Αλλού

Σε λάθος τόπο είμαι. Δεν περνάει από το χέρι μου να ορίσω ποιος μένει και ποιος κυκλοφορεί στο νησί. Στο εξωτερικό και ειδικά στην Αγγλία, η πολυεθνική ατμόσφαιρα δεν επιτρέπει πολλά-πολλά όσον αφορά καθορισμό στάνταρντ για διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν τους ενδιαφέρει το χρώμα του δέρματος σου, η καταγωγή σου, το βάρος σου κ.ο.κ. Σε κοιτάζουν στο πρόσωπο και αν τους αρέσει αυτό που εκπέμπεις, έρχονται χωρίς προφάσεις. Μου άρεσε πολύ το άπλετο φλερτ που ζούσα κάθε φορά που επισκεπτόμουν το Λονδίνο. Και προσπάθησα να μείνω εκεί, αλλά δεν τα κατάφερα.
Αντ'αυτού, ήρθα πίσω. Το νησί, μάλιστα, είναι καλύτερη επιλογή για τη διαβίωση ενός ανθρώπου, από ο,τι μία μεγάλη ελληνική πόλη. Εκτός κι αν θες να χαθείς ανάμεσα στα πλήθη και να μην πολυδίνεις λογαριασμό για το τι κάνεις, οπότε θα πας στην πόλη που θα σε καλύψει. Για ποιότητα όμως, το νησί και πάλι το νησί. Μεγάλο, αχανές, με πληθώρα ανέσεων, κοσμοπολίτικο.
Αλλά... με την διάτρητη κουλτούρα του Έλληνα. Όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύομαι να διατηρήσω την ενσωμάτωση μου στον υπάρχοντα πληθυσμό. Δεν πληρώ τα βασικά κριτήρια για να μην ξεχωρίζω. Ούτε πονηρή είμαι, ούτε θύμα της μόδας, ούτε αλλάζω τους γκόμενους σαν παπούτσια.
Και ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία; Ότι αναγνωρίζουν την όποια αξία μου, αφού πλέον με έχουν κάνει να φύγω. Δουλειά και προσωπικά. Λες και έτσι είναι ρυθμισμένο να δουλεύει το δικό μου πρόγραμμα ζωής. Εκτίμηση μετά την απομάκρυνση.
Θα αλλάξει ποτέ κάτι ή να χαράξω την πορεία μου βάσει των δεδομένων που έχω;