Κι άλλες περιπλοκότητες, βρε παιδί μου...

Μερικά πράγματα κάνουν μπαμ.
Έχω αναφέρει την ύπαρξη ενός ατόμου, τον οποίο αποκαλώ διακαή, διότι είναι ένας διακαής μου πόθος ο άτιμος. Και όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνω ότι είναι επίσης διακαής πόθος για αρκετές κοπέλες. Έτσι είναι ο τύπος. Σε σαγηνεύει, σε μαγεύει, σε κάνει να είσαι σίγουρη ότι σε ποθεί, ότι σε έχει ξεχωρίσει, ότι είσαι σημαντική για εκείνον... χωρίς να το θέλει. Είναι κοινωνικός, είναι πολύ ευχάριστος και συνέχεια όλο και με κάτι ασχολείται. Μαθαίνει, ψάχνει, κατασκευάζει, ρωτάει, ερευνά, ανακαλύπτει. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι καλό παιδί ΚΑΙ εμφανίσιμο.
Οπότε καταλαβαίνετε για τι άνθρωπο μιλάω. Πώς να μην είναι διακαής λοιπόν, ε; Και για εμένα αλλά και σχεδόν όλη τη θηλυκή πλάση που τον γνωρίζει. Φυσικά έχει τα θέματα του, και μερικά από αυτά είναι μεγάλα και ανασταλτικά για δέσιμο μαζί του, επομένως καλύτερα από μακριά και με το κεφάλι μας ήσυχο.
Τέλος πάντων. Στην παρέα είναι και ένα ζευγάρι, με πολύκαιρο σοβαρό δεσμό. Ο διακαής, επειδή είναι και πειραχτήρι, είχε μπει στη μαύρη λίστα της κοπέλας, διότι θεωρούσε ότι "χαλούσε" τον δικό της και τον ξεσήκωνε για διάφορα. Την έχω δει και ακούσει να του συμπεριφέρεται υποτιμητικά -για να μην πω απαράδεκτα- χωρίς να της έχει δώσει και δικαίωμα κιόλας. Αλλά, ρε παιδιά, πόσο να κρατιόταν κι αυτή από την έλξη του άλλου; Πάει, εδώ και κάνα δίμηνο, έπεσε. Τον βλέπει και λιώνει.. Κοιτάζει τον δικό της σαν να είναι ένα αδιάφορο αντικείμενο που κάθεται δίπλα της. Κάνει κατινιές μόνο και μόνο για να καθίσει δίπλα στον διακαή (... π.χ. να διατάξει εμένα να καθίσω αλλού, ώστε η θέση δίπλα της να παραμείνει κενή... εχμ... -όχι, το παιδάκι κάθισε πιο μακριά τελικά, μπιχιχι) όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί. Η οχιά μέσα της, γίνεται σαυρίτσα άκακη μπροστά του. Και φυσικά, ο δικός της την πήρε χαμπάρι. Βέβαια, εδώ την έχει πάρει χαμπάρι κάθε κινούμενο και ακίνητο σε όλη την περιφέρεια, ο δικός της δεν θα την έπαιρνε; Ε, και τώρα, είμαστε στη φάση του... "αποκλεισμού". Εκείνη κουνιέται σαν παλαβή να κανονίζουμε εξόδους όλοι μαζί, αλλά ο κύριος της βρίσκει δικαιολογίες και δεν. Λογικό είναι. Όταν βλέπεις εκείνη, που μέχρι προχτές σε βάραγε με χέρια και με πόδια να την αποκαταστήσεις, τώρα να χαζογελάει και να τρώει με τα μάτια της έναν άλλον, τότε θα φροντίσεις να λάβεις τα μέτρα σου. Εντάξει, θεωρώ πως είναι φάση και θα περάσει. Για την ώρα όμως, η παρέα έχει επηρεαστεί. Οι έξοδοι με όλους μαζί έχουν μειωθεί δραστικά και ο διακαής αναρωτιέται τι γίνεται. Επειδή κάνουμε καλή παρέα με τον διακαή, το άλλο παιδί αποφεύγει συστηματικά να με ενημερώσει για κάτι, ώστε να είναι σίγουρος ότι ο "κίνδυνος" παραμένει πέρα.
Κάνει μπαμ η κατάσταση (εκτός από τον πόθο, που ακόμα ψάχνεται-άστε, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο ο έρμος) και δεν ξέρω πώς να φερθώ. Να πάω με τα νερά του άλλου του παιδιού για να μην τον φέρνω σε δύσκολη θέση; Να επιμένω να βρισκόμαστε όλοι μαζί, ώστε να ξεθυμάνει η ένταση; Να υποκριθώ ότι δεν καταλαβαίνω τι γίνεται ή να δείξω ότι καταλαβαίνω, ώστε να με εμπιστευθεί το αγόρι, να καταλάβει ότι συμμερίζομαι τους "φόβους" του; Από την άλλη, όμως, να του δώσω να καταλάβει ότι ξέρουν κι άλλοι ότι η δικιά του λοξοκοιτάζει;
Κι άλλο μπέρδεμα.