Περιπλοκότητες

Υπάρχουν άνθρωποι "τοξικοί", όπως τους λένε, των οποίων η παρουσία στη ζωή και το περιβάλλον μας είναι ζημιογόνα και καθόλου επωφελής.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι μόνο "καθαροί" και άνθρωποι μόνο"τοξικοί". Άλλοι χαμογελάνε και άλλοι γκρινιάζουν περισσότερο, αλλά η διάθεση τους αλλάζει, έστω μία στις τόσες. Το να χαρακτηρίσουμε κάποιον "τοξικό" πρέπει να γίνει μετά από αρκετό διάστημα προσωπικής αλληλεπίδρασης και μετά από εμπεριστατωμένη διαπίστωση πως ο συγκεκριμένος χαλάει τη διάθεση μας, την πνευματική και ψυχική μας ισορροπία και μετά από κάθε συνάντηση μαζί του, δεν έχουμε κέφι, διάθεση, όρεξη. 

Γιατί έκανα αυτόν τον πρόλογο; Διότι αναρωτιόμουν για το αν θα πρέπει να συνεχίσω να έχω συχνή επικοινωνία με έναν θείο μου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια (και όχι τους τελευταίους μήνες, πχ) βγάζει τόσον αρνητισμό γύρω μου, που με κάνει να μη θέλω να έχω πολλά-πολλά μαζί του, παρόλο που οι οικογενειακές μας σχέσεις μετράνε δεκαετίες. Ωραία, είπα, ας πούμε ότι αραιώνω την επικοινωνία μαζί του (προσωπικά μιλάω και όχι για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας). Τι θα γίνει, αυτό θα κάνουμε; Θα διώχνουμε όποιον δεν μας αρέσει; 

Ο θείος ήταν η αφορμή. Προβληματίζομαι με άλλα δύο άτομα -δύο κοπέλες του φιλικού περιβάλλοντος. Η μία περνάει άσχημη φάση και ας πούμε πως την δικαιολογώ μέχρι ενός σημείου, αν και αυτές οι φάσεις επαναλαμβάνονται τακτικά. Η άλλη είναι... άλλη περίπτωση, ο ορισμός της στρίγγλας, της παθολογικά ζηλιάρας, που δεν της φτάνουν ο σοβαρός δεσμός με ένα καλό παιδί και τα υλικά αγαθά που έχει, αλλά θέλει και άλλα, και μάλιστα άλλων. (Όσοι με εννοήσατε, με εννοήσατε). Με τη δεύτερη δεν επιλέξαμε να συναναστρεφόμαστε αλλά μας "επιβλήθηκε", λόγω του δεσμού της με το παιδί εκείνο. Πέρα λοιπόν από την περίπτωση με τον θείο, προβληματίζομαι και με αυτές τις κοπέλες. Με τη δεύτερη η απόφαση ότι δεν ταιριάζουμε ως άνθρωποι ήρθε πολύ νωρίς και απλώς κάνω υπομονή. Θέλω να κρατήσω αποστάσεις και να αραιώσω τις επαφές μαζί της, αλλά δεν θέλω να απομακρυνθούμε με τον δικό της, που είναι από τους λίγους. Αποστάσεις κρατάω και από την πρώτη, αλλά αναρωτιέμαι, γιατί να πρέπει να το κάνω; Τι της την δίνει κάθε τόσο και γίνεται τόσο κακιά και πικρόχολη; Και ξαναλέω, τι θα γίνει, αυτό θα κάνουμε; Θα διώχνουμε όποιον μας χαλάει τη διάθεση και μας γεμίζει με αρνητική ενέργεια; Θα μου πείτε, τι ωραία η ρητορική σου ερώτηση, εκτός κι αν είσαι μαζοχίστρια. Δεν είμαι, θέλω την ευημερία μου (χαχα). Αλλά μήπως να κάνω περισσότερη υπομονή;
Μπερδεύομαι.