Απόψε λοιπόν, προς το τέλος της νυχτερινής μας εξόδου, περπατούσαμε με τη φίλη μου προς τα αυτοκίνητα μας. Τα δρομάκια ψιλοάδεια και μερικά κακοφωτισμένα. Εγώ χαμένη στην κουβέντα μας, δε δίνω σημασία στην παρέα που περπατάει ακριβώς από πίσω μας. Μόνο κάποια στιγμή ακούω μια-δυο κουβέντες και η φίλη τσαντίζεται, επειδή κατάλαβε ότι μιλάνε για εμάς. Ξέρετε, τα σαχλά που κάνουν τα ανώριμα λυκειόπαιδα, να πετάνε άκυρα σχόλια επίτηδες για άτομα που είναι κοντά τους -ή που εκείνα επιδιώκουν να πλησιάζουν ώστε να κάνουν τον ηλιθιώδη χαβαλέ τους. Σταματάμε στο δρομάκι κι αυτά αναγκαστικά μας προσπερνάνε. Η φίλη απαντάει στο ίδιο στυλ (και πολύ το χάρηκα), λέγοντας τα μπινελίκια της τάχα μου στον αέρα. Εγώ πάλι, επειδή δεν έχω συνηθίσει σε τέτοια, δε βρήκα να πω τίποτα. Κακώς... Στη διαδρομή για το σπίτι, κατέληξα στην ατάκα που θα εκτοξεύω σε παρόμοιες περιπτώσεις (που νομίζω θα είναι ελάχιστες έτσι κι αλλιώς, αλλά καλό είναι να βρίσκεται): "Ποιος μίλησε, αυτός με το καλσόν ή αυτός με την κόκκινη γόβα;". Χε χε. Κι εννοείται πως θα το κάνω σε μέρος όχι κακόφωτο και όχι απόμερο... Διότι ένα άτομο που επιτίθεται φραστικά στα καλά καθούμενα σε άγνωστο, σημαίνει ότι έχει θέματα και ότι το φραστικό άνετα εξελίσσεται σε σωματικό. Κι όλα καλά κι ωραία, αλλά δεν έχω όρεξη να φάω το ξύλο της χρονιάς μου επειδή η κακή ανατροφή από μερικούς άξεστους γονείς έκανε τα βλαστάρια τους μικρούς εγκληματίες. Εκεί κουνάς το κεφάλι συγκαταβατικά και προχωράς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου