Απολύστε με;

'Ελπιζα να με πάρουν σήμερα μέχρι το βράδυ για να μου ανακοινώσουν την απόλυση μου.
Τώρα ελπίζω μήπως γίνει αύριο...
Θα αναρωτηθείτε, πας καλά; Σε τέτοια περίοδο που είσαι από εκείνους τους λίγους πλέον που δουλεύουν και πληρώνονται (όσα κι αν είναι αυτά) κανονικά, άντε έστω και 4 μήνες αυτόν τον χρόνο όπως φαίνεται, και θες να απολυθείς;
Ναι, ρε παιδιά. Κάθε μέρα εκεί μέσα νιώθω ότι μου κόβονται χρόνια από τη ζωή μου.
Γιατί δεν παραιτούμαι; Διότι δεν μπορώ να το κάνω. Δεν με παίρνει. Άλλη δουλειά πολύ δύσκολα θα βρω, έστω για δύο μήνες. Προτιμώ να ελευθερωθώ με πρωτοβουλία των άλλων, κι ας ξέρω ότι ακούγεται δειλό. Πλέον δεν σε καταλαβαίνει κανείς όταν λες ότι νιώθεις πως είσαι σε περιβάλλον που αλλοιώνει, θολώνει, σκοτώνει μερικά από τα πιο αξιόλογα χαρακτηριστικά σου. Σου αλλάζει το είναι, το κάνει χειρότερο και ο δρόμος για την ανάκτηση του είναι απότομα ανηφορικός. "Δουλεύεις; Μη μιλάς!". Έχουν δίκιο, δεν λέω. Μόνο αν έρθει κάποιος στη δική σου θέση, θα καταλάβει τι εννοείς.
Τέλος πάντων. Υπομονή...