Βλέπω κόσμο να τρέχει στις τράπεζες να αποσύρει ή έστω να διασφαλίσει με κάποιον τρόπο τα λεφτά του, να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα και με τεράστιο τρόμο όλα αυτά τα πρωτόγνωρα που γίνονται στη χώρα μας, να φοβάται για το μέλλον και την ευημερία του, με αποκορύφωμα την χτεσινή μέρα. Ξαναλέω: Βλέπω. Δεν συμμετέχω στον πανικό.
Μιλούσα χτες με μία φίλη μου και η ταραχή της την έκανε να λέει πολλά απελπισμένα πράγματα. Είχε θολώσει. Αν έχω μετρητά σπίτι και τι θα κάνω αν ξεμείνω με ένα 20ευρώ ή δεν έχω λεφτά να πάρω γάλα. Τι, τι θα κάνω; Θα πάω σε αυτά τα λίγα που καλλιεργούμε να βγάλω να φάω και θα προμηθευτώ το γάλα μου από το χωριό. Αμα ζεσταθώ πολύ και θέλω να κάνω βόλτα, θα πάω σε μία παραλία και θα απολαύσω το μπάνιο μου.
"Σε βλέπω πολύ ήρεμη. 'Εχεις συνειδητοποιήσει τι γίνεται;", με ρώτησε, με ειρωνεία και αγένεια (δεν την κατηγορώ όμως, γιατί ήταν/ είναι πανικοβλημένη).
"Απόλυτα. Δεν έχω κάτι να χάσω. Ίσα ίσα που αν γίνουν τα χειρότερα που φοβάστε, η τράπεζα θα χάσει από μένα τη δόση του δανείου"
"Δηλαδή δεν φοβάσαι για τις καταθέσεις;"
Έβαλα κάτι γέλια!
"Ποιές καταθέσεις;!! Τα 5.85 που έχω στον λογαριασμό μου;; Ας τα πάρουν!!"
Εκεί μου το γύρισε.
"Σόρρυ αλλά δεν ισχύουν τα ίδια πράγματα για όλους".
Εμ. Αυτό ακριβώς. Η Ελλαδίτσα μας, δόξα τω Θεώ, είναι χώρα πολλών ταχυτήτων. Όποιος προλαβαίνει να φάει τζάμπα, τρώει για αυτόν και για τις επόμενες 10 γενιές του. Όποιος δεν προλαβαίνει... εκείνος έχασε. (;) Η οικογένεια μου, λοιπόν, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ουδέποτε είχε ή χρησιμοποίησε πλάτες για να βρει μία βολεμένη δουλειά ή να πάρει επιδότηση ή της χαριστούν χρέη ή να βγει μία απόφαση υπερ της. Πηγαίνουμε "με τον νόμο". Να ξέρατε πόσα φάσκελα και πόση ειρωνεία έχουμε φάει, όταν λέμε, όχι, δεν θα λαδώσουμε αυτόν για να γίνει η δουλειά μας. Κάνουμε πράγματα, λοιπόν, όπως μπορούμε. Μέχρις ενός σημείου, εκεί που δεν χρειάζονται οι πλάτες, τα καταφέρνουμε. Κι εγώ και η αδελφή μου περάσαμε στο Πανεπιστήμιο, επειδή οι διαδικασίες ήταν (έστω σε μεγάλο ποσοστό) αδιάβλητες. Μορφωθήκαμε και μορφωνόμαστε επειδή δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει κανείς. Δουλεύουμε, έστω σε θέσεις που μας χαλάνε, αλλά ευχαριστιόμαστε τα όποια λεφτά παίρνουμε.
Επομένως.. ούτε καταθέσεις έχουμε να χάσουμε ή κάτι άλλο που αποκτήσαμε από τον αέρα.
Εννοείται πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε καλές θέσεις και με κάποια περιουσία διεφθαρμένοι κλπ. Μιλάω για συγκεκριμένα άτομα και σε αυτή την περίπτωση για αυτή την κοπέλα από χτες, που η ταραχή της γινόταν απίστευτος πανικός. Έχει "κατακτήσει" διάφορα κατά καιρούς, με γερό πολιτικό μέσο. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση, φυσικά οι "κατακτήσεις" τελείωσαν (και ξεκίνησαν για άλλους, χα χα χα). Και νομίζει πως όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα, να φοβόμαστε για τα λεφτά που έχουμε στην τράπεζα και τις υλικές πολυτέλειες που απολαμβάναμε τόσον καιρό.
Αμ! Δεν είναι έτσι! Welcome to the other side. Σε αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα!
Μιλούσα χτες με μία φίλη μου και η ταραχή της την έκανε να λέει πολλά απελπισμένα πράγματα. Είχε θολώσει. Αν έχω μετρητά σπίτι και τι θα κάνω αν ξεμείνω με ένα 20ευρώ ή δεν έχω λεφτά να πάρω γάλα. Τι, τι θα κάνω; Θα πάω σε αυτά τα λίγα που καλλιεργούμε να βγάλω να φάω και θα προμηθευτώ το γάλα μου από το χωριό. Αμα ζεσταθώ πολύ και θέλω να κάνω βόλτα, θα πάω σε μία παραλία και θα απολαύσω το μπάνιο μου.
"Σε βλέπω πολύ ήρεμη. 'Εχεις συνειδητοποιήσει τι γίνεται;", με ρώτησε, με ειρωνεία και αγένεια (δεν την κατηγορώ όμως, γιατί ήταν/ είναι πανικοβλημένη).
"Απόλυτα. Δεν έχω κάτι να χάσω. Ίσα ίσα που αν γίνουν τα χειρότερα που φοβάστε, η τράπεζα θα χάσει από μένα τη δόση του δανείου"
"Δηλαδή δεν φοβάσαι για τις καταθέσεις;"
Έβαλα κάτι γέλια!
"Ποιές καταθέσεις;!! Τα 5.85 που έχω στον λογαριασμό μου;; Ας τα πάρουν!!"
Εκεί μου το γύρισε.
"Σόρρυ αλλά δεν ισχύουν τα ίδια πράγματα για όλους".
Εμ. Αυτό ακριβώς. Η Ελλαδίτσα μας, δόξα τω Θεώ, είναι χώρα πολλών ταχυτήτων. Όποιος προλαβαίνει να φάει τζάμπα, τρώει για αυτόν και για τις επόμενες 10 γενιές του. Όποιος δεν προλαβαίνει... εκείνος έχασε. (;) Η οικογένεια μου, λοιπόν, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ουδέποτε είχε ή χρησιμοποίησε πλάτες για να βρει μία βολεμένη δουλειά ή να πάρει επιδότηση ή της χαριστούν χρέη ή να βγει μία απόφαση υπερ της. Πηγαίνουμε "με τον νόμο". Να ξέρατε πόσα φάσκελα και πόση ειρωνεία έχουμε φάει, όταν λέμε, όχι, δεν θα λαδώσουμε αυτόν για να γίνει η δουλειά μας. Κάνουμε πράγματα, λοιπόν, όπως μπορούμε. Μέχρις ενός σημείου, εκεί που δεν χρειάζονται οι πλάτες, τα καταφέρνουμε. Κι εγώ και η αδελφή μου περάσαμε στο Πανεπιστήμιο, επειδή οι διαδικασίες ήταν (έστω σε μεγάλο ποσοστό) αδιάβλητες. Μορφωθήκαμε και μορφωνόμαστε επειδή δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει κανείς. Δουλεύουμε, έστω σε θέσεις που μας χαλάνε, αλλά ευχαριστιόμαστε τα όποια λεφτά παίρνουμε.
Επομένως.. ούτε καταθέσεις έχουμε να χάσουμε ή κάτι άλλο που αποκτήσαμε από τον αέρα.
Εννοείται πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε καλές θέσεις και με κάποια περιουσία διεφθαρμένοι κλπ. Μιλάω για συγκεκριμένα άτομα και σε αυτή την περίπτωση για αυτή την κοπέλα από χτες, που η ταραχή της γινόταν απίστευτος πανικός. Έχει "κατακτήσει" διάφορα κατά καιρούς, με γερό πολιτικό μέσο. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση, φυσικά οι "κατακτήσεις" τελείωσαν (και ξεκίνησαν για άλλους, χα χα χα). Και νομίζει πως όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα, να φοβόμαστε για τα λεφτά που έχουμε στην τράπεζα και τις υλικές πολυτέλειες που απολαμβάναμε τόσον καιρό.
Αμ! Δεν είναι έτσι! Welcome to the other side. Σε αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου