Το γυαλιστερό μηδέν

Αν είναι δυνατόν, από τις αρχές Φεβρουαρίου έχω να γράψω; Γι'αυτό έχω συμπτώματα πνευματικής συμφόρησης. Τόσες πολλές σκέψεις, που δεν ξέρω τι να τις κάνω.

Παρατηρώ, λοιπόν, ότι οι άντρες είναι κατά 85% δέσμιοι της εξωτερικής εμφάνισης. Αδύνατη και περιποιημένη να είναι και είμαστε ωραίοι. Ας είναι φίδι, δεν πειράζει, όταν μας δαγκώνει, εμείς θα βλέπουμε το γυαλιστερό περιτύλιγμα και θα λέμε ααα εντάξει βρε, ας στάζει δηλητήριο η πληγή, είναι όμορφη!!
Και οι γυναίκες θα κοιτάξουμε έναν όμορφο, εννοείται..., αλλά όταν θέλουμε να κάνουμε σοβαρή / σοβαρότερη σχέση, τρυπάμε άμεσα πιο βαθιά για να δούμε τι λέει το περιεχόμενο. Όχι όλες μας βέβαια, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία.
Γιατί το λέω αυτό; Διότι βλέπω ορυμαγδό, πλημμύρα, καταιγισμό τέτοιων περιπτώσεων. Βλέπεις τον άλλον που υποφέρει στη σχέση διότι στερείται ακόμα και τον αυτοσεβασμό του, αλλά κρατάει εκεί, επειδή η άλλη γυαλίζει. Τον προσβάλλει μπροστά στους φίλους του, χώνει το χέρι της στο πορτοφόλι του, αργότερα του φορτώνει δάνεια και άλλες οικονομικές υποχρεώσεις της οικογένειας της, του λέει ότι δεν θέλει να κάνει ούτε ένα παιδί μέχρι να πατήσουν τα 40 για να μη χαλάσει το σώμα της αλλά και τη ζωή της, ενώ εκείνος θέλει σαν παλαβός ένα μωρό... αλλά ράβει το στόμα του, καταπιέζει τις δικές του ανάγκες και κάθεται.
Δικαίωμα καθενός να ζει τη ζωή του όπως επιθυμεί, αλίμονο.
Αυτό που έχω παρατηρήσει, όμως, και εκεί θέλω να καταλήξω, είναι το εξής: Κατάφερε αυτός να ρίξει την όμορφη και είναι πολύ περήφανος. Στην πορεία ξεκινάνε τα προβλήματα και ενώ το μπιχλιμπίδι λάμπει και θαμπώνει απαξάπαντες... ο τυπάς που συμβιώνει μαζί του, φυσιολογικό κιόλας, ξεκινάει να δυσανασχετεί. Δεν μπορεί όμως να αφήσει την όμορφη ξανθιά (π.χ.), γιατί θεωρεί πως άλλη παρόμοια δεν θα του ξανάρθει. Τι κάνει; Προσπαθεί να βρει ψεγάδια σε όλους τους υπόλοιπους. Στην παρέα του, στους συγγενείς του, στη δουλειά του. Βγάζει τα απωθημένα του. Βλέπει ότι κάποιος φίλος του είναι μόνος του για αρκετό καιρό και θα αρχίσει να "ψυλλιάζεται" ότι π.χ.είναι γκέι. Βλέπει άντρα ή γυναίκα με παραπάνω κιλά και στηλιτεύει την έλλειψη "αισθητικής". Κοροϊδεύει τον γάμο ενός συναδέλφου, επειδή "δεν τον αφήνει τον δειλό να πάει για ένα ποτό με τους φίλους του". Και μετά πάει σπίτι και μετράει τις δαγκωνιές της συντρόφου του.
Μα γιατί σας είναι ΤΟΣΟ σημαντικό να έχετε μία γυναίκα-μοντέλο, κι ας περνάτε άσχημα μαζί της; Να δεχτώ ότι η λογική του άντρα είναι λιγότερο "εκλεπτυσμένη" από της γυναίκας και υποκύπτει ευκολότερα στα "ζωώδη ένστικτά" του. Αυτό όμως δεν είναι που μας διαχωρίζει από τα υπόλοιπα ζωντανά; Η δυνατότητα σκέψης, περισυλλογής, εκλογίκευσης;
Στην τελική, ωραία, κάνε καθένας τις επιλογές του. Μπορεί όμως να κρατάει τα απόνερα των αποτελεσμάτων μόνο για τον εαυτό του;