απόψε, και μας έβγαλε από το δίλημμα. Μέχρι εκεί που μπορούμε! Και τέρμα! Και, να σας πω; Πάλι νιώσαμε πολύ καλά. 

Δεν συμφέρει να είσαι κορόιδο, τελικά!