Ο διακαής χάνει τον θρόνο του με τις βλακείες που κάνει, πράγμα που με ανακουφίζει. Ποιος θέλει τώρα να έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα και να ταλαιπωρείται; Μόνο οι μαζοχιστές, και δεν είμαι. Νομίζω πως μάζεψα αρκετή ταλαιπωρία στον τομέα των προσωπικών μέχρι τώρα στη ζωή μου και το πηγάδι γέμισε.
Φεύγει, που λέτε, ο τύπος ταξίδι, και δεν λέει τίποτα. Το μαθαίνω κατά τύχη μία μέρα πριν την αναχώρηση του, μιλάμε, δεν αναφέρω τίποτα, δεν αναφέρει ούτε αυτός, και μετά γεια σας. Κι επειδή τους τελευταίους μήνες έχουμε έρθει πολύ κοντά ως παρέα, ξενέρωσα. Δεν ζήτησα αναφορά, αλλά όταν θα λείψεις αρκετές μέρες, δεν θα το πεις στα άτομα που έχετε πολύ συχνά πάρε-δώσε; Δηλαδή αν δεν το μάθαινα, θα τον έψαχνα στα στέκια και θα μου έλεγαν, καλά, δεν ξέρεις ότι λείπει -και τι σόι παρέα κάνετε; Εντάξει, δεν είναι σοβαρό το θέμα, αλλά με πείραξε. Αν είχα δυνατά αισθήματα για εκείνον, θα ήμουν σκασμένη από τη στενοχώρια μου. Καθώς όμως το πηγάδι, όπως είπα, γέμισε πια, απλώς εκνευρίστηκα και ξενέρωσα μαζί.
Οι σχέσεις με τα άλλα παιδιά ας πούμε ότι βελτιώθηκαν. Βοηθάω με το να μην λέω καθόλου το όνομα του (τέως) διακαή, ενώ αν τύχει να αναφερθεί εκεί στην κουβέντα, αλλάζω το θέμα πριν πουν κύμινο. Μλκας ο ένας, παράξενοι οι άλλοι, μπλέξαμε τα μπούτια μας. (Εννοείται πως κι εγώ έχω (ένα δεσπόζον) κουσούρι και απλώς δεν το έχω προσδιορίσει ακόμα).
Η άλλη "φίλη", έχει λυσσάξει να μου το παίζει καλή και να με κυνηγάει να βγαίνουμε μαζί. Την αφήνω να αναρωτιέται για τις σχέσεις μου με τον (τέως) διακαή, διότι δεν θα δώσω και αναφορά για το τι γίνεται στη ζωή μου. Σε ένα πάρτυ γενεθλίων που πήγα πριν λίγες μέρες, πάλι μου τον ανέφεραν. (Είπα, διακαής ο φίλος μας, όχι αστεία! Περπατάει και τσουρουφλίζει θηλυκά πάσης ηλικίας). Θέλω πολύ να απαντάω "έλα, κι εσύ γοητευμένη μαζί του; σαν τα μαρούλια πέφτουμε όλες, μία μία βρε κορίτσια) αλλά μέχρι τώρα είμαι φρόνιμη. Αλλά πλέον, και ξενερωμένη.
Πολλά έγραψα για την πάρτη του, τώρα που τα βλέπω. Σταματώ εδώ.
Θέλω να καθίσω σπίτι μου, να ησυχάσω για ένα διάστημα. 1-2 εβδομάδες ίσως. Όχι να κλειστώ και να καρφώσω τα πορτοπαράθυρα να μην ανοίγουν, αλλά να μην σχεδιάζω εξόδους, να μην πολυ-επιδιώκω επικοινωνία, να αράζω στον καναπέ μου, να πηγαίνω τους μεγάλους περιπάτους μου με τη μουσική στα αυτιά, τέτοια πράγματα. Λογικά θα τα καταφέρω. Έχω κι ένα ταξιδάκι τον άλλο μήνα, οπότε πρέπει να φροντίσω για αυτή την ξεκούραση σύντομα.
Αυτά που λέτε. Νύσταξα απότομα. Υγιαίνετε!
Φεύγει, που λέτε, ο τύπος ταξίδι, και δεν λέει τίποτα. Το μαθαίνω κατά τύχη μία μέρα πριν την αναχώρηση του, μιλάμε, δεν αναφέρω τίποτα, δεν αναφέρει ούτε αυτός, και μετά γεια σας. Κι επειδή τους τελευταίους μήνες έχουμε έρθει πολύ κοντά ως παρέα, ξενέρωσα. Δεν ζήτησα αναφορά, αλλά όταν θα λείψεις αρκετές μέρες, δεν θα το πεις στα άτομα που έχετε πολύ συχνά πάρε-δώσε; Δηλαδή αν δεν το μάθαινα, θα τον έψαχνα στα στέκια και θα μου έλεγαν, καλά, δεν ξέρεις ότι λείπει -και τι σόι παρέα κάνετε; Εντάξει, δεν είναι σοβαρό το θέμα, αλλά με πείραξε. Αν είχα δυνατά αισθήματα για εκείνον, θα ήμουν σκασμένη από τη στενοχώρια μου. Καθώς όμως το πηγάδι, όπως είπα, γέμισε πια, απλώς εκνευρίστηκα και ξενέρωσα μαζί.
Οι σχέσεις με τα άλλα παιδιά ας πούμε ότι βελτιώθηκαν. Βοηθάω με το να μην λέω καθόλου το όνομα του (τέως) διακαή, ενώ αν τύχει να αναφερθεί εκεί στην κουβέντα, αλλάζω το θέμα πριν πουν κύμινο. Μλκας ο ένας, παράξενοι οι άλλοι, μπλέξαμε τα μπούτια μας. (Εννοείται πως κι εγώ έχω (ένα δεσπόζον) κουσούρι και απλώς δεν το έχω προσδιορίσει ακόμα).
Η άλλη "φίλη", έχει λυσσάξει να μου το παίζει καλή και να με κυνηγάει να βγαίνουμε μαζί. Την αφήνω να αναρωτιέται για τις σχέσεις μου με τον (τέως) διακαή, διότι δεν θα δώσω και αναφορά για το τι γίνεται στη ζωή μου. Σε ένα πάρτυ γενεθλίων που πήγα πριν λίγες μέρες, πάλι μου τον ανέφεραν. (Είπα, διακαής ο φίλος μας, όχι αστεία! Περπατάει και τσουρουφλίζει θηλυκά πάσης ηλικίας). Θέλω πολύ να απαντάω "έλα, κι εσύ γοητευμένη μαζί του; σαν τα μαρούλια πέφτουμε όλες, μία μία βρε κορίτσια) αλλά μέχρι τώρα είμαι φρόνιμη. Αλλά πλέον, και ξενερωμένη.
Πολλά έγραψα για την πάρτη του, τώρα που τα βλέπω. Σταματώ εδώ.
Θέλω να καθίσω σπίτι μου, να ησυχάσω για ένα διάστημα. 1-2 εβδομάδες ίσως. Όχι να κλειστώ και να καρφώσω τα πορτοπαράθυρα να μην ανοίγουν, αλλά να μην σχεδιάζω εξόδους, να μην πολυ-επιδιώκω επικοινωνία, να αράζω στον καναπέ μου, να πηγαίνω τους μεγάλους περιπάτους μου με τη μουσική στα αυτιά, τέτοια πράγματα. Λογικά θα τα καταφέρω. Έχω κι ένα ταξιδάκι τον άλλο μήνα, οπότε πρέπει να φροντίσω για αυτή την ξεκούραση σύντομα.
Αυτά που λέτε. Νύσταξα απότομα. Υγιαίνετε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου