Εν συντομία

Αλλάζουν τα πράγματα και όχι, κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει από τώρα τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Σήμερα είμαστε εδώ, αύριο είμαστε εκεί.
Βασιζόμενη στην πρότερη και παρούσα οικονομική μου κατάσταση, το είχα πάρει απόφαση πως ούτε φέτος μπορώ να πάρω ένα δικό μου τετράτροχο μέσο. Θα συνέχιζα να χρησιμοποιώ τα μμμ και να απολαμβάνω την εξυπηρέτηση της παρέας. Από το πουθενά, όμως, ουσιαστικά μου χαρίζεται ένα αυτοκίνητο. Καινούριο δεν το λες, αλλά πλέον δεν είναι καιροί για επιλογές. Εφόσον κινείται, σιγά μην το πω και στον παπά (χεχε). Ανυπομονώ να το πάρω στα χέρια μου και να έχω την ελευθερία να πηγαίνω όπου μου κατέβει, όποια ώρα μου κατέβει, χωρίς να εξετάζω δρομολόγια λεωφορείων και διαδρομές φίλων. Αυτή είναι μια απόδειξη για την πρόταση με την οποία ξεκίνησα την ανάρτηση μου. Δεν ξέρει κανείς τίποτα, τελικά. Δεν είναι όλα στο χέρι μας.
Ο διακαούλης, ε; Με εμένα τα έχει ψιλο-θαλασσώσει και δεν του δίνω ιδιαίτερη σημασία, με τον άλλον φίλο μας είναι χοντρο-θαλασσωμένα αλλά χωρίς να φταίει... οπότε περνάμε περίοδο ανακατατάξεων/ αστάθειας/ ανα-διοργάνωσης και αναμένουμε.
Αυτά. Υγιαίνετε.