Δεν θέλει κόπο, θέλει (αγριάδα)

Τελικά δεν μου την είπε ο προϊστάμενος, για δύο λόγους. Πρώτον, δεν πρόλαβε, διότι όσο και να σιχαίνομαι που βρίσκομαι εκεί, δεν δίνω δικαίωμα σε κανέναν να πει ότι δεν είμαι σωστή και εργατική, και δεύτερον, διότι και ο ίδιος συνειδητοποίησε κάποια στιγμή, καθώς με έβλεπε να τρέχω να προλάβω ένα κάρο δουλειές μέρα με τη μέρα, πως θα ήταν παράλογος και εκτός τόπου και χρόνου αν άνοιγε το στόμα του. Αφήστε που, επειδή δεν έχω όρεξη για πολλά-πολλά, δεν πολυ-τολμάνε να μου πουν κάτι που θα με στραβώσει (ακόμα πιο πολύ, χα χα χα). Ως εδώ, καλά.
Κομπλεξικούς ανθρώπους βρίσκεις παντού -για να μην πω ότι η παρουσία τους επιβάλλεται, ώστε να τσιγκλούν το κάθε οικοδόμημα και να γίνονται παράδειγμα προς αποφυγήν. Υπομονή μέχρι να αλλάξουμε περιβάλλον (και πάμε σε άλλους κομπλεξικούς, αλλά με διαφορετικά ωράρια και πιο ευοίωνο εργασιακό μέλλον). (Παρόλο που δεν είμαι στις καλές μου όσο βρίσκομαι εκεί, τα κόμπλεξ μου προσπαθώ να τα δαμάζω... επειδή ξέρω πως μέσα από όσα γράφω τελευταία, δεν ακούγομαι ιδιαίτερα ευχάριστη...)
Πάντως πρόλαβα και μέχρι τώρα έχω κάνει 4 μπανάκια στη θάλασσα. Από αρχές Μαΐου ξεκίνησα, όταν ο καιρός ήταν καλοκαιρινός. Αν δεν υποτροπίαζε με βροχές και χαμηλότερη θερμοκρασία από την απαιτούμενη, θα είχα κάνει περισσότερα. Δεν πειράζει όμως! Η ανακούφιση και η χαλάρωση που νιώθεις μετά το κολύμπι, δεν περιγράφονται, ε;