Απανωτές αναρτήσεις; Τι γίνεται εδώ;
Απορίες της νύχτας, να τι γίνεται.
Πάμε λοιπόν.
Νομίζω πως πρέπει να πάψω να γκρινιάζω και να ρίξω φως στην πηγή του προβλήματος. Εμένα.
Λέω ότι δεν υπάρχουν φλερτ και πότε θα βρεθεί ένας άνθρωπος να ξεστραβωθεί για μένα, και πολλά άλλα τέτοιου περιεχομένου. Χθες λοιπόν, μια φίλη ψυχολόγος (ευτυχής όποιος έχει φίλους με τέτοια μόρφωση, να σχολιάσω) μου είπε ότι, αν ήθελα, θα το έκανα. Και φλερτ θα είχα βρει και άντρα ή και γνωριμία μιας στιγμής. Αλλά δεν θέλω. Και τι μου ήρθε στο νου; Ότι από το σχολείο ακόμα, όταν κάποιος ενδιαφερόταν για μένα και αν το πράγμα πλησίαζε προς "σχέση", ήθελα να βγάλω φτερά και να πετάξω ψηλά και μακριά. Πνιγόμουν! Δεν άντεχα! Σαν να με ετοίμαζαν για εγκλεισμό!
Οι "σχέσεις" που είχα στη μέχρι τώρα ζωή μου, ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα: Ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Βρες μου έναν άλλα αντί άλλων, και θα πέφτω στα πατώματα για τα παρδαλά του μούτρα. Δείξε μου έναν συνεπή και σταθερό άνθρωπο και θα πέσω ξερή -από τον φόβο ότι θα γίνω η πέρλα και αυτός θα είναι το κλεισμένο ερμητικά στρείδι. (Ρε παιδιά, πού τις βρίσκω αυτές τις μεταφορές; Πού; Πού;;!!) Άρα, μήπως έχει δίκιο η φίλη-φρι ψυχολόγος μας; Μήπως δεν είναι τα φρούτα ανώριμα αλλά ο πελάτης προβληματικός; Ε; Μήπως;
Τι να πω. Δεν ξέρω. Επειδή είναι φρέσκια αυτή η ένδειξη, χρειάζομαι λίγο χρόνο να την επεξεργαστώ. Λέτε να αυτο-σαμποτάρομαι;
Απορίες της νύχτας, να τι γίνεται.
Πάμε λοιπόν.
Νομίζω πως πρέπει να πάψω να γκρινιάζω και να ρίξω φως στην πηγή του προβλήματος. Εμένα.
Λέω ότι δεν υπάρχουν φλερτ και πότε θα βρεθεί ένας άνθρωπος να ξεστραβωθεί για μένα, και πολλά άλλα τέτοιου περιεχομένου. Χθες λοιπόν, μια φίλη ψυχολόγος (ευτυχής όποιος έχει φίλους με τέτοια μόρφωση, να σχολιάσω) μου είπε ότι, αν ήθελα, θα το έκανα. Και φλερτ θα είχα βρει και άντρα ή και γνωριμία μιας στιγμής. Αλλά δεν θέλω. Και τι μου ήρθε στο νου; Ότι από το σχολείο ακόμα, όταν κάποιος ενδιαφερόταν για μένα και αν το πράγμα πλησίαζε προς "σχέση", ήθελα να βγάλω φτερά και να πετάξω ψηλά και μακριά. Πνιγόμουν! Δεν άντεχα! Σαν να με ετοίμαζαν για εγκλεισμό!
Οι "σχέσεις" που είχα στη μέχρι τώρα ζωή μου, ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα: Ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Βρες μου έναν άλλα αντί άλλων, και θα πέφτω στα πατώματα για τα παρδαλά του μούτρα. Δείξε μου έναν συνεπή και σταθερό άνθρωπο και θα πέσω ξερή -από τον φόβο ότι θα γίνω η πέρλα και αυτός θα είναι το κλεισμένο ερμητικά στρείδι. (Ρε παιδιά, πού τις βρίσκω αυτές τις μεταφορές; Πού; Πού;;!!) Άρα, μήπως έχει δίκιο η φίλη-φρι ψυχολόγος μας; Μήπως δεν είναι τα φρούτα ανώριμα αλλά ο πελάτης προβληματικός; Ε; Μήπως;
Τι να πω. Δεν ξέρω. Επειδή είναι φρέσκια αυτή η ένδειξη, χρειάζομαι λίγο χρόνο να την επεξεργαστώ. Λέτε να αυτο-σαμποτάρομαι;
2 σχόλια:
Ναι. Ξεκάθαρα αυτοσαμποτάρεσαι πιστεύω. Και συμφωνώ με την ψυχολόγο "αν ήθελες θα το έκανες". Όλα έχουν να κάνουν με το κατά πόσο αποδέχεσαι τον εαυτό σου ως έχει ή όχι. Το θέμα δεν είναι να θέλεις, ή να το κάνεις. Το θέμα είναι να νιώθεις καλά με τις αποφάσεις που παίρνεις και τις πράξεις που κάνεις. Και ναι, αυτό θέλει χρόνο. Αλλά να σου δώσω και μία συμβουλή ως κάποια που έχει χάσει πολύ χρόνο σκεπτόμενη "τι θα μπορούσε να έχει συμβεί αν". Μην τα πολυσκέφτεσαι τα πράγματα, απλά κάνε αυτά που σ'ευχαριστούν και θα δεις πως θα πάει. Βλέποντας και κάνοντας που λέμε το ξέρεις; Αυτό. :)
Σ'ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου.
Η ανθρώπινη ψυχή και ο ο ανθρώπινος νους, τελικά, έχουν άπειρα μονοπάτια... Πολλές φορές δεν ξέρεις σε ποιο είσαι ή βρίσκεσαι σε άλλο από αυτό που νομίζεις. Τόσο καιρό θεωρούσα πως "δεν με ήθελε". Τελικά όντως "εγώ να μη θέλω"! Έχεις δίκιο. Χρειάζεται αυτογνωσία και είναι δύσκολο να αποκτηθεί!
Δημοσίευση σχολίου