Μου πήρε έναν χρόνο!

Ας γράψω τον απολογισμό του 2014... κι αν προκύψει κάτι συνταρακτικό μέσα στις 11:30 ώρες που απομένουν για το 2015, θα κάνω update. Λέω τώρα.

Ως προς το φιλικό και στενό περιβάλλον, έκανα τις ξεκαθαρίσεις μου και ηρέμησα. Δύο ήταν οι πολύ αρνητικοί άνθρωποι στη ζωή μου, επί χρόνια έκανα υπομονή κι έλεγα "Θα αλλάξουν"... και ναι, άλλαζαν... προς το χειρότερο. Εντάξει, η ώρα του παιδιού τελείωσε, και από τον Φεβρουάριο δεν ήξεραν από πού τους ήρθε. Η μία να μπουκάρει στο σπίτι σου με το έτσι θέλω, δήθεν να πιει καφέ, και με 2 φράσεις να προσβάλλει εσένα, το σπίτι και το περιβάλλον σου. Να είσαι στο δωμάτιο σου χωρίς πολλά ρούχα και να δίνει μία στην πόρτα, και καλά να σε χαιρετήσει, και όταν της έλεγες "Είναι κλειστή η πόρτα για λόγο!", να σου λέει κατινίστικα "Σιγά, γυναίκες είμαστε". Αν είναι δυνατόν... Η άλλη να ζηλεύει που βρήκες δουλειά, που έχασες κιλά, που έχεις περισσότερες συμπάθειες, και να παίρνει τηλέφωνα από εδώ κι από εκεί κατηγορώντας σε για απίθανα πράγματα.
Μιλάμε, και οι δύο τους ήταν διαλεχτές-διαλεχτές. Είναι αλήθεια ότι, εδώ και πολλά χρόνια, παρατήρησα ότι η οικογένεια μου τραβάει όλους τους κομπλεξικούς και τους ατόφια κακούς ανθρώπους. Κάτι έπρεπε να γίνει γι'αυτό.... ε;
Κατά τα άλλα, στον τομέα αυτόν τα πράγματα πήγαν μια χαρά, δόξα τω Θεώ. Απλώς, να έχετε στο νου σας, ότι, όσο πιο καλοί είστε, τόσο πιο πολύ θα θέλουν να σας εκμεταλλευτούν. Είμαστε καλοί, αλλά όχι κορόιδα. Και δυστυχώς, υπάρχουν κακοί άνθρωποι εκεί έξω. Πλέον σταμάτησα να πιστεύω ότι όλοι κατά βάθος είμαστε καλοί. Δεν είμαστε όλοι.

Ως προς τα επαγγελματικά, επιτέλους απομακρύνθηκαν τα μαύρα σύννεφα. Τα πράγματα έγιναν ακόμα καλύτερα τώρα τον Δεκέμβριο, που προχώρησα σε μία επαγγελματική-αφιλοκερδή συνεργασία, την οποία κυνηγούσα αρκετό καιρό. Επειδή, λοιπόν, στην άλλη εργασία το περιβάλλον είναι/ήταν απαράδεκτο, όπως ξαναείπα, αυτή η συνεργασία μου έδωσε τα φτερά που προσπαθούσαν να μου κόψουν εκεί. Είμαι πολύ ευχαριστημένη και νιώθω καλά! Τώρα, αν δεν βρω κάτι άλλο και αναγκαστώ να πάω πίσω, θα έχω μεν βαριά καρδιά, αλλά θα κάνω το 7ωρο μου και θα φεύγω άνετη, αφού θα με περιμένουν αλλού!

Στα προσωπικά, η κατάσταση μπορεί να έχει βελτιωθεί αλλά μπορεί και όχι, διότι παίζει να έπεσα στον πιο άτολμο άνθρωπο της Ελλάδας, με αποτέλεσμα τα πισωγυρίσματα να δίνουν και να παίρνουν. Το τελευταίο δίμηνο, όμως, αφού μόνο στο ξύλο δεν με έπιασαν η φίλη μου με τον άντρα της, πήρα την κατάσταση στα χέρια μου. Μερικές φορές τα αποτελέσματα με εξέπληξαν ευχάριστα και μερικές φορές ήταν αυτά που περίμενα. Πρωτοβουλίες και πάλι πρωτοβουλίες. "Θες; Αμα θες, μην περιμένεις από τον άλλον, Μπορεί να είναι μπούφος αυτός. Στον κόσμο του. Να μην έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Θες; Όρμα! Και ο,τι βγει, σε καλό σου θα είναι. Θα ξέρεις!", Αυτά μου έλεγε και ξαναέλεγε ο άντρας της φίλης μου, και μετάνιωσα που δεν του εκμυστηρεύτηκα νωρίτερα την κατάσταση. Ξέρετε πόσο μεγάλη ανακούφιση νιώθω τώρα που άλλαξα στάση; Πριν από μήνες, αν τύχαινε κάποιος έρμος να μου πει "πάρε εσύ τηλέφωνο", θα έβλεπα να περνάει μπροστά από τα μάτια μου όλη μου η ζωή. Τέτοιο φόβο θα έπαιρνα. Εδώ κι ενάμιση μήνα, όμως, το έχω δουλέψει τόσο πολύ, που θα κάνω την κλήση χωρίς τρίτη σκέψη (ε, η δεύτερη ακόμα υπάρχει, δεν αναισθητοποιήθηκα πια και πλήρως). Να μπορούσα να σας περιγράψω μόνο την έκπληξη της παρέας μου, όταν τον είδαν να έρχεται σε μία εκδήλωση, που κανείς τους δεν περίμενε να έρθει. Μόνο εγώ. Δεν πίστευαν στα μάτια τους, ρε παιδί μου!
Και δεν λέτε που έχει συνηθίσει ο άλλος τώρα, και περιμένει από εμένα. Αλλά καλό είναι αυτό. Από το να πηγαίνουμε στράτα-στρατούλα και μετά ξεστρατούλα, παίρνω τα ηνία και όπου μας βγάλει. Βουνό, θάλασσα, τοίχο, παράδεισο, χάος, θα δείξει. Πάντα με προσπάθεια!

Καλή Χρονιά!!

Η πλάκα είναι ότι όχι μόνο, με αυτά και με αυτά, ξεκίνησα το 2014 και τελειώνω το κείμενο το 2015, αλλά επήλθαν και απροσδόκητες εξελίξεις στο ενδιάμεσο. Θα σας πω σύντομα αν είναι ευχάριστες ή δυσάρεστες.

Άντε, καλός να είναι ο καινούριος χρόνος!!