Κατάντια ρε παιδί μου, να κάθεσαι σχεδόν 2:30 την άγρια νύχτα και να έχεις την τηλεόραση συντονισμένη στο κανάλι της Βουλής οικειοθελώς, επειδή σου αρέσει να ακούς ολοκληρωμένες και κατά ένα μεγάλο ποσοστό σωστές, γραμματικά και συντακτικά, προτάσεις. Εκεί με φτάσανε οι ακαλλιέργητοι σε εκείνο το μέρος που λέω δουλειά!
(Ναι, αλλά κοπελιά, δουλεύεις.. εργάζεσαι... ρώτα κι άλλους που δεν έχουν μισό ευρώ να πάρουν ψωμί για τα παιδάκια τους... λέει ο άλλος μου εαυτός).
Ευχαριστήθηκα επίσης και την απρογραμμάτιστη βραδινή έξοδο που είχα, για τον ίδιο λόγο. Βρέθηκα ανάμεσα σε καλλιεργημένα άτομα με διαμορφωμένες απόψεις, με ρέουσα σκέψη και ομιλία. Έφτασα μάλιστα στο ευχάριστο σημείο, που είχα καιρό να πλησιάσω, να βαρεθώ από τις τόσες απόψεις που άκουγα και να ονειροπολώ. Είναι το σημείο που χορταίνεις τα τεκταινόμενα και ταξιδεύεις, κυρίως νοερά. Ωραία πράγματα. Πολύτιμες εμπειρίες, τελικά.
Μερικές φορές αναρωτιόμουν μήπως είμαι ονειροπαρμένη, τεμπέλα, φαντασιόπληκτη, επειδή ασφυκτιώ όταν δυσανασχετώ μέχρι σκασμού την ώρα που ετοιμάζομαι για να πάω σε εκείνο το μέρος. Κάθομαι στο γραφείο, βλέπω τα αυτοκίνητα να περνάνε και θέλω να είμαι κι εγώ σε ένα από αυτά, να πηγαίνω βόλτα. Ο νους μου όμως πηγαίνει σε προηγούμενες θέσεις που είχα, και οι οποίες με ικανοποιούσαν πάρα πολύ. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα, πήγαινα πιο νωρίς από την ώρα έναρξης του ωραρίου μου και στο τέλος, έφευγα με το ζόρι. Όχι, δεν επρόκειτο για άκοπες και με λίγες ευθύνες δουλειές. Ίσα-ίσα που ειδικά η μία με γέμιζε με άγχος σε καθημερινή βάση. Την ευχαριστιόμουν όμως! Και γιατί την ευχαριστιόμουν; Διότι το μυαλό μου παρήγαγε εργασία, δημιουργούσε, αλληλεπιδρούσε, λάμβανε και έδινε πληροφορίες. Ενώ σε αυτή τη δουλειά που είμαι τώρα... ο προϊστάμενος π.χ. χτες πήγε να πάρει ύφος βαριά δυσκοίλιου και σχεδόν με κατσάδιασε, επειδή του σκάναρα δύο σελίδες που μου ζήτησε σε δύο αρχεία, και όχι σε ένα. "Ε, εντάξει", του είπα με απορία για την αντίδραση και σε 20 δευτερόλεπτα (τόσο έπαιρνε...) είχε το ένα αρχείο που ήθελε. Αμα,ρε φίλε, σου ανεβαίνει το αίμα για ένα σκανάρισμα, τι κάνεις όταν προκύπτει κάτι όντως σοβαρό; (Άλλα αντί άλλων, έχω να πω. Στα αστεία γίνεται έξαλλος και στα σοβαρά κάνει την πάπια). (Και τώρα που είπα αστεία, να σημειώσω ότι η ευφυΐα ενός ανθρώπου αποδεικνύεται και από το χιούμορ του. Ή την έλλειψη του. Καταλαβαίνετε σε ποια κατηγορία ανήκει ο από πάνω).
Αυτά. Μέχρι να φύγω από εκεί, θα τρώτε στη μάπα την γκρίνια μου...
(Ναι, αλλά κοπελιά, δουλεύεις.. εργάζεσαι... ρώτα κι άλλους που δεν έχουν μισό ευρώ να πάρουν ψωμί για τα παιδάκια τους... λέει ο άλλος μου εαυτός).
Ευχαριστήθηκα επίσης και την απρογραμμάτιστη βραδινή έξοδο που είχα, για τον ίδιο λόγο. Βρέθηκα ανάμεσα σε καλλιεργημένα άτομα με διαμορφωμένες απόψεις, με ρέουσα σκέψη και ομιλία. Έφτασα μάλιστα στο ευχάριστο σημείο, που είχα καιρό να πλησιάσω, να βαρεθώ από τις τόσες απόψεις που άκουγα και να ονειροπολώ. Είναι το σημείο που χορταίνεις τα τεκταινόμενα και ταξιδεύεις, κυρίως νοερά. Ωραία πράγματα. Πολύτιμες εμπειρίες, τελικά.
Μερικές φορές αναρωτιόμουν μήπως είμαι ονειροπαρμένη, τεμπέλα, φαντασιόπληκτη, επειδή ασφυκτιώ όταν δυσανασχετώ μέχρι σκασμού την ώρα που ετοιμάζομαι για να πάω σε εκείνο το μέρος. Κάθομαι στο γραφείο, βλέπω τα αυτοκίνητα να περνάνε και θέλω να είμαι κι εγώ σε ένα από αυτά, να πηγαίνω βόλτα. Ο νους μου όμως πηγαίνει σε προηγούμενες θέσεις που είχα, και οι οποίες με ικανοποιούσαν πάρα πολύ. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα, πήγαινα πιο νωρίς από την ώρα έναρξης του ωραρίου μου και στο τέλος, έφευγα με το ζόρι. Όχι, δεν επρόκειτο για άκοπες και με λίγες ευθύνες δουλειές. Ίσα-ίσα που ειδικά η μία με γέμιζε με άγχος σε καθημερινή βάση. Την ευχαριστιόμουν όμως! Και γιατί την ευχαριστιόμουν; Διότι το μυαλό μου παρήγαγε εργασία, δημιουργούσε, αλληλεπιδρούσε, λάμβανε και έδινε πληροφορίες. Ενώ σε αυτή τη δουλειά που είμαι τώρα... ο προϊστάμενος π.χ. χτες πήγε να πάρει ύφος βαριά δυσκοίλιου και σχεδόν με κατσάδιασε, επειδή του σκάναρα δύο σελίδες που μου ζήτησε σε δύο αρχεία, και όχι σε ένα. "Ε, εντάξει", του είπα με απορία για την αντίδραση και σε 20 δευτερόλεπτα (τόσο έπαιρνε...) είχε το ένα αρχείο που ήθελε. Αμα,ρε φίλε, σου ανεβαίνει το αίμα για ένα σκανάρισμα, τι κάνεις όταν προκύπτει κάτι όντως σοβαρό; (Άλλα αντί άλλων, έχω να πω. Στα αστεία γίνεται έξαλλος και στα σοβαρά κάνει την πάπια). (Και τώρα που είπα αστεία, να σημειώσω ότι η ευφυΐα ενός ανθρώπου αποδεικνύεται και από το χιούμορ του. Ή την έλλειψη του. Καταλαβαίνετε σε ποια κατηγορία ανήκει ο από πάνω).
Αυτά. Μέχρι να φύγω από εκεί, θα τρώτε στη μάπα την γκρίνια μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου