Και μετά έπιασε βροχή

Είχα-δεν είχα, έζησα πάλι την ψιλοφρίκη μου. Αν είναι δυνατόν πια σε αυτή την αγορά εργασίας, καθένας βάζει μία αγγελία και καλεί τον κόσμο για συνέντευξη, ενώ δεν έχει πάρει πρέφα τη σημασία της λέξης, σπαταλώντας τον χρόνο όλων. Με πολλή χαρά έλαβα χτες τηλεφώνημα να πάω σήμερα για την εν λόγω συνέντευξη, καθώς ήταν το πρώτο τηλεφώνημα μετά από το τέλος της προηγούμενης εργασίας μου. Φτιάχνομαι κι εγώ η καημένη, περιποιούμαι, και πάω στην ώρα μου στη συνάντηση. Τρώω ένα 40λεπτο στήσιμο από τον "υπεύθυνο" αλλά δε με πειράζει. Ψυλλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά από την πρώτη στιγμή που βλέπω το μέρος αλλά λέω, άστο να πάει. Το ντύσιμο μου είναι παραπάνω από καλό για τον χώρο, αλλά χωρίς προηγούμενη ενημέρωση, δεν πας με τις φόρμες της γυμναστικής και την ποδιά της κουζίνας' διατηρείς ένα μέσο επίπεδο στην εμφάνιση. Ως επί το πλείστον κάθομαι ήσυχα στην καρέκλα, σε ένα μικρό γραφειάκι, δίπλα σχεδόν σε μία υπάλληλο εκεί. Αναρωτήθηκα αν η αγγελία είναι για τη δική της θέση και αν ναι, γιατί φεύγει, αλλά τολμάς να ρωτήσεις; Δεν τολμάς. Αντ'αυτού ρώτησα τις ώρες εργασίας... και μέχρι εκεί. Όταν ήγγικεν η ώρα και είπε η κοπέλα, να ο υπεύθυνος, ακούστηκε μία φωνή να λέει "Έρχομαι". Δεν ξέρω αν το έχετε κι εσείς, αλλά από τη φωνή μπορείς να πεις πολλά για τον άλλον. Έτσι κι εγώ, με το που άκουσα ο,τι άκουσα, είπα ότι χάνω το χρόνο μου και δε βλέπω ούτε μέλλον, για να μην πω καν συνεννόηση. Όταν εμφανίστηκε ο τύπος, επιβεβαιώθηκα. Αυτή η ρημάδα η διαίσθηση βρε παιδί μου... Δε μου κάνει νόημα όταν κοιτάζω αριθμούς, μήπως και μας καθίσει κανένα λαχείο.
Για να μην τα πολυλογώ, ο τύπος είχε-δεν είχε τελειώσει το γυμνάσιο, αντάλλασσε πονηρά γελάκια και βλέμματα με την άλλη υπάλληλο και μετά από ελάχιστες και άστοχες (πιο άστοχες δεν έχω ακούσει στη ζωή μου) ερωτήσεις, το βασανιστήριο μου τελείωσε. Κι επειδή τελευταία έχω γίνει τσαούσα, εδώ το είχα να πω "καλά, αυτό ήταν; αυτό ονομάζετε εσείς (ο πληθυντικός τον μάρανε... ιχ) συνέντευξη; το χάσιμο χρόνου και την απαράδεκτη συμπεριφορά;". Αλλά ως φρεσκο-τσαούσα ακόμα, είπα να μην ξεκινήσω με φόρα και τα κάνω λίμπα κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στραβό (δηλαδή κάθε μέρα, κάθε ώρα). Σιγά-σιγά.
Στο τέλος, λέει, να μου πουν ότι προσλαμβάνομαι. Θα γελάσουν και οι τοίχοι.