Νομίζω πως από εδώ και στο εξής θα αφήνω τον κάθε άνθρωπο να κάνει αυτά που έχει στο μυαλό του, χωρίς να προσπαθήσω να εκλογικεύσω π.χ. την κατάσταση ή να μπω στον κόπο να αποδείξω το τυχόν παράλογο του σκεπτικού του. (Παράλογο σε λογικά πλαίσια - καλό το οξύμωρο εδώ, ε;). Παράδειγμα... Έλεγε μία τύπισσα ότι βρήκαν κάτι σόμπες στην αποθήκη του σπιτιού του αρραβωνιαστικού της και τις μετέφεραν στο σπίτι που πρόκειται να μετακομίσουν οι ίδιοι σύντομα. Τα άλλα παιδιά της παρέας προσπάθησαν να τους πουν ότι οι εν λόγω σόμπες καίνε πολύ ρεύμα και πως υπάρχουν πιο συμφέρουσες λύσεις. Εγώ δεν μίλησα καθόλου. Διότι έχουμε να κάνουμε με δύο ενήλικες με μόρφωση και καλλιέργεια. Εφόσον θεώρησαν καλό να χρησιμοποιήσουν αυτά, γιατί να αμφισβητήσω την επιλογή τους και - ποιος ξέρει - να φανώ ότι το παίζω κι έξυπνη; Άμα ο επόμενος λογαριασμός ρεύματος είναι φουσκωμένος, φαντάζομαι πως θα λάβουν τα μέτρα τους.
Άλλο παράδειγμα. Η 15χρονη κόρη κάποιων κοντινών συγγενών έχει δηλώσει πως θέλει να ακολουθήσει τη ζαχαροπλαστική. Κανείς από το συγγενικό και φιλικό (από όσο γνωρίζω) περιβάλλον της δεν έχει σχέση με αυτό το επάγγελμα και είναι εμφανές πως η κοπελίτσα είναι επηρεασμένη από όσα βλέπει στην τηλεόραση (γκλάμουρ κουζίνες, εύκολες! συνταγές, εντυπωσιακά αποτελέσματα, γρήγορα λεφτά). Η αδελφή μου επιμένει να της λέει πως πρέπει να πάει να δει πώς είναι στην πραγματικότητα να δουλεύεις στην κουζίνα ενός ζαχαροπλαστείου και μετά να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Για μένα, το θέμα είναι ιδιαίτερο και κατά τη γνώμη μου αυτοί που πρέπει να την συμβουλεύουν είναι οι δικοί της (κυρίως οι γονείς). Είναι υπεύθυνοι για την ευημερία του παιδιού τους και το να εκφράζουν άποψη όλοι οι γύρω-γύρω θα μπερδέψει τα πράγματα. Στο τέλος μπορεί αυτός που μίλησε και είναι εκτός στενού κύκλου να βρει και μπελά - όλοι μας αποζητάμε να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου αλλού, όταν η κατάσταση δεν καταλήγει εκεί που λογαριάζαμε.
Άλλο παράδειγμα. Κοπέλα αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, επηρεάζοντας την ψυχολογία της. Βγαίνει δύσκολα έξω από το σπίτι και η στάση της απέναντι σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας είναι αρνητική. Όταν της προτείνω να πάμε κάποια βόλτα, 8 στις 10 φορές θα πει όχι, βρίσκοντας μία (πολύ κούφια) δικαιολογία. Δεν θα ξεκινήσω να της λέω ότι θα νιώσει καλύτερα και ότι πρέπει να δει κόσμο και μετά θα καταλάβει τι ωραία που ήταν και πόσο δίκιο είχε η φίλη της. Θα της πω ότι θα ήθελα να βρεθούμε για να τα πούμε, εφόσον δεν μπορεί, εγώ το σέβομαι, και πως εκείνες τις ώρες θα βρίσκομαι σε εκείνο και εκείνο το μέρος. Άμα θέλει η ίδια να μου μιλήσει παραπάνω, εξυπακούεται πως θα την ακούσω και θα της πω τη γνώμη μου. Με το ζόρι όμως δεν πρόκειται να επιβάλλω (πλέον;) σε κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει, ούτε θα προσπαθήσω να διαχειριστώ εγώ η ίδια μία δύσκολη περίπτωση. Δεν είμαι ειδικός και είναι ζητήματα που μόνο ειδικοί πρέπει να αναλαμβάνουν.
Αν μου ζητήσουν τη γνώμη μου για το χρώμα του πουλόβερ που τους πηγαίνει, εννοείται πως θα την πω. Ή το αν θα φάνε σουβλάκι ή σαλάτα για βραδινό. Ή ποια ταινία να δουν. Αυτά είναι απλά, καθημερινά θέματα, που κυλάνε στη ζωή μας. Αν με ρωτούσαν τα παιδιά του πρώτου παραδείγματος αν έκαναν καλά με τις σόμπες, θα τους έλεγα πως δεν ξέρω από αυτά αλλά από όσα έχω ακούσει/ μάθει/ διαβάσει, θα ήταν καλύτερο να τραβήξουν προς άλλη επιλογή. Δεν την ζήτησαν όμως και δεν την έδωσα με το ζόρι. Εξάλλου, μπορεί όντως να πρόκειται για οικονομικά συμφέρουσες συσκευές. Δεν είμαι ειδικός...
Άλλο παράδειγμα. Η 15χρονη κόρη κάποιων κοντινών συγγενών έχει δηλώσει πως θέλει να ακολουθήσει τη ζαχαροπλαστική. Κανείς από το συγγενικό και φιλικό (από όσο γνωρίζω) περιβάλλον της δεν έχει σχέση με αυτό το επάγγελμα και είναι εμφανές πως η κοπελίτσα είναι επηρεασμένη από όσα βλέπει στην τηλεόραση (γκλάμουρ κουζίνες, εύκολες! συνταγές, εντυπωσιακά αποτελέσματα, γρήγορα λεφτά). Η αδελφή μου επιμένει να της λέει πως πρέπει να πάει να δει πώς είναι στην πραγματικότητα να δουλεύεις στην κουζίνα ενός ζαχαροπλαστείου και μετά να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Για μένα, το θέμα είναι ιδιαίτερο και κατά τη γνώμη μου αυτοί που πρέπει να την συμβουλεύουν είναι οι δικοί της (κυρίως οι γονείς). Είναι υπεύθυνοι για την ευημερία του παιδιού τους και το να εκφράζουν άποψη όλοι οι γύρω-γύρω θα μπερδέψει τα πράγματα. Στο τέλος μπορεί αυτός που μίλησε και είναι εκτός στενού κύκλου να βρει και μπελά - όλοι μας αποζητάμε να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου αλλού, όταν η κατάσταση δεν καταλήγει εκεί που λογαριάζαμε.
Άλλο παράδειγμα. Κοπέλα αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, επηρεάζοντας την ψυχολογία της. Βγαίνει δύσκολα έξω από το σπίτι και η στάση της απέναντι σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας είναι αρνητική. Όταν της προτείνω να πάμε κάποια βόλτα, 8 στις 10 φορές θα πει όχι, βρίσκοντας μία (πολύ κούφια) δικαιολογία. Δεν θα ξεκινήσω να της λέω ότι θα νιώσει καλύτερα και ότι πρέπει να δει κόσμο και μετά θα καταλάβει τι ωραία που ήταν και πόσο δίκιο είχε η φίλη της. Θα της πω ότι θα ήθελα να βρεθούμε για να τα πούμε, εφόσον δεν μπορεί, εγώ το σέβομαι, και πως εκείνες τις ώρες θα βρίσκομαι σε εκείνο και εκείνο το μέρος. Άμα θέλει η ίδια να μου μιλήσει παραπάνω, εξυπακούεται πως θα την ακούσω και θα της πω τη γνώμη μου. Με το ζόρι όμως δεν πρόκειται να επιβάλλω (πλέον;) σε κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει, ούτε θα προσπαθήσω να διαχειριστώ εγώ η ίδια μία δύσκολη περίπτωση. Δεν είμαι ειδικός και είναι ζητήματα που μόνο ειδικοί πρέπει να αναλαμβάνουν.
Αν μου ζητήσουν τη γνώμη μου για το χρώμα του πουλόβερ που τους πηγαίνει, εννοείται πως θα την πω. Ή το αν θα φάνε σουβλάκι ή σαλάτα για βραδινό. Ή ποια ταινία να δουν. Αυτά είναι απλά, καθημερινά θέματα, που κυλάνε στη ζωή μας. Αν με ρωτούσαν τα παιδιά του πρώτου παραδείγματος αν έκαναν καλά με τις σόμπες, θα τους έλεγα πως δεν ξέρω από αυτά αλλά από όσα έχω ακούσει/ μάθει/ διαβάσει, θα ήταν καλύτερο να τραβήξουν προς άλλη επιλογή. Δεν την ζήτησαν όμως και δεν την έδωσα με το ζόρι. Εξάλλου, μπορεί όντως να πρόκειται για οικονομικά συμφέρουσες συσκευές. Δεν είμαι ειδικός...
2 σχόλια:
συμφωνώ και επαυξάνω! Ετσι κάνω κι εγω ,από φοιτήτρια.Την αφορμή μού την εδωσε μια κοπέλα που ζητουσε τη γνωμη μου για διάφορα θέματα και εξακρίβωνα αργότερα πως έκανε τα ακριβώς αντίθετα!
Με τα χρόνια κατάλαβα πως έτσι πρέπει να κανουμε ,κυρίως με απλους φίλους και γνωστούς ή άγνωστους. Εμένα όμως με έχει βοηθησει πολλές φορες η γνωμη άλλων που δεν ήταν στο στενό φιλικο - συγγενικό περιβάλλον.
Καλό ΣΚ!
Ναι, δεν είναι εκνευριστικό αλλά έρχεσαι και σε δύσκολη θέση, όταν ζητήσουν τη γνώμη σου για κάτι και κάνουν μετά το αντίθετο;; Γι'αυτό πλέον, όταν μου ζητήσουν μια άποψη, θα πω "εγώ θα έκανα αυτό... εσύ δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσες". Όχι τίποτα άλλο, αλλά στο τέλος μπορεί να βρεθούμε και στο στόχαστρο. Μεγάλωσα κι έμαθα κι εγώ. Το πιο εύκολο φταίξιμο είναι "του άλλου".
Καλή σου εβδομάδα, Νάσια μου!
Δημοσίευση σχολίου