Το γονίδιο

Πήρα από την Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα και υπάρχουν φορές που πανικοβάλλομαι με την καλημέρα. Κάτι απλό να δω και τα σενάρια υπερ-επιστημονικής φαντασίας στριμώχνονται στο κεφάλι μου. Από μικρή, όταν έβλεπα καμια φορά την έντονη πρώτη αντίδραση της Αθάνατης σε ένα απλό περιστατικό, σκεφτόμουν "Ευτυχώς που εγώ αντιδράω ανάλογα με την πραγματική σημασία του γεγονότος". ... Ααααχαχα. Κούνια που με κούναγε κι εμένα. Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνω ότι αυτή η πρώτη υπερβολική αντίδραση, δεν είναι κάτι που δουλεύεις στο μυαλό σου και φεύγει. Όχι. Είναι μέσα στο DNA σου κατσικωμένη και δρόμο δεν πρόκειται να πάρει. Πλέον το πήρα απόφαση και ελπίζω μόνο να έχω γερή καρδιά, γιατί με τα τόσα κουλά και ξαφνικά μικρά σοκ που βιώνω συχνά-πυκνά, δε μας παίρνει να βγει προβληματική. Για παράδειγμα, αναπήδησα από τη θέση μου πριν καμια ωρίτσα περίπου, γιατί νόμιζα ότι αποκαλύφθηκε κάτι συγκλονιστικό μπροστά στα μάτια μου. Όταν το ξαναδούλεψα όμως το θέμα, διαπίστωσα ότι επρόκειτο για άλλη μία περίπτωση άκυρου, Αθανατειακού, σοκ. Κατά πάσα πιθανότητα. Υπάρχει ένα μικρό-μικρό ποσοστό η αντίδραση να ήταν λογική, αλλά έστω ότι ισχύει αυτό που σκέφτηκα... ε, το σοκ το έζησα ήδη, επομένως ο,τι βρέξει, ας κατεβάσει!
Αυτό όμως το ανεπιθύμητο γονίδιο, μου έχει κάνει και άλλη ζημιά. Επειδή η φαντασία μου εν ριπή οφθαλμού μπορεί να καλπάσει σε απόμακρα λιβάδια και αχυρώνες, για μένα (σχεδόν) τίποτα δεν αποκλείεται. Βάλτε στο μείγμα και μερικές (ίσως και πολλές) κουλές εμπειρίες που έχω βιώσει... Έτσι, όταν μερικές φορές παιδιά της παρέας πάνε να σπάσουν πλάκα λέγοντας μου κάτι (που εκείνοι θεωρούν) εξωφρενικό κι εγώ το πιστεύω, με λένε εύπιστη. Αμ δε. Άλλο εύπιστη και άλλο ανοιχτόμυαλη, λέω εγώ. Δεν ξέρω, μπορεί να έχουν και δίκιο, αλλά η ευπιστία συνοδεύεται και από χαζομάρα, την οποία δε νομίζω να διαθέτω. Καλοπροαίρετη ναι, είμαι, χαζή όμως (ελπίζω πως) όχι. Αν μου πουν "εκείνο εκεί το φωτάκι στον ουρανό είναι ούφο", δε θα πω, "αλήθειααααα;", αλλά "ελπίζω να έχει πάρει άδεια προσγείωσης". Καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Τέλος πάντων. Έχω βάλει προθεσμία στον εαυτό μου ότι, αν μέχρι αύριο δεν έχω νέα για τη συνέντευξη, να χαράξω πορεία για αλλού. Το χρονικό πλαίσιο που μου έθεσαν, βέβαια, δεν ήταν αυστηρό, ότι δηλαδή "μέχρι τότε οπωσδήποτε θα έχουμε απαντήσει", αλλά από το να κάθομαι να μετράω τις μέρες που περνάνε, καλύτερα να βάλω το όριο από μόνη μου.
Άντε, να μας ξημερώσει μία όμορφη μέρα. Καλή καρδιά πάνω απ'όλα... (όσο μπορούμε)