Εκτέλεση συνταγής, όπως το λέει.

Μετά το κινητό, ήρθε η ώρα της (βεβιασμένης) αλλαγής υπολογιστή. Η οθόνη του λάπτοπ αποφάσισε να πάει ακριβές διακοπές και τα λεφτά για να επιστρέψει δεν αξίζουν... Οπότε σήμερα-αύριο περιμένω να έρθει το καινούριο που παράγγειλα. Τι είπατε; Όλο ψώνια είμαι; Είναι που το σύμπαν είδε ότι μάζεψα μερικά λεφτάκια στην άκρη για τα Χριστούγεννα και είπε, μπα; Αποταμίευση, αποταμίευση; Κάτσε να σου δείξω εγώ. Οπότε τώρα είμαι ταπί και, μπορώ να πω με σιγουριά, ψύχραιμη. Διότι όταν δεν έχεις πλέον το cash, δεν αγχώνεσαι για το τι θα αγοράσεις και τι δε θα αγοράσεις. Γενικά δεν αγοράζεις και ησυχάζεις.
Τελικά την έφτιαξα την τάρτα με τα μανιτάρια και ήταν ... εντάξει. Τρωγόταν. Εγώ την φανταζόμουν ζουμερή και με πολλές υποβόσκουσες μυρωδιές και γεύσεις σε κάθε μπουκιά, αλλά λες και προσκάλεσα κοινό στην κουζίνα την ώρα εκείνη, που ξεκίνησε να μπλέκεται στα πόδια μου, μου έκανε το κεφάλι κορδελίτσες και τα έμπλεξα προς το τέλος. Ποτέ ξανά μαγειρική-ζαχαροπλαστική με αποδεδειγμένα ανθρώπους-ανακατωσούρες μπροστά μου. Το καλό είναι πως η τάρτα άντεξε μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας, επομένως παρηγοριέμαι ότι δεν ήταν και χάλια πια. Η ζύμη (μπριζέ) ήταν επιτυχημένη και νομίζω αυτή ήταν που έσωσε το σύνολο. Θα την ξανακάνω τη συνταγή, πού θα μου πάει... Ίσως με μερικές αλλαγές (πχ λέω να προσθέσω κρέμα γάλακτος ή/ και λίγο μπέικον... θα δω. Μπορεί να καταλήξω με μία εντελώς διαφορετική συνταγή στο τέλος, δε μας πειράζει, αρκεί να κάνει κλικ στον ουρανίσκο).
Θέλω πολύ να μάθω κοπτική-ραπτική, ίσως και πλέξιμο... Θέλω να φτιάχνω μερικά ρούχα για μένα από υφάσματα που θα θέλω εγώ και με το κόψιμο που θα θέλω εγώ... Χμ... Το ανήσυχο μυαλό πάντα θέλει! ;)