Ώρα μας καλή

Διαβάζω συχνά ιστορίες στο fb, ή ερωτήσεις/ παράπονα/ απορίες στο twitter, από άτομα που αναρωτιούνται αν τους γουστάρει ο άλλος, αναλύουν διάφορα περιστατικά, και προσπαθούν να καταλήξουν στη "σωστή απάντηση" - κατά προτίμηση, σε αυτή που γλυκαίνει την καρδιά και δεν την μαχαιρώνει.
Λοιπόν, η σωστή απάντηση είναι "δεν σε γουστάρει τόσο πολύ", επομένως, συνέχισε τον δρόμο σου και μη σπαταλάς ούτε τον δικό σου, ούτε τον δικό του χρόνο. Εμείς, όταν γουστάρουμε πραγματικά, δεν πέφτουμε με τα μούτρα; Ε, έτσι κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι. Όταν λοιπόν δεν πέφτει με τα μούτρα, τότε, το σεβόμαστε. Δεν πιέζουμε και ούτε στενοχωριόμαστε. Μήπως σε εμάς αρέσουν όλοι; Όχι. Τότε; 
Μακάρι αυτά να τα είχα εμπεδώσει τουλάχιστον μία δεκαετία τώρα. Θα είχα γλιτώσει από πάρα, πάρα πολλές στενοχώριες, και δεν θα με εξέθετα με περίεργη συμπεριφορά στους γύρω μου (π.χ. να μου στέλνει κάτι τυχαίο ο Αδιάφορος και ξαφνικά από ήσυχη, να πετάω στους ουρανούς, ή να μην απαντάει, και να είμαι έτοιμη για τα πατώματα). 
Αφού δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο, λέω, τουλάχιστον ας.. ενημερώνω όσους/ ες εκδηλώνουν αυτές τις απορίες. Όχι ότι θα ακουστώ, διότι κι εμένα κάποιες φορές μου τα έλεγαν, αλλά για να μην μένω και άπραγη. Ποτέ δεν ξέρεις.

Το άλλο: Με την πανδημία, σχεδόν όλοι οι μισθωτοί έχουμε πληγεί. Δεν μπορεί κανείς να έρθει να σου κλαφτεί, διότι ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα περνάς κι εσύ τα ίδια. Προσωπικά δεν μπορώ να κλαφτώ, διότι και αισιόδοξη είμαι, και δεν μου αρέσει η μιζέρια. Υπάρχει, λοιπόν, μία γνωστή, που θεωρεί πως έχει πληγεί περισσότερο από όλους, και στις αρχές της πανδημίας προσπαθούσε να μου το περάσει κι εμένα. Είναι από τα άτομα που θεωρούν τη μελαγχολία ελκυστική, ακόμα και αν χρειαστεί να την υποκριθούν. 
Εγώ πλέον από τέτοια δεν μασάω.
Ενδεικτικά, μία φορά μου είπε πως, πέρα από το άγχος για τη δουλειά της, εκείνες τις ημέρες ένιωθε και βάρος στην καρδιά, επειδή μία φίλη της είχε προβλήματα και της μεταβίβαζε την πίεση. Χρόνια και σε αυτό το κουρμπέτι η έξυπνη εγώ, που ήθελα παλιότερα να το παίξω και ψυχολόγος, της είπα πως καλύτερα να μην επέτρεπε στην άλλη κοπέλα να της μεταφέρει αρνητικά συναισθήματα και στην ανάγκη να έβρισκε κάποια τηλεφωνική γραμμή δωρεάν βοήθειας. Εκεί η δικιά μας έγραψε ένα κατεβατό, λέγοντας μου συνοπτικά πως "όποιος ζητάει τη βοήθεια της είναι εκεί για να τον ακούσει και πως έχει δουλέψει πάρα πολύ με τον εαυτό της, ούτως ώστε να μπορεί να βοηθήσει όποιον της το ζητάει". 
Και της λέω εγώ "Ναι, αλλά όχι να υποφέρεις εσύ μετά". Διότι η ίδια μου είπε από την αρχή για το παραπάνω βάρος που ένιωθε εξαιτίας αυτού! 
Έπεσε στη δικιά της λακούβα, άλλαξε το θέμα, και δεν μου ανέφερε ποτέ μέχρι τώρα κάτι παρόμοιο.
Πρόσφατα όμως, με ρώτησε για τα έκτακτα επιδόματα και αν είχα πάρει εγώ. Της είπα ναι, και με το που είδε την απάντηση, το σχόλιο της ήταν, πώς ήταν δυνατό να πήραμε όλοι μας και εκείνη τίποτα; Το ότι εκείνη, ας πούμε, π.χ., για παράδειγμα, πληρωνόταν μέχρι πρόσφατα, δεν της πέρασε από το μυαλό, όχι, ούτε ότι εγώ είχα να εισπράξω οτιδήποτε από τον Ιανουάριο. Αυτά ήταν λεπτές γραμμές για εκείνη. Εμείς που εισπράξαμε είμαστε οι εκλεκτοί και διαπλεκόμενοι, εκείνη είναι η άτυχη χωριάτισσα που την έκλεψαν μωρό από την πριγκιπική κούνια. Επιπλέον, ενώ μου λέει το τελευταίο διάστημα ότι βρίσκεται με διάφορες γνωστές και φίλες της για βόλτα κλπ, σε εμένα δύο φορές που πρότεινα, έχει αρνηθεί. 
Φταίω, κύριε πρόεδρε; Δεν φταίω.
Οπότε, όποτε θέλει ας εμφανιστεί, και άμα δεν θέλει, ώρα της καλή.

Δεν είμαι ειδικός για να προσπαθήσω να τους σώσω όλους. Εδώ τον εαυτό μου και δεν ξέρω να κουμαντάρω!