Πέρασε κι έφυγε

Κοιτάξτε τώρα να δείτε πού έχω κολλήσει.
Εννοείται πως στη ζωή μας κάθε τόσο (όχι συχνά βέβαια) διακόπτονται οι επαφές μας με κάποιον. Είτε από δική μας πρωτοβουλία είτε από δική του. Πολλοί οι λόγοι και όλοι μας ξέρουμε ποιοί είναι, πάνω-κάτω. Έκανε κάτι που μας ξένισε/μείωσε, βαρεθήκαμε, ή μπορεί π.χ. να έχουμε τάσεις απομόνωσης. Δεν μιλάω για τυπικές γνωριμίες οι οποίες, φευ, αν μείνουν ακαλλιέργητες, δεν θα κρατήσουν και δεν θα νοιαστούμε κιόλας τι θα απογίνουν. Μιλάω για στενές σχέσεις, διαπροσωπικές, με τακτική και εκ βαθέων επικοινωνία.
Προσωπικά, έχω διακόψει επαφές με άτομα για δύο λόγους. Μου έλεγαν ψέματα ή/και με κατηγορούσαν και με κοροΐδευαν. Δεν είμαι μυγιάγγιχτη, δεν θα θιγώ ανεπανόρθωτα αν κάποιος με αποκαλέσει πάνω στα νεύρα του κατσίκα, π.χ. Εντάξει, κι εγώ θα πω διάφορα όταν βράζω μέσα μου, αλλά αν ξεκινούσαμε να διαγράφουμε κόσμο με αυτή την αιτία, τότε δεν θα μιλούσε κανείς με κανέναν πλέον. Ούτε στους ίδιους τους γονείς μας. Μη σας πω, ούτε στη σκια μας.
Με ενοχλεί, λοιπόν, η ιστορία με την κοπέλα, που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση μου. Δεν είχε σοβαρό λόγο εκ μέρους μου ώστε να μου μιλήσει με απότομο και αλαζονικό ύφος στο τηλέφωνο και να μην επιχειρήσει άλλη επικοινωνία. Προτού σκεφτείτε, γιατί δεν κάνεις άλλη μία απόπειρα, να σας πω ότι το τηλεφώνημα αυτό ήταν μέρος μιας σειράς αποτυχημένων μονόπλευρων προσπαθειών επικοινωνίας, και αυτό αποτελούσε την τελευταία μου κίνηση.
Προσέξτε όμως τη διατύπωση μου. Δεν υπήρχε σοβαρός λόγος εκ μέρους μου. Δεν της έδωσα εγώ  κάτι σοβαρό ώστε να συμπεριφερθεί έτσι- είχε όμως εκείνη πολλά δικά της. Αυτό που με βάζει σε σκέψεις είναι ότι πρόκειται για λόγους που απορρέουν από δικά της προβλήματα. Είναι σε μία δεσμευμένη σχέση, όπου η συμβίωση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Και από συναισθηματικής αλλά και από οικονομικής πλευράς. Το θέμα όμως είναι ότι οι δυσκολίες, οι περισσότερες τουλάχιστον, προκύπτουν από τα ίδια τα πρόσωπα. Μη διάθεση για δουλειά και άρνηση (πλέον) αναγνώρισης ότι η σχέση είναι πάρα πολύ προβληματική και ουσιαστικά αδιέξοδη. Για όλα αυτά τα θέματα, μας είχε κάνει συζητήσεις η ίδια η κοπέλα. Εξυπακούεται πως σε μία παρέα, θα ειπωθούν πολλά πράγματα, αλλά κανείς δεν πιέζει κανέναν να μιλήσει τόσο πολύ για προσωπικά θέματα. Εκείνη όμως είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που από ένα σημείο κι έπειτα, μας εξιστορούσε τα όσα περνούσε. Δεν τα βγάζαμε από το νου μας, δηλαδή.
'Οταν, επομένως, μεγάλωσε η απόσταση (χιλιομετρική) ανάμεσα μας, στις συζητήσεις μας ήταν αναμενόμενο να κάνω και ερωτήσεις για την κατάσταση στο σπίτι. Προφανώς η κοπέλα μετάνιωσε που είχε ανοιχτεί, και σιγά σιγά άρχισε να χτίζει μία όμορφη, ροδαλή εικόνα της κατάστασης, ενώ με τον καιρό οι απαντήσεις της περιείχαν κ αμυντική χροιά. Σταμάτησα  κι εγώ να την ρωτάω τόσο συχνά, από τη στιγμή που αντιλήφθηκα ότι την ενοχλούσε το θέμα. Ρωτούσα λοιπόν για το πώς περνούσε τη μέρα της. Τον πρώτο καιρό η κουβέντα κυλούσε πολύ μεστά. Στη συνέχεια όμως, επαναλαμβάναμε τα ίδια και τα ίδια πράγματα. Αφού δεν είχε πολλές ασχολίες εκεί που βρίσκεται, και επειδή το καταλάβαινε και η ίδια, ξεκινούσε να απαντάει με την ίδια αμυντική στάση. Είχαμε φτάσει δηλαδή να έχουμε θέματα ταμπού τη σχέση με τον σύντροφο της και την καθημερινότητα. Η επόμενη ερώτηση ήταν, τι καλό έφτιαξες σήμερα; Ναι, από την... ψευδοακαδημαϊκή κοινότητα αυτή η ερώτηση θεωρείται ιδιαίτερα "λαϊκιά". Από τους φυσιολογικούς ανθρώπους, όμως, είναι μία χρήσιμη ερώτηση, που αφορά στο θεμελιώδες θέμα του φαγητού, χωρίς το οποίο δεν ζούμε. Παίρνεις ιδέες, ανταλλάσσεις απόψεις για γεύσεις, συστατικά και οτιδήποτε ανάλογο. Μέχρι που μία φορά μου είπε ότι δεν θέλει να μιλάει για αυτό, γιατί είναι κάτι που βαριέται και επίσης το θεωρεί αγενές επειδή είναι σαν να ρωτάει ο άλλος πόσα λεφτά ξόδεψε στο φαγητό (κατακέφαλα μου είχε έρθει η απάντηση, ντόινγκ και ντόινγκ ξανά και ξανά). Σεβαστή όμως η άποψη της, οπότε πάει κι αυτό το θέμα. Στον φάκελο με τα ταμπού κι αυτό.
Άρα, τι έμενε για να συζητάμε; Έλα μου ντε. Περνούσαμε λοιπόν τον καιρό μας με εμένα να μιλάω για τα δικά μου. Μα, όσο εγωκεντρική και να είμαι, πόσο πια θα μιλάω για μένα; Αλλά, το καλύτερο είναι ότι κατάλαβα πως, όταν πλέον ξεμέναμε από θέματα για συζήτηση και της έλεγα δικές μου ιστορίες, "δυσανασχετούσε" ευγενικά επειδή το επίκεντρο ήταν... εγώ. Λες και είχα όρεξη να πηγαινοφέρνω τα (ασθενή) αισθηματικά, επαγγελματικά και άλλα ζητήματα μου.
Προς το τέλος, λοιπόν, ξεκίνησε να λέει τα άλλα αμίμητα. Ότι δεν θέλει πλέον να έχει πολλά πολλά με το κινητό και την τεχνολογία γενικότερα και θέλει να απομακρυνθεί από αυτά τα πράγματα και να είναι ήρεμη, και, και, και. Πλέον είχα καταλάβει ότι αυτή η "φιλία" όδευε τάχιστα προς το κοντινότερο φαράγγι, αλλά αρνιόμουν να το δεχτώ, Πού ήταν εκείνη η ευχάριστη, έξυπνη και καλλιεργημένη κοπέλα που όλοι στην παρέα περιμέναμε πώς και πώς να την δούμε από κοντά;
Ε, τι που ήταν. Στο πηγάδι της φαύλης συναισθηματικής της σχέσης, που αλλοίωνε σιγά σιγά το ίδιο της το είναι.
Αυτό που με πείραξε, όμως, ξαναλέω, είναι το ύφος της στο τελευταίο τηλεφώνημα. Όχι κοπέλα μου, δεν σε ενοχλώ εγώ. Εσύ κάτι έχεις εκεί μέσα που σε ενοχλεί πάρα πολύ και αρνείσαι να παραδεχτείς... Εγώ ήμουν απλώς ένα εξιλαστήριο θύμα.
Αν το διαβάσει ποτέ αυτό, ελπίζω ότι θα είναι πολύ καλά στη ζωή της και όταν λέει ότι περνάει όμορφα, να το εννοεί και όχι να το λέει ως ασπίδα.
Αυτάα. Υγιαίνετε!