Εντάξει, να πας και να δεις ότι δεν συμφωνείτε σε μερικές ιδέες, δεν τους απαντάς σε ερωτήσεις και μάλιστα να μην καταλαβαίνεις κάποιες από αυτές, επίσης εσένα να μη σου αρέσει η περιγραφή της δουλειάς, ότι δεν υπάρχει χημεία, αυτό το κάτι, και στην έξοδο σου λένε περιποιημένα και και τυπικά, "θα σας ειδοποιήσουμε εντός τόσων ημερών", τότε ούτε εσύ περιμένεις να σε πάρουν στη δουλειά, και φυσικά ούτε αυτοί σκοπεύουν να ξαναεμφανιστούν.
Να τους απαντάς όμως σε όλες τις ερωτήσεις, να σου λένε οι ίδιοι ότι τους έκανες πάρα πολύ καλή εντύπωση, ότι για σένα τα προγράμματα που έχουν θα είναι παιχνιδάκι και ότι σίγουρα θα τα ξαναπείτε στην επόμενη φάση... και να μην τους ξαναείδατε, όχι, ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.
Όταν απάντησα στην αγγελία, ήμουν διστακτική, γιατί μεν ξέρω ότι η συγκεκριμένη εταιρεία είναι πολύ μεγάλη και έχει εξαιρετικό όνομα ως προς τις υπηρεσίες που παρέχει αλλά και ως εργοδότρια, γνωρίζω όμως ότι η φύση της εν λόγω δουλειάς είναι απαιτητική και μπορείς να τα θαλασσώσεις και να σε φύγουν σε μία νύχτα. Επιπλέον, καθώς γίνεται σχεδόν κανονικός πόλεμος στις αναζητήσεις εργασίας, δεν περίμενα καν να με καλέσουν για συνέντευξη. Εξεπλάγην πολύ όταν πράγματι με κάλεσαν και η συγκυρία ήταν ιδανική, διότι το ραντεβού είχε κανονιστεί για την τελευταία μέρα που θα ήμουν στην τότε δουλειά. Δηλαδή σχόλασα, και πήγα κατευθείαν στη συνέντευξη! Θα σας πω και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της συνέντευξης, που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς: Μου ζήτησαν αν γίνεται να μιλάμε στα αγγλικά, καθώς ο ένας από τους δύο συνεντευκτές ήταν ξένος. Απάντησα πως φυσικά ναι, και κατόπιν ενθουσιάστηκαν οι άνθρωποι με τα αγγλικά μου. (κρατούμενο 1ο). Στη συνέχεια με ρώτησαν για την τωρινή μου δουλειά, όπου περιέγραψα τα καθήκοντα μου (αφήνοντας απέξω εννοείται οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο, αν και ήθελα πάρα πολύ να τους πω "την ποια; το μπουρδέλο με τις αμόρφωτες κατίνες, εννοείτε;") και μου σχολίασαν πως τους άρεσε που προέρχομαι από τόσο "έντονη" εργασιακή εμπειρία (κρατούμενο 2ο). Η συνέντευξη κατέληξε με τον έναν συνεντευκτή (τον ξένο) να μου λέει πως σίγουρα θα τα ξαναπούμε στην επόμενη φάση, γιατί και είχα και την ευφράδεια που ζητούσαν, και την ευχάριστη προσωπικότητα, και το λέγειν και την εμπειρία (κρατούμενο 3ο).
Ωραία. Εσείς δηλαδή τι θα καταλαβαίνατε από όλα αυτά τα σχόλια; "Ναι... ευχαριστούμε... θα σας ειδοποιήσουμε... άντε γεια" φάση; Όχι. Τουλάχιστον εγώ ήμουν 99% σίγουρη ότι ναι, θα με πάρουν τηλέφωνο για τη 2η την ακατονόμαστη συνέντευξη. Ο 2ος συνεντευκτής μου είπε ότι θα με ενημέρωναν έτσι κι αλλιώς εντός 10 ημερών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Τώρα κλείσαμε τη 12η μέρα και ούτε φωνή, ούτε ακρόαση!
Όσο περνάνε οι ώρες, τόσο περισσότερο συγχύζομαι. Δεν το δέχομαι να έχω ακούσει τόσο καλά σχόλια και μετά τί-πο-τα! ΔΕΝ το δέχομαι!
Μεθαύριο, την 14η μέρα δηλαδή, θα πάρω τηλέφωνο, ώστε να το κλείσω μέσα μου το θέμα οριστικά. Θα ρωτήσω αν έχουν ολοκληρωθεί οι συνεντεύξεις και αν θα περιμένω να με καλέσουν ξανά. Ξέρω πια ότι τελείωσε το θέμα, αλλά θέλω να το ακούσω και επίσημα.
Αυτά. Είμαι πολύ συγχυσμένη!
Να τους απαντάς όμως σε όλες τις ερωτήσεις, να σου λένε οι ίδιοι ότι τους έκανες πάρα πολύ καλή εντύπωση, ότι για σένα τα προγράμματα που έχουν θα είναι παιχνιδάκι και ότι σίγουρα θα τα ξαναπείτε στην επόμενη φάση... και να μην τους ξαναείδατε, όχι, ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.
Όταν απάντησα στην αγγελία, ήμουν διστακτική, γιατί μεν ξέρω ότι η συγκεκριμένη εταιρεία είναι πολύ μεγάλη και έχει εξαιρετικό όνομα ως προς τις υπηρεσίες που παρέχει αλλά και ως εργοδότρια, γνωρίζω όμως ότι η φύση της εν λόγω δουλειάς είναι απαιτητική και μπορείς να τα θαλασσώσεις και να σε φύγουν σε μία νύχτα. Επιπλέον, καθώς γίνεται σχεδόν κανονικός πόλεμος στις αναζητήσεις εργασίας, δεν περίμενα καν να με καλέσουν για συνέντευξη. Εξεπλάγην πολύ όταν πράγματι με κάλεσαν και η συγκυρία ήταν ιδανική, διότι το ραντεβού είχε κανονιστεί για την τελευταία μέρα που θα ήμουν στην τότε δουλειά. Δηλαδή σχόλασα, και πήγα κατευθείαν στη συνέντευξη! Θα σας πω και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της συνέντευξης, που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς: Μου ζήτησαν αν γίνεται να μιλάμε στα αγγλικά, καθώς ο ένας από τους δύο συνεντευκτές ήταν ξένος. Απάντησα πως φυσικά ναι, και κατόπιν ενθουσιάστηκαν οι άνθρωποι με τα αγγλικά μου. (κρατούμενο 1ο). Στη συνέχεια με ρώτησαν για την τωρινή μου δουλειά, όπου περιέγραψα τα καθήκοντα μου (αφήνοντας απέξω εννοείται οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο, αν και ήθελα πάρα πολύ να τους πω "την ποια; το μπουρδέλο με τις αμόρφωτες κατίνες, εννοείτε;") και μου σχολίασαν πως τους άρεσε που προέρχομαι από τόσο "έντονη" εργασιακή εμπειρία (κρατούμενο 2ο). Η συνέντευξη κατέληξε με τον έναν συνεντευκτή (τον ξένο) να μου λέει πως σίγουρα θα τα ξαναπούμε στην επόμενη φάση, γιατί και είχα και την ευφράδεια που ζητούσαν, και την ευχάριστη προσωπικότητα, και το λέγειν και την εμπειρία (κρατούμενο 3ο).
Ωραία. Εσείς δηλαδή τι θα καταλαβαίνατε από όλα αυτά τα σχόλια; "Ναι... ευχαριστούμε... θα σας ειδοποιήσουμε... άντε γεια" φάση; Όχι. Τουλάχιστον εγώ ήμουν 99% σίγουρη ότι ναι, θα με πάρουν τηλέφωνο για τη 2η την ακατονόμαστη συνέντευξη. Ο 2ος συνεντευκτής μου είπε ότι θα με ενημέρωναν έτσι κι αλλιώς εντός 10 ημερών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Τώρα κλείσαμε τη 12η μέρα και ούτε φωνή, ούτε ακρόαση!
Όσο περνάνε οι ώρες, τόσο περισσότερο συγχύζομαι. Δεν το δέχομαι να έχω ακούσει τόσο καλά σχόλια και μετά τί-πο-τα! ΔΕΝ το δέχομαι!
Μεθαύριο, την 14η μέρα δηλαδή, θα πάρω τηλέφωνο, ώστε να το κλείσω μέσα μου το θέμα οριστικά. Θα ρωτήσω αν έχουν ολοκληρωθεί οι συνεντεύξεις και αν θα περιμένω να με καλέσουν ξανά. Ξέρω πια ότι τελείωσε το θέμα, αλλά θέλω να το ακούσω και επίσημα.
Αυτά. Είμαι πολύ συγχυσμένη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου