Ντεν ξέρει αγγλικός

Ξεχνάμε τα σωστά ελληνικά  μας, ξεχνάμε τους καλούς μας τρόπους, ξεχνάμε ότι είναι καλοκαίρι, ξεχνάμε τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, ξεχνάμε τις παρέες μας και τις όμορφες στιγμές μαζί τους. Και αναρωτιέμαι. Αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες για μία δουλειά 5μηνου, 6μηνου στην καλύτερη, όπου το περιβάλλον είναι, μεταφορικά και σχεδόν κυριολεκτικά, μία χαβούζα; Αξίζει να χάνεις μέρος της ζωής σου, για τα ένσημα που θα σε κρατήσουν στην ασφάλεια του ΙΚΑ (ώστε να φροντίζεις την υγεία σου, που έχει πειραχθεί εξαιτίας όλων αυτών των θυσιών;... οξύμωρο); Δεν αξίζει να ρισκάρεις κάποτε, να κυνηγήσεις όσο μπορείς κάτι καλύτερο, ακόμα κι αν σημαίνει ότι μπορεί και να πεινάσεις για ένα (άγνωστης διάρκειας) διάστημα;

Είμαι πολύ μπερδεμένη. Άλλη μία μέρα που σχόλασα νύχτα. Αναρωτιέμαι, ρε παιδί μου, ποιες και πόσες πια! αμαρτίες πληρώνω. Δεν αντέχεται η κατάσταση. Ο μόνος, πραγματικά, που με κρατάει εκεί είναι ο διευθυντής μου, ο οποίος μου έχει "απαγορεύσει" κατά μία έννοια να φύγω. Σε δύο διαφορετικές περιστάσεις μου τόνισε ότι δεν θέλει να παραιτηθώ και ότι τη θέση μου θα την χάσω μόνο όταν φύγω εγώ η ίδια. Δεν θυμάμαι αν ανέφερα εδώ πως του μίλησα για την χρόνια - πλέον - κατάσταση με την άλλη "συνάδελφο", όπου φυσικά δεν έδειξε καμία έκπληξη (αφού ξέρει...), και έκτοτε με νοιάζεται λίγο παραπάνω, ενώ έχει ψυχρανθεί κάπως με την άλλη πλευρά. Βασικά, όταν του μίλησα ανοιχτά, τονίζοντας του ότι ποτέ αυτά τα χρόνια που είμαι εκεί δεν του έχω παραπονεθεί για οτιδήποτε και ούτε θα το επαναλάβω, ήθελα απλώς να ξεθυμάνω. Πνιγόμουν ρε παιδιά. Αφορμή ήταν ένα ρεπό που είχα ζητήσει για ειδική περίσταση και η άλλη μου έκανε τη ζωή μαύρη, προφασιζόμενη ότι η δουλειά ήταν πάρα πολλή και δεν γινόταν να λείψω (ενώ εκείνη εννοείται πως παίρνει όποτε θέλει, κι ας πνίγομαι εγώ να τα βγάλω πέρα). Το θέμα παραπέμφθηκε στον περιφερειακό διευθυντή (ω ναι, για ένα ρεπό το έφτασαν μέχρι εκεί), οποίος χειρίστηκε επιδέξια το θέμα. (Είναι ο ίδιος που του είχα μιλήσει ανοιχτά 1-2 μέρες πριν για τα πάμπολλα προβλήματα στον χώρο εργασίας). Στην κατ'ιδίαν συζήτηση που είχαμε, μου είπε να επιλέξω ο,τι θέλω, είτε να πάρω το ρεπό που ήθελα, είτε να δουλέψω κάποιες ώρες το πρωί και να έρθει η άλλη στη δική μου, απογευματινή βάρδια. Επειδή δικαιούμαστε 1 ρεπό την εβδομάδα, το ξανασκέφτηκα και επέλεξα τη 2η λύση, να δουλέψω λίγες ώρες την ημέρα εκείνη, και να πάρω και το ρεπό της εβδομάδας άλλη μέρα. Το ωραίο ήταν την επόμενη, όταν ο διευθυντής ενημέρωσε την άλλη πως ναι, θα δουλέψω την ημέρα την άλλη κάποιες ώρες, και εκείνη το εξέλαβε ως μεγάλη νίκη της, που δεν μου πέρασε το ρεπό.... και φυσικά της χάλασα το όνειρο, όταν σε ανύποπτη στιγμή της είπα ότι "πολύ καλός ο περιφερειακός, λογικός άνθρωπος, μου πρότεινε να επιλέξω είτε το ρεπό είτε λίγες ώρες δουλειάς".... και επιτόπου χλώμιασε και έφυγε από το γραφείο (!λολ!). Ουσιαστικά, νομίζω πως ο διευθυντής απλώς περίμενε κάποιον επιτέλους να του μιλήσει για το τι περνάει ο κόσμος μαζί της. Δεν ξέρω αν έχει κατά νου κάτι. Για την ώρα έχω προσέξει την αλλαγή στη συμπεριφορά του και μάλιστα την έχει προσέξει και η ίδια. 
Βέβαια όλα αυτά αλλάζουν μέσα σε μία στιγμή. Ο,τι γίνει πια. Εγώ κουράστηκα.

Αυτά. Υγιαίνετε!