Άνθρωποι...

Είναι μία κοπέλα με πολύ καλή ψυχή. Έξυπνη, επίσης, καλλιεργημένη και με ωραία εξωτερική εμφάνιση. Και βρήκε έναν άνθρωπο, που της κάνει την καρδιά μαύρη. Την επηρεάζει, της αλλοιώνει τον χαρακτήρα, την δηλητηριάζει με αστείες θεωρίες συνωμοσίας και της κόβει τα φτερά να προχωρήσει στη ζωή της, περνώντας της τη δική του μίζερη στάση για τη ζωή.
Για ένα μεγάλο διάστημα, ενώ είναι πολύ διακριτική, την είχε φέρει σε τέτοιο σημείο, που άνοιγε την καρδιά της και μας έλεγε τι περνούσε. Της λέγαμε ότι το καλύτερο για εκείνη είναι να φύγει. Έβλεπα ότι τον αγαπάει βαθιά και ότι τα λόγια μας εξατμίζονταν πριν καν μπουν για επεξεργασία στο μυαλό της, αλλά δεν μπορούσαμε να καθόμαστε να ακούμε το τι περνούσε και να λέγαμε, Α ναι, ε; Καλά να είσαι μωρέ, είδες τις προσφορές σε εκείνο το μαγαζί; 
Διατηρήσαμε επαφή και περίμενα πώς και πώς κάθε φορά να μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Μερικές φορές καταλάβαινα ότι είχε μετανιώσει που μας μίλησε για αυτά που περνούσε, και έκανε μεγάλη προσπάθεια να φτιάξει την εικόνα, επαναλαμβάνοντας μου σε κάθε ευκαιρία ότι περνάει πολύ ωραία, ότι η ζωή της κυλάει ήρεμα και όμορφα και ότι κλείνει τα αυτιά της σε οτιδήποτε αρνητικό. Δεκτόν από εμένα, από τη στιγμή που εκείνη περνούσε καλά.
Σε μία από τις τελευταίες μας επικοινωνίες, ο κορέκτορας έβαλε το χεράκι του σε ένα μήνυμα που μου έστειλε εκείνη, αντικαθιστώντας μία λέξη, με τη λέξη "χώρισα". Άλλο άτομο στη θέση μου, θα απαντούσε "Άντε ρε, επιτέλους ξεφορτώθηκες τον καραγκιόζη!". Εγώ όμως διατήρησα τις επιφυλάξεις μου και απάντησα ότι περιμένω να μου πει τι έγινε. Τελικά στο επόμενο μήνυμα της, η κοπέλα μου είπε ότι με φρίκη διαπίστωσε το λάθος και ότι ο γάμος της πάει καλύτερα από ποτέ. ΟΚ, όπως παλιά, σκέφτηκα εγώ.
Από εκείνο το μήνυμα όμως κι έπειτα, άρχισε να αραιώνει την επικοινωνία της μαζί μου. Λες και όντως έγραψα αυτά που σκεφτόμουν. Δεν το είχα κάνει όμως, επομένως η κατάσταση ανέδυε αυτή την περίεργη οσμή της ψευδοσυνωμοσιολογίας που καλλιεργεί εκ φύσεως ο σύζυγος της. Η τελευταίας μας επικοινωνία ήταν πριν 2 μέρες, όπου έκανα μια τελευταία προσπάθεια να της τηλεφωνήσω. Με κοφτές φράσεις είπε ότι έχει δουλειά και δεν μπορούσε να μιλήσει καθόλου. Παλαιότερα, τον καλό καιρό, θα λέγαμε οκ, μιλάμε αργότερα ή θα σου στείλω μήνυμα. Αυτή τη φορά δεν ειπώθηκε κάτι τέτοιο ούτε από εκείνη, ούτε από εμένα. Μετά από λίγες ώρες, είδα ότι ανέβασε μια ανάρτηση στο μπλογκ της, περί ανέμων και υδάτων. Χαρωπή και άνετη. (επιφανειακά τουλάχιστον).
Δεν ξέρω τι περνάει στη ζωή της, τι περνάει από το μυαλό της και αν πράγματι βιώνει ιδιαίτερες καταστάσεις αυτόν τον καιρό. Εγώ ξέρω ότι εγώ την συμπαθώ πάρα πολύ, με πειράζει που με βάζει στο τσουβάλι με τους υπόλοιπους, και της εύχομαι να περνάει όντως καλά στη ζωή της.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα.