Θρι πόιντς

Σκέφτομαι πολύ ένα μασάζ τελευταία. Θα ήταν μοναδική εμπειρία. Ανησυχώ μόνο για τη δύναμη που χρειάζεται ώστε να λειτουργήσει όπως πρέπει. Άλλοι άνθρωποι ευχαριστιούνται ξύλο, εγώ από την άλλη... μη με ακουμπήσεις με το δάχτυλο, πονάω! Λέτε αντί για χαλαρωμένη και ξεκούραστη, να φύγω από εκεί μαυρισμένη από τις μελανιές; Δεν πειράζει, χάριν της εμπειρίας, θα το ρισκάρω. Θα ενημερώσω για την εν λόγω ευαισθησία τη μασέρ και Θεός βοηθός. Λογικά όμως να πάρουμε το θέμα, θα υπάρχει και έξτρα σοφτ μασάζ, ε; Δεν θα υπάρχει πια; 

Επίσης, ενώ ήμουν ευχαριστημένη με την κομμώτρια μου εδώ στην (κοσμοπολίτικη) εξοχή, την τελευταία φορά που πήγα, δεν μου τα είπε καλά. Θα πείτε, εντάξει, έχουμε και τις μαύρες μέρες μας μερικοί. Βρε δεν διαφωνώ. Φανταστείτε όμως να χρειαζόσασταν ένα μικρό χειρουργείο και να μην ξύπνησε σωστά ο χειρουργός... Εεε, νταξ, μερικά πράγματα είτε δύσκολα φτιάχνονται ή δεν φτιάχνονται καθόλου. Τέλος πάντων, θέλω να καταλήξω στο ότι απογοητεύτηκα από το αποτέλεσμα και έφυγα από το κομμωτήριο, κυριολεκτικά, μισοκουρεμένη. Φυλλαριστά τα είχα, ξεφυλλισμένα τα πήρα. Αφού η τύπισσα προχώρησε στην επόμενη πελάτισσα, ενώ με είχε αφήσει στη μέση! Την φώναξα δύο φορές και τη δεύτερη έκοψε άλλη μία τούφα και μην την είδατε...! Τι να πω, δεν το ξαναέζησα, και ήδη έχω ψάξει να πάω αλλού. Το καλό αυτής ήταν ότι σεβόταν το μήκος των μαλλιών σου. Λίγο της έλεγες, λίγο στα έκοβε. Αλλά τώρα περάσαμε σε άλλο επίπεδο. Λίγο της λες, το μισό σου κάνει... Ε όχι, εντάξει, είπαμε. 

Συνέβη και κάτι άλλο, που με προβλημάτισε πάρα πολύ. Με ένα παιδί με το οποίο τα πάμε πάρα πολύ καλά, παρόλο δεν είναι ένα συνηθισμένο άτομο. Ένα ατυχές σχόλιο του μπροστά σε κόσμο, με εξέθεσε στα καλά καθούμενα. Όταν επικοινωνούμε οι δυο μας, ανταλλάσσουμε διάφορες καφρο-εξυπνάδες, αλλά νόμιζα πως στον "έξω κόσμο" τηρούσαμε το απαιτούμενο "πρωτόκολλο". Στενοχωρήθηκα πολύ, του απάντησα σχεδόν αμέσως ώστε να μπαλώσω τα πράγματα στο κοινό, αλλά έγινε και δεν μπορεί να ξε-γίνει. Το κατάλαβε κι εκείνος και κατέφυγε σε χάδια και καλοπιάσματα, αλλά τι να τα κάνεις πλέον, όταν έχεις εκτεθεί.... Να σε κάψω Γιάννη, να σ'αλείψω λάδι...Για την ώρα, επιφυλάσσομαι ακόμα και να τον ρωτήσω τι κάνει. Φοβάμαι ποια θα είναι η αντόδραση του, την επόμενη φορά που θα είμαστε έξω. Δεν είναι άσχημο αυτό; Και στενοχωριέμαι όλο και πιο πολυ, γιατί είναι μια ανοησία η όλη κατάσταση. Αυτή η ανοησία όμως με έκανε να νιώσω πάρα πολύ άσχημα και έχω στραβώσει αρκετά. Κρίμα. Γιατί άνοιξες το στόμα σου, βρε άνθρωπε; Λες και χρειάζονταν εξηγήσεις για το τι γίνεται μεταξύ μας...