Θα γράψω την κατάσταση και όποιος θέλει, μπορεί να σχολιάσει. Είναι ένα από τα θεματάκια που είναι χαμηλότερα στις προτεραιότητες μου προς ανάλυση και δεν με καίει ούτε να καταλήξω κάπου, ούτε να λάβω δράση. Πρόκειται απλώς για ένα κομματάκι των αλληλεπιδράσεων που συναντάω και δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω.
Το αφεντικό στη δουλειά, λοιπόν, θεωρείται ωραίος άντρας. Γύρω στα 45, μόνος. Τα κορίτσια / οι γυναίκες στη δουλειά, οι περισσότερες τουλάχιστον, τον βλέπουν και κάνουν αέρα λόγω της έξαψης που τους φέρνει. Εγώ πάλι, ενώ μεν αναγνωρίζω πως τραβάει βλέμματα, τον θεωρώ αλαζόνα, ημιμαθή, απαράδεκτο ως προς το μάνατζμεντ που (νομίζει ότι) κάνει και πολύ τυχερό που βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Διότι, η ημιμάθεια είναι άκρως ξενερωτική, ειδικά από κάποιον που το παίζει αυθεντία. Αυτή την άποψη την είχα και προτού πάω να δουλέψω εκεί, διότι έτυχε να τον γνωρίζουν συγγενείς μου και είχαμε βρεθεί κατά καιρούς φάτσα-κάρτα σε εκδηλώσεις.
Προσπαθώ να κρύβω την αποστροφή μου, διότι φευ, είναι το αφεντικό. Όσο και να με ενοχλεί το μισό λίτρο αρώματος που βάζει ή η παράλογη αντίδρασή του σε κάτι ελάσσον, κοιτάω τη δουλειά μου. Εκείνος πάλι, από πέρσι, προβαίνει σε κουλές, ώρες-ώρες, πράξεις. Παράδειγμα έμενε μερικές φορές μέχρι να σχολάσω, ώστε να με φέρει σπίτι (είναι μέρος της διαδρομής). Σχολίαζε την εμφάνιση μου όταν του άρεσε (ωραία μαλλιά, π.χ.), ενώ μία φορά μου έκανε παρατήρηση να φοράω πιο θηλυκά ρούχα (ντεκολτέ εννοούσε). Την τελευταία μέρα που δούλευα πέρσι, ενώ είχε ήδη φύγει, πήρε τηλέφωνο ότι ερχόταν για να πάρει κάτι. Εγώ έφυγα με συνοπτικότερες από το συνηθισμένο διαδικασίες, διότι δεν ήθελα να προσφερθεί πάλι να με πάρει σπίτι, ειδικά εκείνη τη μέρα που έκλεινα την πόρτα πίσω μου. Στο τραπέζι της εταιρείας, είχε γίνει λίγο από ντίρλα και έλεγε σε γνωστούς και αγνώστους ότι ήθελε να μπει κουμπάρος στον γάμο μου (...), με αγκάλιαζε, και όταν έφευγα, μου έριξε κάτι πεταχτά στο πρόσωπο και τον λαιμό (τα υπόλοιπα τα απέφυγα, φυσικά).
Φέτος, επειδή δυστυχώς δεν βρέθηκε κάτι άλλο μέχρι τώρα και αναγκάστηκα να ξαναπάω, είμαι από την αρχή αυστηρή σε κάθε είδους διαπροσωπική επικοινωνία με οποιονδήποτε. Και πάω στα καθέκαστα. Προχτές τη νύχτα, λίγα λεπτά πριν τις 2, ακούω να χτυπάει το κινητό μου. Βλέπω και ήταν κλήση μέσω ενός app από εκείνον. Αγχώθηκα. Πιωμένος-ξεπιωμένος, τι του κατέβηκε; Χτυπούσε και χτυπούσε, αλλά εννοείται δεν απάντησα. Ακόμα κι αν ήταν θέμα της δουλειάς (μην τρελαθούμε κιόλας, δεν είμαστε γιατροί, ε; ), υπάρχουν αρμοδιότερα άτομα να το λύσουν. Την επόμενη μέρα, τον είδα άνετο και έλεγε πάλι τα γνωστά του, να με συστήνει σε συναδέλφους και να σπάει πλάκα. Όταν του είπα, με πήρατε χτες κατά τις δύο τηλέφωνο, ναι;. απάντησε "α ναι... κάτι έπαιζα εκεί με το κινητό και είπα, να δεις που την πήρα τηλέφωνο". Το άφησα εκεί, φυσικά. Αναρωτιέμαι βέβαια, επειδή επέμενε η κλήση, αν απαντούσα, τι στο καλό θα έλεγε; Α κλείσε, λάθος, σόρι; Πόσο πιο αυστηρή πια να γίνω; Ή, από την άλλη, μήπως φουσκώνω τα πράγματα και πράγματι παρεξηγώ απλά πράγματα;
Το αφεντικό στη δουλειά, λοιπόν, θεωρείται ωραίος άντρας. Γύρω στα 45, μόνος. Τα κορίτσια / οι γυναίκες στη δουλειά, οι περισσότερες τουλάχιστον, τον βλέπουν και κάνουν αέρα λόγω της έξαψης που τους φέρνει. Εγώ πάλι, ενώ μεν αναγνωρίζω πως τραβάει βλέμματα, τον θεωρώ αλαζόνα, ημιμαθή, απαράδεκτο ως προς το μάνατζμεντ που (νομίζει ότι) κάνει και πολύ τυχερό που βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Διότι, η ημιμάθεια είναι άκρως ξενερωτική, ειδικά από κάποιον που το παίζει αυθεντία. Αυτή την άποψη την είχα και προτού πάω να δουλέψω εκεί, διότι έτυχε να τον γνωρίζουν συγγενείς μου και είχαμε βρεθεί κατά καιρούς φάτσα-κάρτα σε εκδηλώσεις.
Προσπαθώ να κρύβω την αποστροφή μου, διότι φευ, είναι το αφεντικό. Όσο και να με ενοχλεί το μισό λίτρο αρώματος που βάζει ή η παράλογη αντίδρασή του σε κάτι ελάσσον, κοιτάω τη δουλειά μου. Εκείνος πάλι, από πέρσι, προβαίνει σε κουλές, ώρες-ώρες, πράξεις. Παράδειγμα έμενε μερικές φορές μέχρι να σχολάσω, ώστε να με φέρει σπίτι (είναι μέρος της διαδρομής). Σχολίαζε την εμφάνιση μου όταν του άρεσε (ωραία μαλλιά, π.χ.), ενώ μία φορά μου έκανε παρατήρηση να φοράω πιο θηλυκά ρούχα (ντεκολτέ εννοούσε). Την τελευταία μέρα που δούλευα πέρσι, ενώ είχε ήδη φύγει, πήρε τηλέφωνο ότι ερχόταν για να πάρει κάτι. Εγώ έφυγα με συνοπτικότερες από το συνηθισμένο διαδικασίες, διότι δεν ήθελα να προσφερθεί πάλι να με πάρει σπίτι, ειδικά εκείνη τη μέρα που έκλεινα την πόρτα πίσω μου. Στο τραπέζι της εταιρείας, είχε γίνει λίγο από ντίρλα και έλεγε σε γνωστούς και αγνώστους ότι ήθελε να μπει κουμπάρος στον γάμο μου (...), με αγκάλιαζε, και όταν έφευγα, μου έριξε κάτι πεταχτά στο πρόσωπο και τον λαιμό (τα υπόλοιπα τα απέφυγα, φυσικά).
Φέτος, επειδή δυστυχώς δεν βρέθηκε κάτι άλλο μέχρι τώρα και αναγκάστηκα να ξαναπάω, είμαι από την αρχή αυστηρή σε κάθε είδους διαπροσωπική επικοινωνία με οποιονδήποτε. Και πάω στα καθέκαστα. Προχτές τη νύχτα, λίγα λεπτά πριν τις 2, ακούω να χτυπάει το κινητό μου. Βλέπω και ήταν κλήση μέσω ενός app από εκείνον. Αγχώθηκα. Πιωμένος-ξεπιωμένος, τι του κατέβηκε; Χτυπούσε και χτυπούσε, αλλά εννοείται δεν απάντησα. Ακόμα κι αν ήταν θέμα της δουλειάς (μην τρελαθούμε κιόλας, δεν είμαστε γιατροί, ε; ), υπάρχουν αρμοδιότερα άτομα να το λύσουν. Την επόμενη μέρα, τον είδα άνετο και έλεγε πάλι τα γνωστά του, να με συστήνει σε συναδέλφους και να σπάει πλάκα. Όταν του είπα, με πήρατε χτες κατά τις δύο τηλέφωνο, ναι;. απάντησε "α ναι... κάτι έπαιζα εκεί με το κινητό και είπα, να δεις που την πήρα τηλέφωνο". Το άφησα εκεί, φυσικά. Αναρωτιέμαι βέβαια, επειδή επέμενε η κλήση, αν απαντούσα, τι στο καλό θα έλεγε; Α κλείσε, λάθος, σόρι; Πόσο πιο αυστηρή πια να γίνω; Ή, από την άλλη, μήπως φουσκώνω τα πράγματα και πράγματι παρεξηγώ απλά πράγματα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου