Πιστεύω πολύ στην πρώτη εντύπωση, γιατί λαμβάνουμε μαζεμένη μία καινούρια αύρα, συνολική, ανεπηρέαστη. Μπορεί να έχουμε ακούσει κάτι ή πολλά για το άτομο πριν τη γνωριμία, αλλά αυτή η αίσθηση παραμένει, διότι καθένας έχει τις δικές του παραμέτρους και τα προσωπικά του κριτήρια για τον υπόλοιπο κόσμο. Σπάνια θα πω ότι ένας άνθρωπος δεν μου αρέσει, αλλά δυστυχώς όσες φορές το είπα, αργά ή γρήγορα αποδείχτηκα πως είχα δίκιο. Όχι, δεν είμαι προφήτισσα ή οτιδήποτε τέτοιο μεταφυσικό. Οι άνθρωποι εκπέμπουμε σε πάμπολλα μήκη και πλάτη και καθενός η ενέργεια είναι διαφορετική, είναι δική του, η χημεία που λέμε, επομένως δεν χρειάζεται να κατέχεις περίεργες δυνάμεις ώστε να σχηματίσουμε γνώμη για κάποιον χωρίς να τον έχουμε ακούσει πρώτα. Το στέλνει και το λαμβάνουμε, όπως κι εκείνος εμάς.
Αρκετά με τα πρωινά φιλοσοφήματα. Θέλω να καταλήξω σε ένα πράγμα. Εδώ και έναν χρόνο, μέσα από φιλικό περιβάλλον, γνώρισα μία κοπέλα, η οποία από την πρώτη στιγμή δεν μου άρεσε ως άνθρωπος. Έβγαζε πονηριά, π**τανιά βρε παιδί μου και εγωισμό. Δυστυχώς αποδείχτηκε πως είχα δίκιο και μάλιστα πολύ γρήγορα, αλλά ευτυχώς η κατάσταση δεν βγήκε (πολύ) εκτός ελέγχου. Απλώς αναγκάστηκα να βγω έξω από τα νερά μου για να την αναχαιτίσω. Τέτοιους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, γνωρίζουμε κάθε μέρα και δεν σημαίνει ότι πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους, αλλά ήταν τέτοια η περίσταση τότε, που το να την αγνοούσα θα χειροτέρευε τα πράγματα. Ήξερα ότι από εδώ και στο εξής, ενίοτε και χάρην του φιλικού περιβάλλοντος (άριστου, κατά τα άλλα!), θα αναγκαζόμουν να την τρώω στη μάπα, δεν ίδρωνε το αυτί μου όμως. Θα την έγραφα και τέλος. Ελάτε όμως που τελευταία, λόγω γιορτών, οι συναντήσεις πυκνώθηκαν πάρα πολύ. Και η τύπισσα την έχει δει κάπως με εμένα και να προσπαθεί να μου το παίξει καλή. Το γλείψιμο πάει κι έρχεται. Η αντιπάθεια σοβεί, φυσικά, έτσι; Αμοιβαιότατη. Εκείνη όμως δεν δέχεται τα πράγματα ως έχουν, ότι δεν θα γίνουμε ποτέ "φίλες", έστω επιφανειακές. Της είναι αδιανόητο να την "συμπαθούν" άλλοι και να την έχουν στα ώπα-ώπα, κι εγώ να μην την έχω καν φτυσμένη. (Ούτε το σάλιο μου δεν χαραμίζω).
Και αναρωτιέμαι. Κάνω καλά ή να παίξω το παιχνίδι της άσπονδης γνωστής; Εγώ λέω ότι μια χαρά συμπεριφέρομαι και δεν υπάρχει λόγος να ζοριστώ. Ούτε αγενής είμαι μαζί της (εκείνη βέβαια πετάει κάτι καρφάκια ώρες-ώρες, τα οποία φυσικά αφήνω να πέσουν κάτω-δεν έχει και πολλά περιθώρια με εμένα, γιατί τα δικαιώματα που δίνω είναι ελάχιστα και πάντως όχι σε αυτήν!), ούτε σκοπεύω να την θάψω στον περίγυρο. Παραμένω όπως είμαι, περνάμε καλά με την παρέα και εκεί περικλείεται η ουσία της υπόθεσης. Καλά κάνω, έτσι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου