Karma is fair

Δεν είναι bitch το κάρμα, εφόσον αργά ή γρήγορα φέρνει τα πράγματα στα ίσια τους. Αυτό δεν σημαίνει η έκφραση; Γιατί λοιπόν να το βρίζουμε το καημένο, αφού η όλη ουσία της ύπαρξής του είναι η αποκατάσταση/ εξισορρόπηση μιας αδικίας;
Πριν χρόνια, που λέτε, έκανα παρέα με μία κοπέλα (άλλη από εκείνη του προηγούμενου ποστ!) από την ίδια περιοχή με εμένα. Η φιλία μας κράτησε αρκετά χρόνια, από την εποχή που πηγαίναμε φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες, μέχρις ότου παντρεύτηκε και έκανε δική της οικογένεια. Κάπου εκεί, το παιδί της πρέπει να ήταν ενός έτους πάνω κάτω, άρχισε να κάνει νερά. Παράδειγμα, κανονίζαμε κάτι και 20'-30' νωρίτερα θα με ειδοποιούσε ότι δεν μπορεί.
Εννοείται πως δεν παρεξηγιόμουν, αφού η κοπέλα είχε σπίτι, άντρα, παιδάκι! Τις πρώτες 2 φορές, είπα οκ, δεν της βγαίνει ο προγραμματισμός, πόσο τρέξιμο θα έχει. Την τρίτη φορά, όταν χτύπησε το τηλέφωνο ξανά γύρω στα 20'-25' λεπτά πριν τη συνάντηση, σκέφτηκα "Να δεις πάλι...". Και ναι, αυτό έγινε. Πραγματικά, όταν έκλεισα το ακουστικό, μπήκα σε βαθύ συλλογισμό. Ήταν και το ύφος της κάθε φορά στο τηλέφωνο, που με παραξένευε, αλλά την δικαιολογούσα. Ο τόνος της φωνής της σαν να είχε ένα γέλιο, ένα μειδίαμα. Αλλά θα ήταν ιδέα μου μωρέ. Μέχρι την 3η αναβολή, οπότε και είπα ότι μάλλον η κοπέλα ή βαριέται να βγαίνει μαζί μου ή παίζει (ναι, το σκέφτηκα κι αυτό). Κανονίσαμε για 4η φορά να πάμε για καφέ, αλλά τότε πια ήμουν προετοιμασμένη. Είχαμε δώσει ραντεβού γύρω στις 7, κάπου εκεί, και θυμάμαι ότι στις 6:35 καθόμουν χαλαρή στον καναπέ, φορώντας ρούχα του σπιτιού, και άκουγα μουσική.  Να φανταστείτε ότι είχα ξεχάσει και το ραντεβού μας! Όταν χτύπησε το τηλ, -ναι, εννοείται πως χτύπησε-, την θυμήθηκα... και απάντησα χαμογελώντας. "Έλα, τι κάνεις;" "Καλά είμαι, εσύ;", της απάντησα. "Καλά κι εγώ... Να σου πω, μήπως ετοιμάστηκες ήδη;" (Η κλασική της ερώτηση... μα, και στο διπλανό σπίτι να έμενα, ε, 25 λεπτά πριν μια συνάντηση, δεν θα ήμουν έστω στη μέση της διαδικασίας; ). Και πήρε την απάντηση "Μπα, όχι, δεν ετοιμάστηκα ακόμα. Για πες, τι έγινε;". Έκανε μια παύση δυσαρέσκειας και η συνέχεια ήταν η γνωστή. Δεν μπορούσε να έρθει. Κατάλαβε όμως ότι αυτή τη φορά τα πράγματα από την πλευρά μου είχαν αλλάξει, διότι δεν κάθισα να ακούσω την δικαιολογία, δεν πρότεινα νέα μέρα και ώρα για το καφεδάκι και ούτε της είπα να κανονίσει εκείνη όποτε μπορεί. Χαζή ήμουν; Να στηθώ για 5η φορά; Αφήστε που έκανα διάφορες σκέψεις και για το ύφος της, κάθε φορά που ανακοίνωνε την αναβολή. Τραβηγμένο, αλλά ναι, μου έβγαζε ειρωνεία, παίξιμο, κοροϊδία.
Μέχρι σήμερα, που βρέθηκαν κατά τύχη με την αδελφή μου στον δρόμο. Και της πρότεινε επί τόπου να πάνε για καφέ. Η αδελφή μου τσιμπήθηκε για να δει αν ήταν αλήθεια και μυρίστηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Της εξομολογήθηκε λοιπόν η κοπέλα ότι εδώ και μερικούς μήνες δεν πήγαινε άλλο, και είχε χωρίσει από τον άντρα της. Είχε πάει, λοιπόν, στο κέντρο να κάνει βόλτα μόνη της, επειδή δεν έχει παρέα για να πάνε μαζί. Και έλεγε στην αδελφή μου για τη μοναξιά της.
Ξαναλέω, λοιπόν, εγώ: Karma is fair.

Υ.Γ. Αυτό που με ενοχλούσε, μάλιστα, είναι ότι κάθε φορά με ρωτούσε αν ήμουν έτοιμη και αν είχα βαφτεί. Και αφού της έλεγα (φυσικά) ναι, ξεκινούσε το ποίημα. Με ξένιζε πολύ.