Η facebook-ο-αποχή κράτησε το Σ-Κ και το κεφάλι μου είχε ηρεμήσει. Αναρωτιόμουν κάποιες στιγμές τι να συμβαίνει, αλλά κρατούσε λίγο και δεν χαλούσε την υπόλοιπη καθημερινότητα μου. Τώρα που επέστρεψα, έμαθα! Έμαθα ότι μια χαρά περνάω και χωρίς να πολυασχολούμαι μαζί του. Εννοείται πως μπαίνω, πως τσεκάρω αναρτήσεις κλπ κλπ, αλλά περνάνε και ώρες που δεν το ανοίγω. Κάνω άλλα πράγματα. Χαζεύω το ταβάνι σκεπτόμενη διάφορα, π.χ. Είναι εποικοδομητικό, δοκιμάστε το!
Λοιπόν, πριν κάνα μήνα ήρθε διακοπές ένας φίλος φίλου με την παρέα του. Βρεθήκαμε όλοι μαζί ένα βράδυ και αυτός ο φίλος φίλου κάτι μου έκανε. Με πρόσεξε και τον πρόσεξα. Στην παρέα όμως ήταν μαζί και ο διακαής μου πόθος -ο οποίος όμως θα παραμείνει διακαής και είμαι σε στάδιο αποθεραπείας από δαύτον- και εκεί που είπα να δω τι τρέχει αλλού, μου έκανε χαλάστρα. Φταίω όμως κι εγώ, γιατί την δέχτηκα την χαλάστρα και δεν επανήλθα δριμύτερη. Είναι γοητευτικός ο διακαής και μας ρούφηξε. Ο φίλος φίλου από ένα σημείο κι έπειτα, απλώς κοιτούσε απογοητευμένος προς το μέρος μας. Θα ρωτάτε, τι χαλάστρα έκανε; Πήγε ο φίλος φίλου να μου πιάσει την κουβέντα μια και καλή, αφού είχαμε ξεπεράσει το στάδιο των ονομάτων κλπ, και χώθηκε σφήνα στη συζήτηση αυτός, διακόπτοντας με μάλιστα, και ξεκίνησε να ρωτάει τα δικά του... χωρίς τελειωμό. Πάει, το χάσαμε το άλλο το παιδάκι. Έριχνε κάτι ματιές απογοήτευσης και στο τέλος σχεδόν ούτε γεια δεν είπε.
Και τώρα κάθομαι και λέω. Βρε ζώον... γιατί δεν συνέχισες αργότερα την κουβέντα; Γιατί έπεσες ξανά στη γοητεία του άλλου, αφού ξέρεις ότι δεν πάει πουθενά, και έχασες την ευκαιρία να γνωρίσεις έναν άλλον άνθρωπο; Και ξέρετε τι κάνω τώρα; Κάθομαι και χαζεύω το προφίλ στο fb του φίλου φίλου. Χωρίς να είμαστε φίλοι. Μου είπε μια γνωστή, στείλε του αίτημα, τι θα γίνει; Να σας πω τι θα γίνει. Μετά από έναν μήνα, και μετά από μία μόνο φορά συνάντησης, το είχαμε που το είχαμε απογοητεύσει το παιδάκι, ε, τώρα θα το τρομάξουμε κι από πάνω. Αμαρτία δεν είναι;
Σκέφτομαι μήπως ρωτήσω τον κοινό μας φίλο τι κάνει, αν θα ξαναέρθει (λες και είμαστε Σύνταγμα-Ομόνοια...).... κάτι. Από την άλλη, άντε, θα μάθω ότι είναι καλά... και; Να είναι και να παραμείνει καλά. Αφού είμαστε μακριά και δεν διαβλέπεται άλλη συνάντηση ποτέ (ή σε κάνα μεθεπόμενο καλοκαίρι π.χ.), ποιος ο λόγος να σκαλίσω το θέμα;
Μα πόσο χαζή είμαι;.. Ουφ.
Άντε, καληνύχτα μας.
Λοιπόν, πριν κάνα μήνα ήρθε διακοπές ένας φίλος φίλου με την παρέα του. Βρεθήκαμε όλοι μαζί ένα βράδυ και αυτός ο φίλος φίλου κάτι μου έκανε. Με πρόσεξε και τον πρόσεξα. Στην παρέα όμως ήταν μαζί και ο διακαής μου πόθος -ο οποίος όμως θα παραμείνει διακαής και είμαι σε στάδιο αποθεραπείας από δαύτον- και εκεί που είπα να δω τι τρέχει αλλού, μου έκανε χαλάστρα. Φταίω όμως κι εγώ, γιατί την δέχτηκα την χαλάστρα και δεν επανήλθα δριμύτερη. Είναι γοητευτικός ο διακαής και μας ρούφηξε. Ο φίλος φίλου από ένα σημείο κι έπειτα, απλώς κοιτούσε απογοητευμένος προς το μέρος μας. Θα ρωτάτε, τι χαλάστρα έκανε; Πήγε ο φίλος φίλου να μου πιάσει την κουβέντα μια και καλή, αφού είχαμε ξεπεράσει το στάδιο των ονομάτων κλπ, και χώθηκε σφήνα στη συζήτηση αυτός, διακόπτοντας με μάλιστα, και ξεκίνησε να ρωτάει τα δικά του... χωρίς τελειωμό. Πάει, το χάσαμε το άλλο το παιδάκι. Έριχνε κάτι ματιές απογοήτευσης και στο τέλος σχεδόν ούτε γεια δεν είπε.
Και τώρα κάθομαι και λέω. Βρε ζώον... γιατί δεν συνέχισες αργότερα την κουβέντα; Γιατί έπεσες ξανά στη γοητεία του άλλου, αφού ξέρεις ότι δεν πάει πουθενά, και έχασες την ευκαιρία να γνωρίσεις έναν άλλον άνθρωπο; Και ξέρετε τι κάνω τώρα; Κάθομαι και χαζεύω το προφίλ στο fb του φίλου φίλου. Χωρίς να είμαστε φίλοι. Μου είπε μια γνωστή, στείλε του αίτημα, τι θα γίνει; Να σας πω τι θα γίνει. Μετά από έναν μήνα, και μετά από μία μόνο φορά συνάντησης, το είχαμε που το είχαμε απογοητεύσει το παιδάκι, ε, τώρα θα το τρομάξουμε κι από πάνω. Αμαρτία δεν είναι;
Σκέφτομαι μήπως ρωτήσω τον κοινό μας φίλο τι κάνει, αν θα ξαναέρθει (λες και είμαστε Σύνταγμα-Ομόνοια...).... κάτι. Από την άλλη, άντε, θα μάθω ότι είναι καλά... και; Να είναι και να παραμείνει καλά. Αφού είμαστε μακριά και δεν διαβλέπεται άλλη συνάντηση ποτέ (ή σε κάνα μεθεπόμενο καλοκαίρι π.χ.), ποιος ο λόγος να σκαλίσω το θέμα;
Μα πόσο χαζή είμαι;.. Ουφ.
Άντε, καληνύχτα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου