Έχω νεύρα!

Δεν θέλω να ξαναπάω σε αυτή την κ*λοδουλειά.
Δεν θέλω.
ΔΕΝ ΘΕΛΩ!
Άτιμη κοινωνία, άτιμη αναξιοκρατία, άτιμε νεποτισμέ, άτιμοι άνθρωποι που σπρώχνετε τους δικούς σας σε εργασίες, ας είναι και χαζοί ας είναι και ΝΤΙΠ ανίκανοι, αρκεί που οι δικοί σας βολεύτηκαν, κι ας είναι βόδια από πάνω μέχρι κάτω κι ας είναι βάρος, ούτε καν ανύπαρκτοι, στους εργαζόμενους.
Όλα όμως πληρώνονται και το πιστεύω.
Αγχώνομαι για τη μέρα που θα με καλέσουν να πάω πίσω. Να κλείνομαι πάλι στο παλιοκτίριο και να χάνω τα όμορφα σαββατοκυριακάτικα απογεύματα. Που οι παρέες μου θα με υπολογίζουν μόνο τα βράδια ή στο ένα ρεπό την εβδομάδα -κι αυτό ΑΝ μου το δώσουν. Εκνευρίζομαι προκαταβολικά για τους ημιμαθείς και αλαζόνες "συναδέλφους".
Έχεις δουλειά, ρε κοπέλα, και μιλάς;
Ναι, φυσικά και θα μιλάω. Αντιδρώ και με το δίκιο μου. Έρχεται η άλλη με το IQ το 65 να με ρωτήσει "βρήηηκεςςς δουλίιιτσαααα;", επειδή αυτηνής ο πατέρας είναι και καλά επιφανές μέλος της κοινωνίας και την έχωσε από τη μία θέση στην άλλη, που δεν ξέρει την τύφλα της. Και βλέπεις ανθρώπους με μυαλό, με οικογένεια, να παρακαλάνε και να μετράνε τα ψιλά στην τσέπη τους για να τους βγει η εβδομάδα. Επειδή αυτοί δεν είχαν τον γνωστό επιφανή, όχι. Μόνο την ψυχή τους.
Άει στο καλό.