Είτε πέτυχα το κελεπούρι είτε το τελευταίο των τελευταίων και ανεπιθύμητο. Αφού παράγγειλα τα ακουστικά, για τα οποία μιλούσα την τελευταία φορά, και ξαναπήγα στο σάιτ την επόμενη μέρα, ανέγραφαν ότι το προϊόν ήταν εξαντλημένο. Δηλαδή, πήρα το τελευταίο κομμάτι. Χμ. Αύριο που θα τα έχω στα αυτιά μου, θα σας πω αν τελικά ανήκουν στην πρώτη ή στη δεύτερη κατηγορία.
Αύριο, επίσης, είναι μία από εκείνες τις ημέρες που θες-δεν θες, πρέπει να αντιμετωπίσεις την ελληνική γραφειοκρατία. ΟΑΕΔ λοιπόν και οι απόψεις για το τι θα βρούμε μπροστά μας, ποικίλλουν. Εγώ ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο πας με όλα σου τα χαρτιά έτοιμος, ώστε να κάνεις αίτηση για επίδομα/κάρτα ανεργίας, και σου δίνουν χαρτάκια με νούμερα και ημερομηνίες, για να ξαναπαρουσιαστείς... με τα ίδια χαρτιά. Έτσι μαθαίνω από τον περίγυρο δηλαδή. Πέρσι, που ήταν η πρώτη μου φορά, οι φήμες διαψεύστηκαν και τελείωσα την ίδια μέρα. Φέτος άκουσα τα ίδια, αλλά κρατάω μικρό (και ελπιδοφόρο) καλάθι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω να πάρω την κάρτα ανεργίας όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να εκμεταλλευτώ τις όποιες "εκπτώσεις" αυτή συνεπάγεται.
(Πού φτάσαμε, εκεί που το είχαμε δεμένο κόμπο ότι με την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο, θα είχαμε μια σχετικά νορμάλ και αδιάκοπτη σταδιοδρομία, τώρα να στεκόμαστε στις ουρές του ΟΑΕΔ για 360 ευρώ...)(και να λέμε ευχαριστώ που δουλεύουμε 4-5, άντε 6, μήνες τον χρόνο και πληρωνόμαστε- τον βασικό μισθό μεν, αλλά τον πληρωνόμαστε).
Εγώ ταλαιπωρώ τον διακαή, αυτός ταλαιπωρεί εμένα, δεν ξέρω. Πάλι αχταρμάς γίναμε, με δικό του ξεκάθαρο φταίξιμο, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση και δικό μου, διότι τον πίστεψα. Τον τάραξα που του μίλησα κάπως ψυχρά, αλλά είχα άλλη επιλογή; Δεν είπα εγώ να βρεθούμε, εκείνος το είπε, και μετά... τα έκανε θάλασσα. Ουφ.
Αυτά.
Αύριο, επίσης, είναι μία από εκείνες τις ημέρες που θες-δεν θες, πρέπει να αντιμετωπίσεις την ελληνική γραφειοκρατία. ΟΑΕΔ λοιπόν και οι απόψεις για το τι θα βρούμε μπροστά μας, ποικίλλουν. Εγώ ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο πας με όλα σου τα χαρτιά έτοιμος, ώστε να κάνεις αίτηση για επίδομα/κάρτα ανεργίας, και σου δίνουν χαρτάκια με νούμερα και ημερομηνίες, για να ξαναπαρουσιαστείς... με τα ίδια χαρτιά. Έτσι μαθαίνω από τον περίγυρο δηλαδή. Πέρσι, που ήταν η πρώτη μου φορά, οι φήμες διαψεύστηκαν και τελείωσα την ίδια μέρα. Φέτος άκουσα τα ίδια, αλλά κρατάω μικρό (και ελπιδοφόρο) καλάθι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω να πάρω την κάρτα ανεργίας όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε να εκμεταλλευτώ τις όποιες "εκπτώσεις" αυτή συνεπάγεται.
(Πού φτάσαμε, εκεί που το είχαμε δεμένο κόμπο ότι με την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο, θα είχαμε μια σχετικά νορμάλ και αδιάκοπτη σταδιοδρομία, τώρα να στεκόμαστε στις ουρές του ΟΑΕΔ για 360 ευρώ...)(και να λέμε ευχαριστώ που δουλεύουμε 4-5, άντε 6, μήνες τον χρόνο και πληρωνόμαστε- τον βασικό μισθό μεν, αλλά τον πληρωνόμαστε).
Εγώ ταλαιπωρώ τον διακαή, αυτός ταλαιπωρεί εμένα, δεν ξέρω. Πάλι αχταρμάς γίναμε, με δικό του ξεκάθαρο φταίξιμο, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση και δικό μου, διότι τον πίστεψα. Τον τάραξα που του μίλησα κάπως ψυχρά, αλλά είχα άλλη επιλογή; Δεν είπα εγώ να βρεθούμε, εκείνος το είπε, και μετά... τα έκανε θάλασσα. Ουφ.
Αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου