Τα άσχετα, 3.

Αφού βρήκα την όρεξη μετά από καιρό να σερφάρω από μερικά μπλογκς, έπεσα πάνω σε κάτι απονομές βραβειακείων και μπήκα φουριόζα στο μπλογκάκι μου, ώστε να συμμετάσχω κι εγώ στο πάρτυ. Ότι δεν προσκλήθηκα, ξέρετε πολύ καλά ότι για εμένα δε μετράει και το αυτο-προσκάλεσμα το έχω στο τσεπάκι. Ή μπορεί να έλαβα την πρόσκληση από μέρος που δεν το πήρα χαμπάρι, αλλά το κόβω από χλωμό εως ψόφιο το πράμα, καθώς μετά την αλλαγή e-χώρου μου, οι περισσότεροι αναγνώστες μου νομίζουν ότι εξαφανίστηκα ή (ακόμα χειρότερα) ότι τους κλείδωσα εκτός.
Μπήκα λοιπόν φουριόζα, αλλά στο διάστημα των 5 δευτερολέπτων που πέρασαν μέχρι να ανοίξω τη σελίδα, συνέβη κάτι κοσμοϊστορικό: Βαρέθηκα. Προσωπικά, το θεωρώ αγενές να λέω ότι βαριέμαι ή βαρέθηκα σε οποιονδήποτε και οπουδήποτε, αλλά για μία φορά λέω να βολευτώ πίσω από την ανωνυμία και να το πω. Καλές οι ερωτήσεις και ίσως τις απαντήσω σε επόμενη ανάρτηση, αλλά προς το παρόν τσου. Αντ'αυτού είπα να γράψω ο,τι μου ΄ρθει... κι όπως βλέπετε, αυτό κάνω.
Το γυμναστήριο λοιπόν με έχει βοηθήσει και στη διάθεση και στη σιλουέτα. Παρόλο που δεν είμαι στο μείον των κιλών που θα επιθυμούσα αυτό το διάστημα, βλέπω διαφορά στο σώμα. Έχω χάσει μερικούς πόντους και έχω σφίξει κάααπως. Επίσης, αυξήθηκε η αντοχή μου. Σήμερα περπάτησα στο κέντρο της πόλης για πολλή ώρα, πάνω-κάτω και με γρήγορους ρυθμούς για να προλάβω όλες τις δουλειές μου, αλλά τα πόδια μου δεν χαμπάριασαν. Βέβαια φορούσα αθλητικά και όχι τίποτα ψηλοτάκουνα, ε; Διότι το έχω αυτό. Αγαπώ τα αθλητικά μου παπούτσια και τους το δείχνω καθημερινά. Πες η ευαισθησία που έχω στα κάτω άκρα, πες που τσακίστηκα το καλοκαίρι με τις πλατφόρμες και βλέπω ψηλοτάκουνο και με πιάνει ταχυκαρδία... έχω κολλήσει στα άνετα υποδηματάκια μου. Το βράδυ αναγκαστικά συμμορφώνομαι φυσικά, αλλά επειδή είμαι και σπιτόγατα, αυτό γίνεται 2 περίπου βραδιές την εβδομάδα.
Ακόμα αυτή η τάρτα μανιταριών. Αλλά θα την κάνω!