3. Νομίζεις εαυτέ μου ότι υπάρχει ένα άτομο στον κόσμο που είμαστε ο ένας για τον άλλον ή δεν ισχύει αυτή η αντίληψη; Κι αν υποστηρίζεις το δεύτερο, τότε πώς εξηγείς ότι υπάρχουν ζευγάρια που είναι μαζί και ευτυχισμένα πάρα πολλά χρόνια, χωρίς να έχει υπάρξει άλλος στη ζωή τους;
Μπα όχι, δεν νομίζω πως υπάρχει ΤΟ άτομο για εμάς. Νομίζω πως υπάρχουν αρκετά άτομα με τα οποία ταιριάζουμε πάρα - πάρα πολύ, όπως υπάρχουν και άλλοι με τους οποίους δεν αντέχουμε να βρισκόμαστε μαζί στον ίδιο χώρο. Θεωρώ, επίσης, πως είναι πολύ καλή και μάλιστα απαραίτητη εμπειρία να βιώσουμε την ερωτική απογοήτευση τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας, και όσο νωρίτερα γίνει αυτό, τόσο το καλύτερο για την υπόλοιπη ψυχική και πνευματική μας υγεία. Γιατί; Γιατί θα πονέσουμε πάρα πολύ, θα νιώσουμε ότι μας απορρίπτει το άλλο μας μισό, ότι ο κόσμος γύρω μας δεν έχει νόημα χωρίς αυτό το πρόσωπο, ότι δεν υπάρχει τρόπος να επανέλθουμε.... θα κυλιστούμε στο πάτωμα κλαίγοντας, θα απελπιζόμαστε κάθε φορά που θα θυμόμαστε εκείνον/η, θα τραβάμε τα μαλλιά μας με τη σκέψη ότι μπορεί να περνάει υπέροχα στην αγκαλιά κάποιου άλλου... μέχρις ότου μπουχτίσει ο ίδιος μας ο εαυτός με εμάς. Και καπου εκεί, για άλλους μετά από μέρες, για άλλους μετά από εβδομάδες, για άλλους μετά από μήνες, το βλέμμα μας θα πέσει σε ένα άλλο άτομο ή σε περισσότερα του ενός, που βρίσκουμε ενδιαφέροντα και κάποια στιγμή θα πιάσουμε τον εαυτό μας να χαμογελάει αβίαστα. Χωρίς απαραίτητα να πρέπει να κάνουμε δεσμό με το νέο άτομο. Νομίζω, επομένως, πως όταν ξεθυμάνουμε και ανοίξουμε τα μάτια μας σε ανύποπτη στιγμή, θα διαπιστώσουμε ότι τόσο έντονα συναισθήματα μπορεί να μας τα προκαλέσει και άλλος άνθρωπος, ότι δεν πεθάναμε μαζί με εκείνο τον έρωτα, ότι στην επόμενη γωνία δεν ξέρουμε τι μας περιμένει."Πώς θα περάσω τις γιορτές χωρίς εκείνον/η;! Αδιανόητο!". Και πόσες φορές δεν ανατράπηκαν τα σχέδια μας, από παράγοντες που δεν ήταν στο χέρι μας; Αυτό είναι η ζωή.
Επομένως, βλέπουμε ότι όχι, δεν ήρθε το τέλος. Στον επόμενο έρωτα που θα μας έρθει, λοιπόν, θα ξέρουμε ότι, ακόμα κι αν πέσουμε πάλι στα πατώματα επειδή δεν έφτασε εκεί που θέλαμε, θα το ξεπεράσουμε.
Όσο για τα ζευγάρια που γνώρισαν μόνο ο ένας τον άλλον και μένουν μαζί για την υπόλοιπη ζωή τους, λέω το εξής: Τυχεροί αλλά έτσι είναι η και η ζωή, βρε παιδιά! Είμαστε δισεκατομμύρια άνθρωποι εδώ πέρα, δισεκατομμύρια DNA, άπειροι οι πιθανοί συνδυασμοί και τα αποτελέσματα.
Η ζωή είναι ωραία!
Μπα όχι, δεν νομίζω πως υπάρχει ΤΟ άτομο για εμάς. Νομίζω πως υπάρχουν αρκετά άτομα με τα οποία ταιριάζουμε πάρα - πάρα πολύ, όπως υπάρχουν και άλλοι με τους οποίους δεν αντέχουμε να βρισκόμαστε μαζί στον ίδιο χώρο. Θεωρώ, επίσης, πως είναι πολύ καλή και μάλιστα απαραίτητη εμπειρία να βιώσουμε την ερωτική απογοήτευση τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας, και όσο νωρίτερα γίνει αυτό, τόσο το καλύτερο για την υπόλοιπη ψυχική και πνευματική μας υγεία. Γιατί; Γιατί θα πονέσουμε πάρα πολύ, θα νιώσουμε ότι μας απορρίπτει το άλλο μας μισό, ότι ο κόσμος γύρω μας δεν έχει νόημα χωρίς αυτό το πρόσωπο, ότι δεν υπάρχει τρόπος να επανέλθουμε.... θα κυλιστούμε στο πάτωμα κλαίγοντας, θα απελπιζόμαστε κάθε φορά που θα θυμόμαστε εκείνον/η, θα τραβάμε τα μαλλιά μας με τη σκέψη ότι μπορεί να περνάει υπέροχα στην αγκαλιά κάποιου άλλου... μέχρις ότου μπουχτίσει ο ίδιος μας ο εαυτός με εμάς. Και καπου εκεί, για άλλους μετά από μέρες, για άλλους μετά από εβδομάδες, για άλλους μετά από μήνες, το βλέμμα μας θα πέσει σε ένα άλλο άτομο ή σε περισσότερα του ενός, που βρίσκουμε ενδιαφέροντα και κάποια στιγμή θα πιάσουμε τον εαυτό μας να χαμογελάει αβίαστα. Χωρίς απαραίτητα να πρέπει να κάνουμε δεσμό με το νέο άτομο. Νομίζω, επομένως, πως όταν ξεθυμάνουμε και ανοίξουμε τα μάτια μας σε ανύποπτη στιγμή, θα διαπιστώσουμε ότι τόσο έντονα συναισθήματα μπορεί να μας τα προκαλέσει και άλλος άνθρωπος, ότι δεν πεθάναμε μαζί με εκείνο τον έρωτα, ότι στην επόμενη γωνία δεν ξέρουμε τι μας περιμένει."Πώς θα περάσω τις γιορτές χωρίς εκείνον/η;! Αδιανόητο!". Και πόσες φορές δεν ανατράπηκαν τα σχέδια μας, από παράγοντες που δεν ήταν στο χέρι μας; Αυτό είναι η ζωή.
Επομένως, βλέπουμε ότι όχι, δεν ήρθε το τέλος. Στον επόμενο έρωτα που θα μας έρθει, λοιπόν, θα ξέρουμε ότι, ακόμα κι αν πέσουμε πάλι στα πατώματα επειδή δεν έφτασε εκεί που θέλαμε, θα το ξεπεράσουμε.
Όσο για τα ζευγάρια που γνώρισαν μόνο ο ένας τον άλλον και μένουν μαζί για την υπόλοιπη ζωή τους, λέω το εξής: Τυχεροί αλλά έτσι είναι η και η ζωή, βρε παιδιά! Είμαστε δισεκατομμύρια άνθρωποι εδώ πέρα, δισεκατομμύρια DNA, άπειροι οι πιθανοί συνδυασμοί και τα αποτελέσματα.
Η ζωή είναι ωραία!
2 σχόλια:
Έχω μια ένσταση ως προς τον τίτλο. Δεν πιστεύω, βλέπεις, σε "μισά", αλλά σε "ολόκληρα" άτομα, με τα ελαττώματα και τα προτερήματά τους, που δεν ψάχνουν το άτομο που θα τα συμπληρώσει, αλλά εκείνο με το οποίο θα συμπορευτούν.
Οπότε, θα σου σχολιάσω έχοντας κατά νου το "αδελφή ψυχή". Ή, καλύτερα, θα γράψω αυτά που είπε η Μόνικα στον Τσάντλερ (Φιλαράκια) περί αδελφών-ψυχών, που με καλύπτουν απόλυτα:
"I don't think that you and I were destined to end up together. I think that we fell in love and we work hard on our relationship. Some days, we work REALLY hard!" ;-)
(Α, όσο για την ερωτική απογοήτευση, υπάρχει περίοδος "απόσβεσης" των ιχνών που μας αφήνει ο άλλος. Όταν αυτή παρέλθει, είμαστε και πάλι ελεύθεροι να καθοδηγήσουμε το ενδιαφέρον μας αλλού, να γελάσουμε, να φλερτάρουμε, να πάρουμε ανάσα ξανά. Από την άλλη, κάποιοι άνθρωποι δε σβήνουν ποτέ από μέσα μας, για διάφορους λόγους. Και στις περιπτώσεις αυτές θα συνεχίσουμε, βέβαια, αλλά θα νιώθουμε πάντα κάποιο κενό, σαν κάτι να λείπει. Αυτό που φανταστήκαμε για τους εαυτούς μας μαζί τους, που έφτασε πολύ, πολύ ψηλά. Γιατί υπάρχουν και κάποιες συναντήσεις που βγάζουν σπίθες και αφήνουν σημάδια. Έτσι πιστεύω, τουλάχιστον. :-))
Γεια σου, To love life for what it is!
Ο τίτλος ήταν, ας πούμε, συμβολικός. Φυσικά και είμαστε ολόκληροι και κακώς αν κάποιος περιμένει να δεσμευτεί ώστε να νιώσει πλήρης. Επιπλέον, άφησα εκτός κι άλλη μία πτυχή του θέματος, που αφορά όσους πορεύτηκαν, για τους χ ή ψ λόγους, μόνοι τους στη ζωή. Θεωρώ πως αυτή είναι μια διαφορετική και πολύ μπερδεμένη συζήτηση. Αν πίστευα πραγματικά στο "άλλο μισό", τότε θα έλεγα ότι ναι, υπάρχει Ο ένας για εμάς εκεί έξω και με τους υπόλοιπους γίνονται απλώς ψευδοταιριάσματα.
Μου άρεσε πολύ το σχόλιο σου, γιατί ανέλυσες την άποψη σου. Άσε που το απόσπασμα από τα Φιλαράκια ήταν το κερασάκι του σχολίου! (για μένα τουλάχιστον)
Επίσης, εδώ συναντιόμαστε με περαστικούς και όλο και κάτι πάνω τους μας επηρεάζει, δεν θα αφήσουν τα ίχνη τους πάνω μας άνθρωποι που γινόμαστε ένα μαζί τους; Άσε κιόλας που αν δεν έμενε κανένα σημάδι πάνω μας, τότε θα πηγαίναμε στον επόμενο με τα ίδια μυαλά που πήγαμε και στον πρώτο. Και αυτό προσπάθησα να εξηγήσω. Ότι μαθαίνουμε και από τη στιγμή που βιώνουμε κάτι, το κουβαλάμε μαζί μας μέχρι τέλους...
Καλό βράδυ :) :)
Δημοσίευση σχολίου