Θεσσαλονίκη

Πιάστηκε η καρδιά μου χτες τη νύχτα με το κλείσιμο των Αρβύλα. Ελπίζω να επανέλθουν και την επόμενη σεζόν. Άλλη εκπομπή σαν τη δική τους δεν υπάρχει. Δεν ξέρω βρε παιδί μου γιατί, αλλά ο,τι σχέση με Θεσσαλονίκη, με κάνει να καρδιοχτυπώ. Θα γελάσετε αν σας πω ότι τις περισσότερες φορές που ξεκινάει η εκπομπή τους, βάζω στο βουβό τη μουσική των τίτλων, γιατί με πιάνει μία τρελή νοσταλγία για αυτή την πόλη; Οι εικόνες που συνδυάζονται με αυτό το ρετρό τραγούδι, με κάνουν να θέλω να είμαι εκεί. Εδώ και τώρα.
Και να πείτε ότι έζησα καθόλου στη Θεσσαλονίκη; Περαστική υπήρξα. Τη ζημιά την έπαθα με την πενθήμερη του σχολείου, που ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα. Μαγεύτηκα! Πόσο απίστευτη ατμόσφαιρα είχε! Θυμάμαι πως όταν φτάσαμε ήταν ήδη βράδυ, και όπως καταλαβαίνετε, τη νύχτα όλα φαίνονται ακόμα πιο μαγευτικά... Και τη μέρα όμως, εξακολουθούσα να είμαι υπνωτισμένη. Ήθελα να βάλω πρώτη επιλογή στις Πανελλήνιες τη σχολή εκεί, αλλά επειδή ήδη σπούδαζε η αδελφή μου στην (παλιο)Αθήνα, έβαλα την αντίστοιχη της πρωτεύουσας. Και πέρασα, να μην πω καμια κουβέντα. Έβλαπτε να έπιανα λιγότερα μόρια και να περνούσα στη Θεσσαλονίκη... Αχ αχ... Θα το μετανιώνω για την υπόλοιπη ζωή μου...
Τι έχει η Θεσσαλονίκη, ρε παιδιά, και προκαλεί τέτοιο πατατράκ;
Τις επόμενες φορές που πέρασα η μιζέρια είχε απλωθεί, και η πόλη που είχα ζήσει έστω για λίγο και ονειρευόμουν, είχε ψιλοχαθεί. Πλέον έχω να πατήσω το πόδι μου εκεί τουλάχιστον 5 χρόνια. Θα έχει αλλάξει άραγε; Θέλω να πάω με παρέα που να την έχει ζήσει και να μου δείξει κατατόπια που δεν είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω. Υπάρχει ένα άτομο που έρχεται κουτί για την περίπτωση, αλλά άντε να τον πείσω.
Τέλος πάντων. Ας μαζέψω πρώτα λεφτά για ένα ταξίδι.... στη διπλανή πόλη, και μετά ας κάνω σχέδια για την άλλη (σχεδόν) άκρη της Ελλάδας.